نقش مارکو؛ پررنگ به اندازه برانکو

مارکو استيلينوويچ در هر دو فصل گذشته يکي از دلايل اصلی موفقيت پرسپوليس در ليگ برتر و ليگ قهرمانان آسيا بوده است. مربی سختگير و کاربلدی که خيلی کم حرف می زند و شايد در اين سه سال سه مصاحبه نداشته اما هميشه پای کار است و تمرينات بدنی اش کاری کرده تا پرسپوليس جدا از مباحث فنی مثل مالکيت توپ و ارائه کارهای ترکيبی و خلق موقعيت يا استحکام در فاز تدافعی، در بعد آمادگی جسمانی از تمام تيم های ليگ برتری يک پله بالاتر باشد.

دو قهرمانی پياپی در ليگ برتر و دو حضور متوالی در ليگ قهرمانان با توجه به مشکلات ساختاری باشگاه های ايرانی و البته عدم رعايت اصول حرفه اپی توسط برخی بازيکنان، يکی از دلايل اصلی ناکامی تيم های ايرانی در مسابقات آسيایی طی ده سال گذشته بوده چرا که تيم های ايرانی در پيک مسابقات آسيایی و تداخل برنامه های شان با ليگ برتر و جام حذفی دچار سرگشتگی عجيبی می شوند و برگزاری هر مسابقه  به فاصله چهار روز متناسب با شرايط بدنی بازيکنان و تمرينات ريکاوری شان نيست. در واقع آنها  نياز به ريکاوری پيچيده تر و انجام تمرينات متنوع و کارآمدتری برای پيشروی در مسير دشوارشان دارند که تا اينجا عملکرد مارکو در اين زمينه فوق العاده بوده است.

مارکو که  با تمرينات سخت پيش فصل صدای بازيکنان را در آورده بود حالا ثمره سختگيری هايش را می بيند و البته در اين فصل کار بسيار دشوارتری داشته چرا که با کمبود بازيکن، تعداد مصدوميت ها بيشتر شده و يکسان سازی شرايط بدنی بازيکنان در اين وضعيت دشوار می شود.

حالا و در شروع مسابقات جام حذفی به عنوان سومين جامی که پرسپوليس در آن حضور دارد و به حداقل ها راضی نمی شود، پيچيدگی های کار مارکو بيشتر هم خواهد شد و او برای اين مسابقات هم بايد برنامه ريزی داشته باشد. هر چند مطمئنا او پيک کارش را بر اساس بازی برگشت با السد قرار خواهد داد و برنامه های تمرينی اش را طوری طراحی خواهد کرد که روز اول آبان بدن بازيکنان پرسپوليس در بهترين فرم ممکن قرار داشته باشد.