کرونا اجازه نداد سیدجلال از احمد سبقت بگیرد

ابتدای لیگ نوزدهم گمانه زنی هایی بود که سیدجلال حسینی دیگر کاپیتان اول پرسپولیس نخواهد بود و وحید امیری گزینه مد نظر کالدرون برای کاپیتانی است، اما لیگ نوزدهم با کاپیتانی سیدجلال حسینی در دو بازی ابتدایی آغاز شد.

بعد از شکست برابر تراکتور معادلات تغییر کرد و سید به بهانه مصدومیت رفت روی سکو ها و بعد هم نیمکت نشین شد و 7 هفته متوالی در ترکیب اصلی قرار نگرفت تا بازوبند کاپیتانی در غیابش به نفرات بعدی برسد. کاپیتان دوم پرسپولیس یعنی حسین ماهینی که مصدوم بود و تا پایان نیم فصل حتی یک بازی هم در ترکیب اصلی حضور نداشت و کاپیتان سوم تیم، امید عالیشاه هم ارتباط خوبی با سرمربی آرژانتینی تیمش نداشت تا او نیز در غیاب سیدجلال فقط دو بار بستن بازوبند تیم را تجربه کند و جلو تر از همه وارد زمین شود. در زمان سرمربیگری کالدرون معادلات کاپیتانی تغییر کرد و احمد نوراللهی بیشتر از باقی بازیکنان بازوبند ارزشمند پرسپولیس را بست که کاپیتان چهارم تیم به حساب می آمد ولی در عمل کاپیتان اول تیم شد. ماهینی به عنوان کاپیتان دوم به بازی گرفته نمی شد تا در زمان کالدرون ترتیب کاپیتان ها به این شکل باشد: 1- احمد نوراللهی 2- سیدجلال حسینی 3- امید عالیشاه و 4- حسین ماهینی.

اما با آمدن گل محمدی ورق به نفع سیدجلال برگشت تا دوباره جلوتر از باقی بازیکنان با بازوبند کاپیتانی وارد زمین شود. حسینی 3 بازی از چهار بازی تحت هدایت گل محمدی را کاپیتان تیم بود تا تعداد کاپیتانی هایش با نوراللهی برابر شود. نگاهی به بازی های لیگ برتر نشان می دهد نوراللهی و حسینی هر کدام با 9 کاپیتانی از ابتدای بازی برابر هستند و عملاً در کنار هم کاپیتان های اول تیم به حساب می آیند و بعد از آن ها هم دو بار بازوبند به عالیشاه رسیده است. اگر لیگ ادامه داشت با اعتمادی که گل محمدی به سیدجلال حسینی دارد حتماً او کاپیتان اولی را از نوراللهی پس می گرفت، اما فعلاً با آماری مشترک به خانه رفته اند.