مدیر فوتبالفارسی

قصه های فوتبال ما به تمامی پر از حکایت ازحکایت از سر سوزن می خواهیم وارد شویم و از در دروازه خواهان عبور نیستیم است و نمی خواهیم به خود بیاییم که درد اصلی مدیریت است

سالها است  که حکایت سو مدیریت در اردو های تیم ملی را شاهدیم که آخرین آن مربوط به تیم ملی امید است. امروز در عرصه مطبوعات فریاد است که دو بازیکن پرسپولیس در اردوی تیم ملی امید  قلیان کشیده اند (صحت و سقم این خبر حرف بسیار است زیرا گفته شده است که 9 نفر در این مسئله بوده اند و از سوی دیگر بنا به گفته مدیر رستوران بازیکنان پرسپولیسی  در این قضیه حاضر نبوده اند) و این اتفاق در کنار دکتر و آنالیزور تیم بوده است و همه متهم شده اند و کسی نمی گوید این سرپرست و این آنالیزور و این پزشک چگونه سر از تیم ملی در آورده اند؟ این چه تیم  زیر 22 ساله ای بوده است که این سان اداره می شده است؟

پاسخ ساده است رد پای را باید در مسائل مدیریتی باید جست. می گوئیم تا وقتی که در این فوتبال مدیریت بر اساس رابطه و احساس و عدم تفکر صحیح باشد باز هم شاهد چنین حوادثی هستیم.

 تیم ملی که سرمربی اش یک شبه استعفا می دهد و بعد مدیرفنی اش سرمربی می شود و فریاد می زند که ما هیچ شانسی نداریم باید هم این سان اداره شود؟ تیم ملی امید که برای فرزندان این خاک و بوم برنامه ای در داخل ایران ندارد در خارج از ایران چه دسته گلهائی به آب می دهد؟ به یاد آوریم روزگار تیم جوانانی داشتیم. تیمی که سرپرست آن مصطفی طباطبائیان می شود که با جناق رئیس فدراسیون فوتبال بود همان که افتضاح حذف تیم ملی جوانان و قضیه شماره های اشتباه بازیکنان با حضور او رخ داد. او کسی بود که در حالی سرپرست تیم ملی جوانان شده بود که کلمه ای زبان انگلیسی نمی دانست.

 حالا نمونه دیگر از این سو مدیریت ها را شاهد هستیم. مشکل تیم ملی از جای دیگر است. هر چند باید بر این فوتبال گریست که بازیکن مشهورش و دکترش و آنالیزورش قلیان می کشند و با این شرایط چه دلیلی دارد که رویای المپیک را در ذهن خود تصور کنیم ؟