24 روز از رفتن شماره 24 گذشت

هادی نوروزی طوری با آرامش به خواب ابدی رفته که انگار سال های سال در خواب بوده است.

او البته آدم ساكت و آرامي بود و انصافاً كسي را به ياد نمي آوريم كه از دست هادي شاكي و ناراحت باشد. بگذريم از اينكه در اوج همان آرامش، به خواب رفت و خوابش به ابديت پيوند خورد. باورش سخت است اما 24 روز از رفتن شماره 24 گذشت.

چه كسي باور كرده رفتن ابدي بازيكني را كه بي سر و صدا به پرسپوليس آمد، بدون هيچ جنجالي به تركيب اصلي رسيد، در دربي گل زد، به تيم ملي رفت، كاپيتان شد و درِ قلب هواداران فوتبال ايران را به روي خود گشود. نوروزي، مظلوم‎تر از آن بود كه مقابل منتقدانش از خود دفاع كند و ساكت تر از آن بود كه بخواهد جنجال ساز و ياغي و جريان ساز اين فوتبال باشد.

او فقط «هادي نوروزي» بود كه هيچ وقت تغيير نكرد. بازيكني نشد كه به حاشيه برود و از جايگاهش سوءاستفاده كند. حالا 24 روز از رفتن ابدي شماره 24 پرسپوليس گذشت؛ بازيكني كه آرزو داشت با بازوبند كاپيتاني پرسپوليس، حداقل يك جام قهرماني را بالاي سرش ببرد. بازيكني كه مي خواست يك فصل فوق العاده را پشت سر بگذارد.

كسي كه دوست داشت در پرسپوليس، فوتبالش را به اتمام برساند، حالا با آرامش خوابيده است. او را نمي توان از ياد برد، يادگاري هايش هاني و هانا هم هر روز بزرگ تر مي شوند و در آينده به نام پدرشان افتخار خواهند كرد ؛ بازيكني كه كاپيتان پرسپوليس شد بدون آنكه عليه ديگران مصاحبه كند يا لابي پشت پرده داشته باشد. او جاودانه شد و امروز دوستانش و آنهايي كه او را از نزديك مي شناختند، غمگين تر از هميشه هستند.