پرسپولیس؛ داشته ها، نداشته ها

بدون شک عامل اصلی موفقیت پرسپولیس سرمربی دوست داشتنی این تیم، حرفه ای ترین سرمربی تاریخ لیگ برتر است. مردی که سکوها او را دوست دارند، بازیکنان به او ایمان دارند و مدیران در مقابل تواضع و صبر او چاره ای جز شرمندگی ندارند. متفکر کروات به خوبی فوتبال ایران را می شناسد، با جنس هواداری و التهاب سکوها آشناست و حاشیه های درون و بیرون زمین بازیکنان را به خوبی درک و مدیریت می کند و به هنگام مقتضی عکس العمل نشان می دهد. درگیری های شماره 27 سابق ـ که اتفاقا این روزها خود را همتراز 27های لیورپول و تاتنهام می داند ـ را هیچکس فراموش نکرده است. پنالتی چیپ طارمی می توانست برای هر تیمی عامل فروپاشی باشد. کافیست مقابسه کنید با کنفرانس خبری مربی قبل از برانکو که ضعف فنی و تاکتیکی خود را به سطحی ترین شکل ممکن به گل نزنی مهاجمانش ربط داد. برانکو اما به فوتبال ایران آموزش داد که اگر بازیکنی را قبول ندارید یا نمی خواهید جوری رفتار کنید که باشگاه متضرر نشود. برانکو تا روز آخر و تا سرحد امکان مخالفان و حاشیه سازان را تحمل کرد و حتی در صورت لزوم از آنها بازی گرفت.

برانکو تیمی را تحویل گرفت که برای بازگشت به کورس نیاز به انقلاب در لیست بازیکنانش داشت. بازیکنانی که تقریبا هیچکدامشان بعد از خروج از پرسپولیس سرنوشت خوشی نداشتند. جمع آوری مجدد تیمی که در قامت مدعی قرار گیرد با این ابزار کار آسانی نبوده و شاید این عامل در کنار مشکلات مالی عامل اصلی ضعف های فنی گهگاه پرسپولیس برانکو باشد. باخت مقابل قشقایی شاید آینه تمام قد ضعف نیمکت پرسپولیس در دوران برانکو باشد. پرسپولیس برانکو ـ شاید به جز همین نیم فصل اخیر ـ همیشه ضعف نیمکت داشته است. هیچ گاه بازیکنی نداشته که به هنگام ورود به زمین این طرز فکر را تداعی کند که گره بازی باز خواهد شد. از سوی دیگر برخی اعتقاد دارند که خود برانکو اعتقاد به لیست شلوغ و نیمکت همسطح با بازیکنان اصلی ندارد و حتی در صورتی که دستش باز باشد دیر اقدام به تعویض می کند.

نکته دیگر اینکه برانکو در سال های حضور در پرسپولیس دستیاران متفاوتی داشته است. رد پای دستیاران برانکو به وضوح روی تعویض ها، میزان هجوم و کارهای تاکتیکی پرسپولیس مشهود بوده است. شاید بتوان دوران حضور زلاتکو را ضعیف ترین دوره حضور برانکو با تقسیم بندی بر اساس دستیاران نامید.

قانون نانوشته ای در دنیای فوتبال و مدیریت مشترک است. وقتی مجموعه ای با اسم و رسم بزرگ در اختیار دارید، مجبور به استفاده از کارمندانی در سطح بالا هستید. پرسپولیس نیاز به بازیکنی دارد که به جای ژست، دوندگی داشته باشد. فوتبالیستی که کیفیتش با یک گل حساس یا یک پیشنهاد از سوی دلال ها تغییر نکند. بازیکنی که شرایط و استرس هوادار را درک کند و به جای حضور در توئیتر و اینستاگرام و جشن تولد های پرحاشیه، روی تمرین و بازی تمرکز کند. بدیهی است که فوتبالیست ها نیز مانند بقیه حق استفاده از فضای مجازی و لذت از زندگی شخصی خود را دارند اما هوادارانی که موفقیت تیم خود را در خطر می بینند به هر چیزی اعتراض می کنند. پرسپولیس پیشکسوتی می خواهد که به موقع پشت تیم بایستد و رفتار همراه با شخصیت و البته پشتیبانی از خود نشان دهد. پرسپولیس مدیر روابط عمومی توانمند می خواهد. مدیری که جنس رسانه را درک کند، کاریزماتیک باشد و به موقع بهترین عکس العمل را نشان دهد. پرسپولیس کانون هوادارانی می خواهد که فکر و ذکرش ساده ترین حمایت از تیم باشد، نه نمایش کارتن پلاست های غیر همگون و کودکانه. پرسپولیس هواداری می خواهد که تا آخرین لحظه پای تیمش بایستد، به مربی دستور تعویض ندهد و وقتی نیاز به گل وجود دارد ساکت نماند. البته که این آخری، همین الان هم نزدیک ترین پارامتر به واقعیت است.