پرسپولیس چطور راه افتاد؟

در دیدار با سایپا، پرسپولیس پنجمین پیروزی متوالی اش را به دست آورد. آنها سال 97 را با برتری برابر سپیدرود رشت به پایان بردند و در سال جدید هم فعلا 4 برد مقابل استقلال، پیکان، الاهلی عربستان و سایپا به دست آورده اند. غیراز این نتایج خوب، رگه هایی از شادابی و طراوت مورد انتظار هم در مسابقات اخیر سرخپوشان دیده می شود. آنها مثلا در بازی با نفت آبادان و سپیدرود عالی بودند و مقابل نساجی و السد هم اگرچه برنده نشدند، اما دو تا از بهترین نمایش های فصل شان را ارائه دادند. در دیدار با سایپا هم پرسپولیس با وجود دریافت گل زودهنگام، به خوبی خودش را جمع کرد و به بازی برگشت. در نیمه دوم آن مسابقه، لحظه ای وجود دارد که پرسپولیسی ها با چند پاس تک ضرب کلیدی مهدی ترابی را صاحب موقعیت می کنند، اما ضربه او از بالای دروازه بیرون می رود؛ این صحنه نمایی گویا از بلوغ دوباره تیمی است که اوایل نیم فصل دوم خیلی ها را نگران کرده بود. در آن مقطع و بعد از ناکامی برابر فولاد و پاختاکور، وخامت اوضاع به حدی رسید که بعضی هواداران آرزو می کردند کاش پنجره تیم اصلا باز نمی شد و روند نیم فصل اول ادامه می یافت. حالا اما وضع فرق کرده است. اینکه چرا پرسپولیس راه افتاد، دلایلی دارد که نباید به آسانی از کنارشان عبور کرد.

خریدها جا افتادند
مسلما یکی از مهم ترین دلایل بهبود عملکرد پرسپولیس، جا افتادن خریدهای جدید است. از همان ابتدا هم مشخص بود باید به بازیکنان جدید فرصت داد تا با سایرین به هماهنگی برسند. آنها به تیمی افزوده شدند که نفراتش یک سال در کنار هم بازی کرده بودند، بنابراین کار سختی داشتند. الان بخش زیادی از آن پروژه به پایان رسیده است. گل سرسبد تیم هم مهدی ترابی است که بالاخره جایگاه اصلی اش را در پست وینگر چپ پیدا کرده. ترابی برابر سایپا فقط یک نیمه بازی کرد، اما یک گل و یک پاس گل به نامش به ثبت رسید و اگر خوش شانس تر بود می توانست یک گل و یک پاس گل دیگر هم داشته باشد. او در بازی با نساجی هم فقط یک نیمه به زمین رفت و درخشان بود؛ درست مثل دیدار با پیکان. ترابی حالا تبدیل به برگ برنده برانکو شده که هر چند دقیقه فرصت در اختیارش قرار بگیرد، از آن به نحو احسن استفاده می کند. محمد نادری هم خرید مؤثر سرخ ها در خط دفاعی بوده که نمایش های مسلط او تحسین های فراوانی را برانگیخته است. همچنین سروش رفیعی بعد از یک سال ونیم غیبت در سطح اول، کم کم دارد جا می افتد و به تیم کمک می کند.

 بدن ها باز کرد
مطابق روال معمول، بخشی از موفقیت های پرسپولیس مرهون مارکو استیلینوویچ است؛ بدنساز آرام و بی حاشیه تیم که طی این سال ها حتی یک مصاحبه هم انجام نداده است. مارکو فقط کارش را انجام می دهد و وضعیت بدنی بازیکنان حاکی از آن است که او در حرفه خودش تخصص بالایی هم دارد. از قرار معلوم پرسپولیس فشرده تر و سنگین تر از سایر تیم ها بدنسازی می کند و به همین دلیل، معمولا این تیم در مقاطع آغازین هر دو نیم فصل کمی از شرایط آرمانی به دور است. با وجود این بدن سرخ ها به موقع باز می کند و درست جایی که باید، دست تیم را می گیرد. با توجه به پیشروی پرسپولیس در فصول اخیر لیگ قهرمانان، این تیم مسابقات پرشماری را در3  سال گذشته برگزار کرده، اما تقریبا هیچ گاه تیم از نظر بدنی با مشکلی مواجه نشده است.

برنامه مناسب
در کنار 2 عامل بالا، برنامه مطلوب پرسپولیس در برهه فعلی را هم نباید فراموش کرد. به هر حال تیم هایی که لااقل در این مقطع برابر سرخپوشان قرار گرفتند رقبای چندان دشواری نبودند. غیراز استقلال که پرسپولیس در بازی با این تیم هم کمی خوش اقبال بود (حداقل در صحنه پنالتی)، برنامه بقیه مسابقات طوری بود که به کسب امتیازات حداکثری و افزایش هماهنگی تیم کمک کرد. درست از همین هفته اما سه گانه تعیین کننده پرسپولیس برابر ذوب آهن، سپاهان و تراکتورسازی آغاز خواهد شد؛ شاید یک سنگ محک واقعی تر برای تیمی که در راه تکمیل تریلوژی تاریخی اش، به سربلندی در این 3 مسابقه نیاز دارد.