پناه بر خدا از آفت میثاقیسم

بالاخره بعد از هفته ها انتقاد، محمد حسین میثاقی به دستور اسپانسر «فوتبال برتر» جلوی دوربین نشست و در مورد حواشی جانشینی اش با عادل فردوسی پور حرف زد؛ جملاتی لج درآور و اعصاب خردکن که محور همه آنها فقط یک چیز بود: «من آدم ضعیف و گوش به فرمانی هستم و هر چه بخواهند می گویم چشم. همین!»

به خدا غم نان فهمیدنی است، اما مشکل این بود که محمد حسین این جملات را با غرور و افتخار به زبان می آورد. انگار داشت به عنوان یک دستاورد بزرگ، راز بقا در این دنیای لاکردار را شرح می دهد و از بقیه هم می خواست همینطور باشند؛ همینقدر آبکی و بی مایه، همین اندازه پوچ و توخالی. در نگاه او و در نمک پرانی های بی مزه اش، تبختری موج می زد که لابد خطاب به مخاطبی خاص می گفت: «من گوش کردم و ماندم، تو گوش نکردی و نماندی.»

آخ که نفرین بر این ماندن، اگر معنایش مسخ شدن، بی هویت شدن باشد؛ آنقدر که بعد از پایان لیگ حتی برای ساختن برنامه تخصصی بولینگ و بیلیارد هم ابراز آمادگی کنی و ثانیه ها را برای خوش خدمتی به کارفرمای بعدی بشماری. کاش یادمان نرود بزرگترین فرق عادل فردوسی پور با امثال میثاقی حتی قبل از سلام اول کار شروع می شود؛ آنجا که محمد حسین مثل آب خوردن گفت چشم و جلوی دوربین «روبیکا» نشست، اما صاحبان ستاره و مربع خودشان را حلق آویز کردند و نتوانستند مالک دوشنبه شب ها را به دام بیندازند.

عادل رفت، چون جایی مثل آنجا نمی رفت. او سال ها قبل وقتی «میلیارد» هنوز خز نشده بود، پیشنهاد یک میلیارد تومانی فلان شرکت برای سه شب اجرا روی استیج را نپذیرفت تا خودش و برنامه اش اجیر لقمه های سفارشی نشوند؛ غافل از اینکه ایران، گوشه غریبی از جغرافیاست که در آن فقط «پاکی» تاوان دارد.

عادل را پایین کشیدند و کسی را بر صدر نشاندند که با افتخار سرش را بالا بگیرد و بله قربان بگوید. عجب دنیای خطرناکی می شود اگر همه آدم ها اولین و ساده ترین راه را، چشم گفتن را انتخاب کنند و به آن ببالند. پناه بر خدا از آفت میثاقیسم.