لطفا قیافه اپوزیسیون به خود نگیرید

روزی که پرویز قلیچ خانی به زندان ساواک رفت بخاطر عقاید سیاسی اش، نامه توبیخ محمد دادکان و خط خوردن از تیم ملی در محوطه ورزشگاه آریامهر کف دستش گذاشتن به جرم حمل اعلامیه سیاسی و تفکرات انقلابی از اتوبوس تیم ملی پیاده شد و برگشت خانه، محمد مایلی کهن با کله داغش در وسط تظاهرات می پِلکید، بعد هر بازی هواداران از امجدیه و سفارت آمریکا تا دروازه دولت شعار می دادند...

روزی که بهرام مودت بدلیل عضویت در مجاهدین خلق و سوابق مبارزاتی مجبور به ترک وطن شد،
در دهه شصت بعد از لغو بازی پاس امجدیه و ماشین های شهربانی به آتش کشیده شدند و در اوج تفکرات انقلابی شعار ضد حکومتی سر دادند که برای پاسی از شب تهران از جماران تا پاستور به خود لرزیدند...
 
روزی که دست احسان خرسندی جوان را وسط درگیری های 88 گرفتند و به کهریزک بردند و برای همیشه از فوتبال کنارش گذاشتند، علی کریمی که پیراهنش را به کشته شدگان 88 هدیه داد و علنی برابر بزرگترین اقدام علیه حکومت موضع گرفت و یا مهدی مهدوی کیایی که با بستن نوار سبز در بازی کره غزل خداحافظیش را از تیم ملی خواندند...
در همه این اتفاقات  هیچکس میخ طلا بر پیشانی پرسپولیسی جماعت نزد و از این افراد به عنوان یک مبارز سیاسی یادی نکرد...
پس با یک زیر پیراهنی ترابی آسمانی به زمین نیامد و میخ طلایی از پیشانی ما برداشته نشده است.
پس انقدر ترابی را به خاطر عقاید سیاسی اش زیر سوال نبرید هر چقدر هم من و شما مخالف او باشیم و کارش نادرست باشد.

کسی هم اگر ادعایی دارد که بر خود دیده که به ترابی خورده بگیرد، لطف کند یک نمونه همچون کار احسان خرسندی جوان بیاورد یا دیگر ادعای چگوارا بودن نکند و سکوت اختیار کند.