٥٢ سالگى عقاب/ يک زانوى شكسته

چشمانت را ببند و خود را روی یکی از صندلی های ورزشگاه ژرلاند لیون فرض کن. انگار که بازی ایران و آمریکا را داری از نو می بینی. حمید استیلی که گل زد، دوباره اشک شوق بریز و با گل پیروزی بخش مهدی مهدوی کیا فریادِ افتخار سر بده اما در صحنه ی رویارویی فرانک هایدوک با احمدرضا عابدزاده که در یک قدمی دروازه ی تیم ملی ایران با تمامِ جانش مقابل توپ ایستاد، مطمئنم دیگر نفست بند نمی آید.
این شاهکارِ او را می بینی و باز می بینی و ناگاه می روی به ملبورن و حتما از خودت می پرسی در آن جهنم، آن همه خونسردی را از کجا آورد که روی خط دروازه توپ را با یک دست جمع کرد؟ عقب تر می روی و در جوهور باهور مالزی دوباره متوقف می شوی. جایی که احمدرضا عابدزاده با دنده ی آسیب دیده مقابل ژاپن ایستاد اما اجازه نداد «امید» در دلِ هموطنانش بمیرد.

می توانی روز به روز بروی و عیش کنی با خاطره هایت. هر چند روزِ دیگر هم که عقب گرد کنی، باز نشانه هایی از دوست داشتنی ترین مردِ تاریخ فوتبال ایران هست که به آن ببالی و به خاطرش پروردگار و روزگار را سپاس بگویی.

در دروازه ی فوتبال ایران تنها یک زانوی شکسته از احمدرضا عابدزاده بجا مانده اما خدا را شکر که خنده هایش هنوز هست، و خاطره هایی که تا آخرِ دنیا می توانیم به آنها افتخار کنیم؛ بی آنکه تکرارشان خاطری را بیازارد.

چشمانت را ببند و هر چه خاطره از شاهکارهای احمدرضا عابدزاده داری، به یاد بیاور. خاطره هایی که هنوز تازگی دارند و زنده بودن شان شاید دلنشین ترین هدیه باشد برای تولد پنجاه و دو سالگی او. تولدت مبارک عقاب آسیا.