پروین: بازی استقلال و پرسپولیس تاکتیک ماکتیک سرش نمی شود!

 دیروز در حالی با علی پروین تماس گرفتیم که در راه ورزشگاه پیر شهر، امجدیه بود. او می خواست در مراسم تشییع پیکر زنده یاد ابراهیم آشتیانی همبازی اسبق خود شرکت کند. در همین اوضاع و احوال جواب تلفن ما را صمیمانه داد و به یاد گذشته ها افتاد. البته علی پروین از برخی ناملایمات که در حق پیشکسوتان می شود ناراحت بود و...

* علی آقا تسلیت عرض می کنیم. خداوند ابراهیم آشتیانی را رحمت کند...
خدا بیامرزدش. یکی از نوادر فوتبال ایران بود. زوج طلایی من در سمت راست پرسپولیس و تیم ملی که باسواد و باشخصیت بود. متأسفانه قدرش را ندانستیم. یعنی قدر هیچ کدام از پیشکسوتان را نمی دانیم.

* چرا؟
از بس مرده پرستیم! تا زمانی که یک پیشکسوت روی تخت بیمارستان نیفتاده باشد یا بلانسبت فوت نکرده باشد کسی یادش نیست. به محض اینکه طرف می میرد، صدها نفر جلو می آیند و... ولش کن آقاجون!

* شنیدیم بلافاصله پس از شنیدن خبر فوت آشتیانی به منزل آن مرحوم رفتید؟
کار خاصی نکردیم. وظیفه ام بود. ابراهیم آشتیانی یک فوتبالیست بزرگ و استاد دانشگاه بود. کاش در لیست مدیریتی از او استفاده می کردیم اما حیف که...

* خاطره ای از آن مرحوم دارید که بخواهید برای ما تعریف کنید؟
یادم می آید توی کویت با تیم ملی این کشور بازی داشتیم. آن زمان کویت تیم بود ها! جعفر کاشانی کاپیتان ما بود. روی یک صحنه با داور جر و بحث کرد و داور مسابقه هم به کاشانی کارت قرمز نشان داد. بعد از خروج جعفر کاشانی بازوبند کاپیتانی به ابراهیم آشتیانی رسید. طفلکی یک خطای ساده کرد ولی داور او را هم اخراج کرد و 9 نفره شدیم! لحظه ای که ابراهیم آشتیانی می خواست از زمین خارج شود، سراغش رفتم و به او گفتم مطمئن باش ما این بازی را نمی بازیم. یک بر صفر جلو بودیم که یک گل خوردیم ولی در نهایت ۲ بر یک کویت را بردیم. یک پنالتی زدم و فکر می کنم بهترین بازی ملی ام بود. هرچی داشتم توی زمین گذاشتم البته یک خاطره دیگر هم از آن بازی دارم.

* لطفاً تعریف می کنید؟
مربوط به محمود خوردبین دوست خوبم می شود. آن روز خوردبین فوروارد ما بود و الکی در محوطه هجده قدم کویت خودش را زمین انداخت. داور اعلام پنالتی کرد اما محمود همچنان روی زمین افتاده بود و بلند نمی شد! طفلکی فکر می کرد الان داور به او کارت زرد نشان می دهد و همین جوری دراز به دراز افتاده بود. رفتم بالای سرش، توپ را برداشتم که پنالتی بزنم و گفتم محمود، بابا بلند شو! داور پنالتی گرفت... که یک مرتبه متوجه شد و با لبخند از جایش بلند شد. یادش به خیر چه دورانی بود.

* علی آقا، شهرآورد 85 را کجا تماشا می کنید؟
احتمالاً با کامیار زروانی و محمد خودمان و یکی، دو تا از دوستان در دفتر کارم تماشا می کنم.

* چرا استادیوم نمی روید؟
ای بابا! ما توی این سن و سال برویم توی شلوغی، ترافیک و...؟! پای تلویزیون راحت تر هستیم!

* معمولاً شما خوب مسابقات را پیش بینی می کنید. به نظرتان این شهرآورد با چه نتیجه ای تمام می شود؟
واقعاً نمی شود این شهرآورد را پیش بینی کرد. همه چیز 50-50 است. پرسپولیس شرایط خوبی دارد ولی استقلال را هم نمی توان دست کم گرفت.

* یعنی بازی مساوی می شود؟
نمی دانم! گفتم قابل پیش بینی نیست. در شهرآورد همه چیز روی اتفاقات رقم می خورد. یک لحظه و یک آن سرنوشت مسابقه را عوض می کند.

* پس تاکتیک چه می شود؟
این یک بازی تاکتیک ماکتیک سرش نمی شود!

* فکر می کنید کدام بازیکن پرسپولیس تعیین کننده باشد؟
اگر مهدی طارمی بود می گفتم طارمی ولی الان به نظرم این کمال کامیابی نیا خیلی می تواند مؤثر باشد. کمال می تواند با جنگندگی خود آن وسط زمین خیلی به پرسپولیس کمک کند.

* به نظر شما چه کسی شانس گلزنی در شهرآورد را دارد؟
این هم غیرقابل پیش بینی است. یک مرتبه می بینید یک مدافع وسط یا دفاع کناری گل زد. اصلاً مشخص نیست. من امیدوارم پرسپولیس برنده شود ولی کار، خیلی سخت و دشوار است.

* در پایان حرف خاصی ندارید؟
از همه کسانی که این مصاحبه را می خوانند می خواهم برای شادی روح ابراهیم آشتیانی همبازی عزیزم فاتحه ای قرائت کنند.