منشا: پیراهن ژاوی و بونجاح را گرفتم تا این بازی همیشه یادم بماند

آن همه نیمکت نشینی را اگر به روی پروفسور بیاوری، حتما می گوید برای رسیدن به این منشا بوده. بازیکنی که به جای راه رفتن در زمین و پاس ندادن به هم تیمی هایش حالا با تمام جان در زمین می دود، ورای وظیفه اش توپ می گیرد و پاس می دهد.

او درست همان «گادوین منشا»یی است که ایوانکوویچ می خواست. بازیکنی که حالا دیگر به جای راه رفتن روی اعصاب هواداران در قلب آنها جای گرفته. لیگ قهرمانان 2017 مرحله حذفی رسیده بود که مهاجم نیجریه ای پیراهن پرسپولیس را پوشید و در 3 بازی، 4 گل زد. تقریبا یک گل در هر 65 دقیقه. در لیگ قهرمانان 2018 هم با اینکه کمتر از 550 دقیقه بازی کرده، سه گل زده و یک پاس گل داده است. دلیل آن خوشحالی های عجیب و غریبش بعد از صعود هم حتما همین است.

خوشحالی ات بعد از بازی خیلی چشمگیرتر بود اما می خواهیم اول از پاس گلی که دادی بگویی.
چه بگویم؟ آن پاس بهترین ضربه ای بود که در تمام عمرم به توپ زده ام. حتی از گلی که به الدحیل زدم، بیشتر چسبید.

عملکردت هم خیلی بهتر از آن بازی بود. چطور اینقدر متحول شدی؟
قبلا هم به شما گفته بودم که اگر فرصت داشته باشم، بهترین بازی ها را برای پرسپولیس انجام می دهم.

اما هیچ وقت اینقدر آماده و باانگیزه نبودی.
شاید برای این است که الان بهتر تمرین می کنم. از طرفی پرسپولیس هم در شرایط بهتری قرار گرفته و بازی های بزرگ تری انجام می دهد. من همیشه برای فوتبال بازی کردن انگیزه دارم و به این فکر می کنم که چطور به تیم کمک کنم. هدف همه ما در پرسپولیس است که بهترین باشیم.

در این بازی یک پاس طلایی دیگر هم دادی که اگر علیپور کمی دقت می کرد، آن هم گل می شد.
فوتبال از این اتفاق ها زیاد دارد. شما به خاطر گل نزدن از ما انتقاد می کنید اما جای بازیکنان نیستید که بدانید در زمین چه کار سختی دارند. مخصوصا در یک بازی مثل بازی برگشت با السد که از یک طرف حریف سرسختی داری و از طرف دیگر باید در کمترین زمان بهترین تصمیم را بگیری. نباید اشتباه کنی چون بعدا می گویند گل زدن بلد نبود.

اتفاقا پرسپولیس هم این بازی را خیلی خوب شروع نکرد و از حرکات بازیکنان معلوم بود استرس دارند.
خیلی استرس داشتیم. وقتی آن همه تماشاگر را می بینی که برای صعود به ورزشگاه آمده اند، ناخودآگاه استرس می گیری چون می دانی آنها چه انتظاراتی دارند. هر چند آنقدر حمایت می کنند که آن استرس تبدیل می شود به انگیزه و به تیم قدرت می دهد.

این انگیزه را دقیقا در بازی هایی که در لیگ قهرمانان انجام می دهی، می بینیم. 7 گل زده ای و یک پاس گل داده ای.
خوشحالم که توانسته ام به پرسپولیس کمک کنم اما از شما می خواهم درباره من اشتباه نکنید. باید باز هم بگویم که من همیشه انگیزه دارم و برایم فرقی نمی کند که در لیگ قهرمانان بازی کنم یا لیگ برتر. بعضی وقت ها ضربه ای که به توپ می زنی گل می شود و بعضی وقت ها هم نه. مهم این است که همیشه تلاش کنی.

خوشحالی کردنت هم عجیب و غریب است.
اگر جای ما بودید الان درک می کردید که چه حالی داشتیم. نمی دانستیم چکار کنیم و فقط فریاد می زدیم.

لباسی را که زیر پیراهن پرسپولیس پوشیده بودی و عکس بچه هایت روی آن بود، برای شادی بعد از گل آماده کرده بودی؟
همینطور است. می خواستم گل بزنم و آن را به پرینس و جنیفر هدیه کنم اما حالا صعودمان را به آنها هدیه می کنم.

بالاخره پیراهن ژاوی را هم گرفتی.
به ژاوی گفتم که می خواهم پیراهنت را در کلکسیونم داشته باشم و او هم قبول کرد. پیراهن بغداد بونجاح را هم گرفتم.

پیراهن او را دیگر چرا؟
از این به بعد هر وقت پیراهن ژاوی و بغداد را ببینم، یاد این بازی و صعود پرسپولیس می افتم.