هدیه خدا به نسل بی خاطره ما

هر پاییز یک تبریک ویژه بدهکار است به پسری که در ساق هایش جادو و در قلب بزرگش گنجینه ای از مهربانی جا گرفته است؛ به علی آقای کریمی، هدیه خداوند به نسل بی خاطره ما و گوهر کمیاب روزگار که با لذت تماشایش قد کشیدیم و سختی روزگار عصیان و نسیان را تاب آوردیم.

در هر سالروز تولد، یک شادی و یک غم نهفته است؛ شادی از به یاد آورده شدن و غم بابت گذران بی امان زمان. اگر اکسیر حیات داشتیم، لابد جادوگر را برای ابد در بیست وچند سالگی اش نگه می داشتیم؛ جایی که با توپ برای مان برقصد و سیراب مان کند، اما چرخ گردون برای هیچکس استثناء قائل نیست. پس حالا باید خوشحال باشیم از اینکه اگرچه موی سر «داش علی» کم کم به سفیدی می زند، اما او عمرش را کنار ما گذرانده.

«کنار ما» یک تعارف جغرافیایی نیست؛ حقیقتی دلرباست در مورد مردی که پیراهنش سرخ، اما کلامش سرخ تر بود، کسی که «زبان» یک ملت بود و اگرچه به حکم آدم بودن اشکالات و اشتباهاتی داشت، اما هرگز هیچ چیز را برای خودش نخواست. در روزگار ترکتازی سهم خواهان بی مروت، کریمی تافته جدابافته این سرزمین است؛ کسی که دوستان به دوستی اش مباهات می کنند و دشمنان هم در اعماق وجودشان برای او احترامی بی نظیر قائل اند. تولدت مبارک پسر ایران