نگاه فنی به دیدار گسترش فولاد و پرسپولیس

قطعا بهترین خاطره ای که هوداران از رویارویی با این تیم دارند برمیگردد به فصل ۸۸_۸۹ جاییکه پرسپولیس در فینال جام حذفی یعنی زمانی که فینال هنوز به صورت رفت و برگشت برگزار میشد در مجموع با نتیجه ی چهار بر یک این تیم را شکست داد و جام را جلوی چشملن هوادارانش بالای سر برد.

اما الان دیگر نه پرسپولیس آن پرسپولیس است و نه گسترش آن گسترش. انتظارات از دو تیم بسیار بیشتر شده اما این انتظار در مورد پرسپولیس ملموس تر است که آنهم به خاطر هواداران میلیونی آن طبیعی است.

آخرین رویارویی دو تیم همین چند ماه پیش بود که پرسپولیس با ارائه ی یک بازی زیبا با چهار گل این تیم را در هم کوبید. اما گسترش امسال با حفظ کمالوند و اسکلت اصلی تیم و جذب ستاره هایی چون لوسیانو پریرا، خلعتبری، فرناندو دخسوس و ... برای کسب جام یا حداقل سهمیه تلاش میکند. این مورد دو نظریه را به ذهن القا میکند:

۱_ به نفع پرسپولیس است: با توجه به اینکه اکثر تیم ها در مقابل پرسپولیس دفاعی بازی میکنند یا به قول نعیم سعداوی خودکشی نمیکنند ولی گسترش میل به هجوم بیشتری دارد این باعث میشود تا فضای گسترده تری در اختیار هافبک های خلاق پرسپولیس قرار بگیرد.

۲_ به ضرر پرسپولیس است: اینکه گسترش مهاجمان خطرناکی دارد جای تردید نیست، اما مسئله ای که هواداران را نگران میکند مربوط به خط دفاع این تیم است جاییکه نفرات خط دفاع تیم هنوز هماهنگی لازم را بدست نیاورده است و این فرصت مناسبی ست برای مهاجمان زیرک گسترش.

نکته جالب این است که نمیدانیم بگوییم گسترش حمله اش ضعیف است یا دفاعش قوی (یا هر دو!).چون این تیم در هر دو مورد عدد ۰ را به ثبت رسانده.

در مجموع این بازی با توجه با زمین هموار استادیوم بنیان دیزل تبریز میتواند فرصت مناسبی باشد برای ارائه ی یک بازی گرم در هوای تابستانی تبریز. آیا گسترش اولین برد فصل را دشت میکند یا پرسپولیسِ امیدوار به عدم تکرار اشتباهات داوری همچنان در حوالی صدر خواهد تاخت؟

سعید صیدلو