پرسپولیس در محاصره 30 ساله‌ها

پرسپولیس با ساختاری که از حدود 10 سال قبل در اسکواد خود داشت تبدیل به قدرتمندترین تیم فوتبال ایران شد که ثمره این ترکیب قدرتمند قهرمانی‌های متوالی و حضور موفق در رقابت‌های آسیایی بود.

هر چند طی دو فصل اخیر شرایط سرخ‌ها پرنوسان بوده اما همچنان ته‌مانده‌های همان ساختار قدرتمند، سرنوشت پرسپولیس را در بازی‌های بزرگ رقم می‌زدند و خبری از تزریق بازیکنان جوان تأثیرگذار یا خارجی‌های سرنوشت‌ساز نشده یا بسیار محدود بوده است.

با وجود این، طی دو سال اخیر همواره بحث این بوده که اسکواد پرسپولیس باید جوان شود و این تیم نیاز به پوست‌اندازی دارد. نکته‌ای که هر سال قبل از شروع فصل نقل و انتقالات تابستانی یا حتی قبل از آن در هفته‌های پایانی فصولی که سرخ‌ها از قهرمانی دور می‌ماندند، پررنگ می‌شد اما به محض ورود به عرصه نقل و انتقالات کاملاً فراموش شده و شبیه یک پروژه عقیم به نظر می‌رسید چرا که اصلاً به مرحله اجرایی نمی‌رسید و در حد یک طرح رؤیاپردازانه باقی می‌ماند.

واقعیت اینکه در تیم فصل جاری پرسپولیس تعداد بازیکنان زیر 30 سال که در بین نفرات اصلی تیم قرار بگیرند ناچیز است و پرسپولیس تیم مسنی به حساب می‌آید. در تیم نیم‌فصل دوم سرخ‌ها 12 بازیکن 30 و بالای 30 سال حضور داشتند و دو بازیکن هم 29 ساله بودند که فصل بعد همین‌ها هم 30 ساله به حساب می‌آیند.

در این بین فقط نفراتی مثل اورونوف، شکاری، عمری، خدابنده‌لو، محمودی، بابایی، همایی‌فر، صادقی، عنایت‌زاده، معامله‌گری، براجعه، صحرایی، گندمی و رفیعی، نفراتی هستند که شرایط سنی تیم را پایین می‌آورند که از این جمع تقریباً نیمی از بازیکنان به ترکیب اصلی نزدیک نشدند.

به نقل از پیمان حدادی گفته شده بود که او قصد دارد بازیکنان مسنی که قراردادهای سنگینی دارند و البته از نظر فنی افت داشته و کارایی ندارند را کنار بگذارد و با جذب بازیکنان جوان انگیزه و انرژی بیشتری به تیم تزریق کند. در این خبر همچنین آمده بود اوسمار ویرا هم از این طرح استقبال کرده و این یعنی که بالاخره قرار است پرسپولیس پوست‌اندازی کند.

با وجود این، آنچه از حالا قطعی و بسیار محتمل به نظر می‌رسد اینکه باشگاه پرسپولیس حداقل نصف نفرات مسن تیم را یا نمی‌تواند کنار بگذارد یا مجبور است حفظ کند.

بخش اول به این دلیل که معمولاً در مورد خروج ستاره‌های قدیمی و باتجربه که بعضاً محبوبیت زیادی هم دارند از سوی هواداران مقاومت‌های عجیبی دیده می‌شود. یادمان نرفته تابستان قبل اسماعیل کارتال قصد داشت هم عالیشاه و هم امیری را کنار بگذارد که در نهایت فقط موفق به کنار گذاشتن یکی از این دو کاپیتان شد.

اما بخش دوم بسیار پررنگ‌تر عمل می‌کند و باشگاه هر سال مجبور می‌شود این بازیکنان مسن را نگه دارد چرا که در مارکت فوتبال ایران بازیکنان جوان و کارآمدی وجود ندارند که به اندازه همان نفرات مسن قبلی کارایی داشته باشند.

در واقع خیلی سخت است بتوان نفراتی مثل امید عالیشاه، سروش رفیعی و مرتضی پورعلی گنجی که مسن‌ترین نفرات تیم فعلی پرسپولیس به حساب می‌آیند را راحت کنار گذاشت و بازیکنانی در سطح آنها و جوان‌تر پیدا و جذب کرد.

این مسأله در مورد نفراتی مثل میلاد محمدی، کنعانی‌زادگان، علیپور و سرلک که همه بالای 30 سال سن دارند هم مصداق دارد. در عین حال خارجی‌های پرسپولیس هم غالباً بالای 30 سال هستند و غیر از اورونوف هر چهار خارجی دیگر این تیم ( باکیچ، سرگیف، گرا و بیفوما) نفرات مسنی شناخته می‌شوند که اگر به ایران برنگردند شاید توفیقی در راه جوان‌سازی تیم با تزریق بازیکنان داخلی جوان‌تر به تیم اتفاق بیفتد که البته در این مورد هم می‌توان تردید داشت که نفرات جوان داخلی همسطح همین خارجی‌های نصف و نیمه کارآمدی نداشته باشند.

به هر حال به نظر می‌رسد در نهایت حداکثر بین دو تا سه بازیکن مسن از پرسپولیس در تابستان آینده جدا شده یا قراردادشان تمدید نخواهد شد. در واقع بعید است خبری از پوست‌اندازی و جوانگرایی عمده در اسکواد سرخ‌ها باشد چرا که محدودیت‌ها و موانع این رفرم اساسی بسیار است و شاید به تضعیف شدید تیم منجر شود که حتی همان حامیان جوانگرایی را به منتقدان مدیریت و این تصمیم انقلابی‌اش تبدیل کند.