پایان یک دوران در پرسپولیس

حالا دیگر وقتی وارد پروفایل برانکو ایوانکوویچ در اینترنت می شوی، جلوی نام باشگاه کنونی اش نوشته: «الاهلی عربستان». سرمربی –حالا سابق- پرسپولیس روزهای خوشی را در ایران سپری کرد.

او 3 دوره پشت سر هم با یک تیم قهرمان لیگ برتر شد تا نامش همیشه در تاریخ فوتبال ایران ثبت شود. او اگر کمی خوش شانس بود در همان سال اول که پرسپولیس بحران زده را از حمید درخشان گرفت هم می توانست قهرمان لیگ لقب بگیرد اما به دلیل تفاضل گل کمتر، قهرمانی را  به پدیده آن فصل مسابقات یعنی استقلال خوزستان واگذار کرد. برانکو البته اولین بار در سال 2001 در ایران دیده شد. با اینکه بلاژ به او لقب «پروفسور» داده بود اما خیلی ها جدی اش نمی گرفتند. بعد از عدم صعود تیم ملی به جام جهانی 2002 بلاژ از فوتبال ایران رفت اما پروفسور سرمربی تیم امید شد. او آخرین قهرمانی یک تیم ایرانی در آسیا را رقم زده. قهرمانی با تیم المپیک ایران در بازی های بوسان به واقع به یادماندنی بود؛ یک تیم دوست داشتنی با بازیکنانی چون مبعلی و کاظمیان.

ایران در هزاره سوم هرگز در هیچ جام باشگاهی یا غیرباشگاهی در سطح قاره کهن به قهرمانی نرسیده و این دستاورد کمی برای پروفسور نبود. او به نظر گزینه ایده آلی برای نیمکت تیم ملی بود و با اینکه نظر رییس وقت فدراسیون فوتبال چیز دیگری بود، با فشار سیاسیون سرمربی تیم ملی شد و نتایج خوبی هم گرفت. برای اولین بار بدون اما و  اگر ایران را به جام جهانی برد اما نسبت به زمان حضور در تیم امید محبوب نبود. تیمش محتاط بازی می کرد و هیجان انگیز نبود. بازیکنانی که دعوت می کرد هم حسابی بحث برانگیز بودند. او سنت دعوت حداکثری از استقلال و پرسپولیس را شکست و بیشتر از تیم هایی چون فولاد خوزستان بازیکن دعوت می کرد؛ بازیکنانی که تا قبل از حضور در فوتبال ایران شناخته شده نبودند؛ علی بداوی، جلال کاملی مفرد، ابراهیم میرزاپور و خیلی های دیگر. اگر تیم ملی به جام جهانی نمی رسید قطعا منتقدان او را یک لحظه آرام نمی گذاشتند اما نتایج خوب باعث شد صدای منتقدان خاموش شود.

بعد از نتیجه نگرفتن تیم ملی در جام جهانی 2006 برانکو از فوتبال ایران رفت، خداحافظی اش هم اصلا محترمانه نبود. با این همه بعدها خیلی ها متوجه شدند برانکو مربی بزرگی بوده و مفت از دست رفته. تا قبل از اینکه کی روش به فوتبال ایران بیاید، هیچ مربی نتوانست تیم ملی را به ثبات زمان برانکو برساند. بد نیست بدانید بهترین رده تاریخ ایران در رنکینگ فیفا را پروفسور به دست آورده؛ رده پانزدهمی در ژوئیه 2005.

5 سال پیش که برانکو دوباره به فوتبال ایران آمد همه می دانستند لیگ برتر صاحب یک مربی بزرگ شده. قد او از مربیان لیگی ایران بلندتر بود و در این 5 سال به خوبی آن را به اثبات رساند. 3 قهرمانی پشت سر هم و یک نایب قهرمانی کارنامه او در 4 فصل حضور در فوتبال باشگاهی ایران بود که بعید است دیگر کسی آن را در این بازه کوتاه تکرار کند. ایوانکوویچ حالا از فوتبال ایران رفته و به باشگاه الاهلی عربستان پیوسته. پرسپولیس و مدیرانش هم باید هرچه زودتر تکلیف نیمکت این تیم را مشخص کنند. روزهای ثبات به نظر می رسد برای قرمزهای پایتخت به پایان رسیده؛ مگر اینکه گزینه بعدی قوی تر از ایوانکوویچ باشد.