ننگين تر از سنگ!

مجموعه اي از سهل انگاري ها و تدابير غلط مديريتي باعث شد بازي تعيين كننده پرسپوليس و استقلال اهواز در شرايطي اسفبار و افتضاح برگزار شود و جان صدها انسان بي گناه به خطر بيفتد. تصاويري كه در اين بازي به ثبت رسيد، به تنهايي مي تواند در هر محكمه اي توسط فرصت طلبان سعودي يا اماراتي مورد استناد قرار بگيرد و كار را به سود آنها پيش ببرد. سال ها وقت و سرمايه صرف احداث ورزشگاه غدير شد تا در چنين شرايطي به كمك فوتبال ايران بيايد، اما دوستان عامدانه تصميم گرفتند براي خراب كردن «فوتبال» و تغيير معادلات قهرماني، بازي را به يك استاديوم ناامن و يك زمين خراب منتقل كنند؛ آنچه مي توانست به يك فاجعه ملي منجر شود و در تقويم فوتبال ايران براي هميشه روي سوم اردي بهشت رنگ خون بپاشد. با اين همه اما بخت يار بود كه بلاي عظيم از بيخ گوش مردم ايران و اهواز گذشت و سنگباران ورزشگاه تختي، غير از مشتي جراحت خسارت ديگر به بار نياورد.

تماشاي آن صحنه هاي رقت بار قطعا تلخ و تكان دهنده بود، اما چيزي كه بيشتر از سنگباران و حمله انسان به انسان باعث نفرت مي شود، مواضع مسوولان مرتبط با بازي است؛ آنها كه اين حادثه زجرآور را رقم زدند، اما به جاي عذرخواهي و شرمندگي، دو قورت و نيم شان هم باقي ماند. رييس هيات فوتبال خوزستان به كلي از خودش رفع تكليف مي كند و با بيان اين جمله حيرت آور كه «بيشتر سنگها را پرسپوليسي ها پرت كردند» سعي مي كند خودش و زيرمجموعه اش را كنار بكشد. سرپرست استقلال اهواز مي گويد «سنگ بهانه بود تا پرسپوليسي ها ديرتر به زمين بيايند» و آدمي را با اين پرسش مواجه مي كند كه اين حجم ويرانگر از تجاهل و گستاخي را با چه واژه اي مي شود توصيف كرد؟ شاهكار اصلي را اما سياوش بختياري زاده رقم زده؛ سرمربي تيم سقوط كرده اهوازي كه يك هفته تمام با رجزخواني هاي بي موردش هيزم به آتش اين بازي انداخت و آن را بيش از پيش حساس كرد. سرمربي استقلال اهواز كه بيشترين اصرار را براي برگزاري بازي در ورزشگاه كوچك تختي داشت، بعد از فجايع به بار آمده در اين استاديوم مدعي شده همه اين كارها صحنه سازي بوده تا نشان بدهند او اشتباه مي كرده است! استاد عقيده دارد با اين تحركات قصد زمين زدن تيم خوزستاني را داشته اند؛ لابد اگر كمي رو بدهي، آقايان پاي سازمان هاي جاسوسي بيگانه را هم وسط مي كشند تا مبادا ناچار به پذيرش اشتباه خودشان بشوند!

جاي شكستگي سنگ خوب مي شود، خونش بند مي آيد و دردش التيام مي يابد. غم بزرگتر اما اين فرهنگ غلط عوام فريبي و شانه خالي كردن از قبول خطاست كه در گوشت و پوست و استخوان مان ريشه زده و رسما دارد نابودمان مي كند. ملتي شده ايم ما؛ چنان كه مي توانيم سر صلات ظهر به خورشيد زل بزنيم و روشنايي اش را انكار كنيم. خدا عاقبت مان را به خير كند!