لیگ پانزدهم؛ نماد جذابیت/ بازگشت شیئی جادویی

پانزدهمین دوره لیگ برتر فوتبال کشور که از امروز با انجام 4 بازی شروع می شود و اردیبهشت 95 پایان می گیرد، هیجان و جذابیت را یک بار دیگر به کل ورزش ایران بازمی گرداند و شاید این بار بیشتر از 14 دوره قبلی زیرا تیم های امیدوارتر و مربیان نامدار بیشتری در صحنه حاضرند و کوچ اجباری چند مربی نامدار به تیم های غیرمدعی احتمالا بر حجم شگفتی های جام خواهد افزود و حوادث غیرقابل پیش بینی متعددی را رقم خواهد زد.

به درست یا غلط در ایام برگزاری لیگ کل ورزش ایران زنده تر و جذاب تر نشان می دهد و هر چند حاشیه های مضر لیگ نیز فراوان است اما باید پذیرفت این لیگ تبدیل به یک شیئی جادویی شده که وقتی به حرکت درمی آید هر چیزی را سحر و اطرافیان را جذب خود می کند و با اینکه جنبه های بدآموز آن هم کم نیست اما پویایی و حس زندگی که به همگان القا می کند، یک فرآیند کم نظیر در ورزش ما است و با مسوولان امر و برنامه ریزان و متخصصان امر آسیب شناسی است که بررسی کنند چه می توان کرد تا آسیب های لیگ کمتر و فواید آن بیشتر شود وگرنه در مفید بودن کلیت این مسابقات شکی نیست و این نوع استفاده ما از پدیده ها است که به آن حالتی خوب یا بد می بخشد وگرنه لیگ مثل یک خمیر قابل انعطاف است و در دست های ما برای تبدیل شدن به هر چیزی آمادگی دارد و بنا بر انصاف و سلیقه ما هم می تواند یک بمب ساعتی شود و هم گیاهی روح افزا.

با مدیران باشگاه ها است که با پرهیز از دادن پول های نجومی قواعد مالی لیگ را زیر پا نگذارند و پرداخت ها را نظام مند کنند. با مربیان است که برای پیروزی به هر وسیله نادرستی روی نیاورند و با بازیکنان است که بددهنی نکنند و با الگوبرداری از مصادیق بد خارجی جوانان کشور بالنده مان را به سوی کج راهه ها هدایت نکنند، هر کسی در این لیگ وظیفه ای دارد و تاج و کفاشیان و بهروان هم به جز مدیریت باید بیندیشند که هدف نهایی لیگ چیست؟ فقط افزودن بر هیجان یا تبدیل کردن آن به اهرمی برای ارتقای کل فوتبال کشور.

این ایراد به تلاشگران لیگ وارد است که عملکردشان سبب شده معمولا فقط حالت اول (معدن هیجان) بر این مسابقات مترتب و متصور باشد و لیگ برتر به جای کیفیت و اخلاق هیجان و تندروی را بیاموزد و به جای یاد دادن تاکتیک های درست، درشت سخنی و انواع کلک ها را تبلیغ کند. درست است که این امور یک کار فرهنگی می خواهد اما اگر فدراسیون در ورای خنده های عذاب دهنده کفاشیان کار فرهنگی نکند، پس چه کسی باید بکند و اگر در پشت حرف های سیاستمدارانه تاج طرح هایی نباشد که فقط اجرای لیگ و شروع و تمام کردن کار مبنا قرار گیرد، این لیگ به چه کار می آید؟

لیگ چهاردهم در کنار جذابیت های متعدد افسوس های فراوانی را هم به جای نهاد و در نتیجه جا دارد مسوولان امر در همین روزهای شروع لیگ پانزدهم اندیشه ای کنند و نهادهای انضباطی واقعا منضبط و سختگیر باشند و تساهل نکنند، وگرنه «شیئی جادویی» همگان را به ته دره گمگشتگی ها رهنمون خواهد کرد. این احتمال تاسف آوری است که لیگ پانزدهم از آن بری نیست و از همین امروز کورسوی آن مشاهده می شود، مگر اینکه در ورای هیجان افراطی آن نور نیک کرداری را ببینیم و فقط چشم دیدن زرنگی ها و کلک ها و بالا رفتن از شانه های دیگران را نداشته باشیم.