«میتی» موشک هدایت شونده ایرانی/ آغاز شیرین پس از خداحافظی تلخ

کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال ایران که حالا سرمربی تیم نوجوانان هامبورگ آلمان است انگار برنامه پرتاب موشک خود را روی مربی شدن در این بندر تنظیم کرده تا بزودی مربی لژیونر ایرانی در قلب اروپا باشد.

وسط تموز آفتاب مردادماه و زیر شلاق گرمای خورشید آن روزها، پسری در شهرری به دنیا آمد که بعدها آسیا و اروپا را فتح کرد، پسری که فاتح دروازه های قلب ها هم شد، هم در ایران و هم در بندر هامبورگ. رفتارش و متانت و حجب و حیای او شباهتی به مردادی های داغ ندارد، اما مثل همه آنها پر انرژی است و انگار دویدن را دوست دارد.

مهدی مهدوی کیا مثل خیلی از فوتبالیست های ایرانی نیست، او برنامه ریز است و معمولا برای چند سال بعد خود برنامه دارد. مهدوی کیا از شهر ری و باشگاه بانک ملی در خیابان فدائیان اسلام از کنار آن درخت های کاج باند و باغ مانند زمین بانک ملی تا قلب هامبورگ ساحلی و داغ رفت و در این راه قلعه دالیان چین را با شوت ۴۵ متری اش فتح کرد و حتی آمریکا و لالاس با آن ریش عجیب و غریبش را هم وادار به تسلیم کرد.

شاید او در جشن ۸۲۴ سالگی بندر هامبورگ زمانی که سعی می کرد از روی چند پل از ۲۳۰۰ پل شهر هامبورگ عبور کند و نظاره گر رژه ۳۰۰ کشتی جلوی یک و نیم میلیون بیننده در کنار ساحل هامبورگ باشد، داشت به همین موضوع فکر می کرد.

شاید آن روزها که در هاپتبانهوف، خرید می کرد و هامبورگر «فردیکال» را دو لپی قورت می داد، شاید به صعودش فکر می کرد از فدائیان اسلام در جنوب شهر تهران تا اشپیتالر در غرب هامبورگ.

شاید هم این بندرهامبورگ بود که به موشک ایرانی اش فکر می کرد که چگونه توانسته برای اولین بار از سال ۱۱۸۹ که این بندر ثبت شد، در سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به عنوان محبوبترین فوتبالیست هامبورگ با انتخابات مردم برسد.

مهدوی کیا حتی پس از بازگشت به ایران و در حالی که دیگر مثل باد نمی دوید اما هنوز وحشتناک بود، به استیل آذین و داماش و پرسپولیس آمد و شاید تلخ ترین خداحافظی تاریخ فوتبال جهان را تجربه کرد که در اوج محبوبیت، با حضور یک صد هزار نفر، پس از باخت تیمش به سپاهان در فینال جام حذفی، تنها ماند تا با گریه به یاد تشویق هامبورگی ها در کنار کلیسای سن نیکلای بیافتد که مدام  تکرار می کردند: «میتی، میتی»!

او همانجا و در همان شب تصمیمش را گرفت و برای بازگشت به هامبورگ برنامه ریزی کرد تا خاطرات هشت سال زندگی در این بندر را تکرار کند و به عنوان برترین و بالاترین مربی لژیونر ایران خودش را نشان بدهد.

او حالا مربی مهاجمان و سانتر کنندگان نوجوانان هامبورگ است، نیازی نیست او پاسخ این پرسش را بدهد که چه هدفی را دنبال می کند، این پسر مردادی خودش می داند و ما هم می دانیم که رده های بالاتر را نشانه رفته و البته پایش را گذاشته روی پله اول.

شاید ۱۰ سال دیگر او مربی و یا سرمربی تیم هامبورگ باشد و باز هم شعار «میتی، میتی» را بشنود، شاید هم به اینتراخت فرانکفورت یا بوخوم برود تا سریعتر مربی تیم بزرگسالان شود، هر چه هست اما همین است، او مسیر خودش را پیدا کرده و به زودی باید برای سپردن تیم ملی ایران به وی، با او وارد مذاکره شویم، این به زودی که می گوییم البته معنایش یکی دو سال دیگر نیست، بلکه شاید ده سال بعد باشد.

حالا شاید هواداران هامبورگ متوجه شوند که برای اعطای لقب به مهدی دچار اشتباه شده اند، او نه یک موشک ایرانی معمولی، که موشک هدایت شونده است و می داند مقصد و مقصودش کجاست.