یادت بخیر مربی

رئیس عکس روز اول را گذاشته در اینستاگرامش و نوشته «یادش بخیر!»... به گمانم ما باید بگوییم یادت بخیر مربی! چه کردی با تیم ما. چه سال های مبارکی برای مان ساختی. وه که چه خوشبختیم ما که تو را داریم. وه که چه آرامش غریبی ست وقتی در اوج ناامیدی، در منتهی الیه مشقت، در محدودیت و محرومیت ، نگاه نگران مان در زمین می چرخد و هیچ ملجا و ماوا و راه نجاتی نمی یابیم و ناگهان... تو آنجایی؛ مانند یک دژ رسوخ ناپذیر که ته دل مان را قرص می کند. دیگر چه اهمیت دارد اگر آقای گل مان را چهار ماه محروم کنند، اصلا برود، تو آنجایی استاد نجار. برای مان از چوب «رونالدو» می تراشی اگر اراده کنی. همه چیزی که می خواهی یک بازیکن تستی است. کهکشانی ها را بگذار استقلال و سپاهان و تراکتور ببرند. تو با معمولی ها برای مان معجزه می کنی،

درویش خرقه پوش معجزه گر ما. کرامات عجیبی دیده ایم از آن نگاه نخبه یاب و مشکل پسند. آنقدر دستاوردت عظیم بوده که هر کجایش را نگوییم ظلم می شود. از رسیدن به فینال قاره پهناور با ده بازیکن بگوییم؟ نسل بعد قصه های مان را افسانه می پندارد. بزرگ ترین معجزه ات اما هیچ کدام از آن جام های طلایی نبود، روحیه شکست ناپذیری بود. آنجا بود که به میانه نشینی خو کرده بودیم، تو آمدی و بزرگی کردن و تفاخر در ایران و آسیا را باز به یادمان آوردی. با تو بزرگ شدیم و قد کشیدیم. با تو باز شبیه خودمان شدیم. همان سیمرغ سرخی که در آتش سوزانده شده بود و تو ققنوس وار از میان خاکسترش برکشیدی . چهار سال افتخار با تو میسر شد، کاش چهل سال کنارمان باشی. کاش از این خلسه شیرین، از این خواب زیبا بیدار نشویم.. هرگز.