معصومیت از دست رفته

یازده سال پیش در چنین روزی تراکتور با پیروزی بر آلومینیوم هرمزگان لیگ برتری شد. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم آن روز بیش از نود درصد مردم فوتبال دوست ایران در سراسر کشور از صعود تراکتور خوشحال شدند؛ تیمی که اصیل و عزیز شمرده می شد و در نظر بسیاری از غیرتبریزی ها هم جایگاه و حرمتی ویژه داشت.

آنچه اما در این یازده سال گذشت، داستان دیگری ساخت. راستی که چقدر دل مان برای همان تراکتور و همان هواداران با صفا و قدیمی اش تنگ شده؛ همان آدم هایی که فکر نمی کردند بعد از منچستر اول اند، آدم هایی که تیم شان را دومین تیم محبوب دنیا نمی دانستند، افتخارات رقیبان را جام فلزی بی ارزش به حساب نمی آوردند، به مرده ها فحش نمی دادند، توهم خیانت نداشتند و بازیچه دست مشتی بدخواه و تفرقه انداز نمی شدند. آدم هایی که اگر به ورزشگاه می آمدند دنبال «فوتبال» بودند و موقع خروج از استادیوم، نتیجه بازی را می دانستند. آدم هایی که با سنگ به استقبال مهمان نمی رفتند و به خالی ماندن سکوی هواداران حریف از «ترس» افتخار نمی کردند.

 قصه تراکتور، شاید قصه معصومیت از دست رفته باشد؛ حکایت تیمی که یازده سال پیش در حضور رییس وقت سازمان تربیت بدنی جشن صعود گرفت، اما بعدها دولت و اراده های بیرونی را عامل ناکامی هایش دانست. تیمی که چند فصل بهترین بازیکنان مملکت را مفت و مجانی به عنوان سرباز در اختیار گرفت، اما همزمان عده ای روی سکوهای استادیومش شعارهای قبیح دشمن شادکن سر دادند. تیمی که نصف استادیوم میزبانش را می گرفت، اما باز داعیه مظلومیت داشت. تیمی که ظرف نیم ساعت به بخش خصوصی واگذار شد و بزرگترین استادیوم ساخته شده بعد از انقلاب را پشت قباله اش انداختند، اما همچنان خودش را قربانی تبعیض می داند.

قاب های یازده سال پیش با حسرت از پیش چشم مان می گذرد و افسوس می خوریم از تصویر زیبای تراکتور که در ذهن مان در هم شکست؛ تیمی که یقینا اگر با همان قناعت و اصالت قهرمان لیگ برتر هم می شد، رقبا چندان عذاب نمی کشیدند.

کاش می دانستید تبریز، این پاره تن دلربای وطن را چقدر دوست داریم و حتی تراختور معصوم سالهای گذشته را؛ اما تراختور بی تبختر، تراختور بی توهم، تراختوری که با باغشمالش عشق ها می کردیم، تراختوری که هوادارانش لااقل به یکی مثل کریم باقری فحش نمی دادند، تراختوری که گزارشگرش آقای معصومیان محترم با آن صدای تو دماغی خاص بود، نه فرصت طلبانی که راه شیرین کردن خودشان را در تحقیر رقبا و کوبیدن بر طبل خیال بافی ها می یابند...

اگر آن تراختور را یافتید سلام برسانید و بپرسید کجایی رفیق بی معرفت؟ دلتنگتیم