«هشت آذر»، روز جهانی احمدرضا عابدزاده

سوال خوبی ست: چرا می شود هشت آذر را روز جهانی احمدرضا عابدزاده نامید؟

برای پاسخی که بیست ویک سال بعد داده می شود، نه تماشای دوباره آن 90 دقیقه تاریخی، که مرور هایلایت های توی ذهن هم کفایت می کند. ماجرا از همان دقیقه اول، وقتی جواد خیابانی بسم الله گفته و می رود که بهترین عکس یادگاری اش را با شغل گزارشگری بگیرد، شروع شده است؛ دو سیو در شصت ثانیه نخست. بعدتر، دیگر همه یادمان هست که چه شد. اسم ستاره های بازی را هم فراموش نخواهیم کرد؛ جواد و خدا و خداداد، که هر سه تای شان ماهی خودشان را از این آب گرفتند. او اما، ماه بود. خود ماه.

تفاوت در کیفیتِ «کیفیت» است؛ درخشیدن یا تابیدن. او چیزی در این نود دقیقه توی قلبش دارد که هیچ خشی رویش نمی افتد. حتی پس از تک تک گل هایی که می خورد و حتی پس از آن که پیتر هور دیوانه تور دروازه اش را پاره می کند. و حتی پس از بیست ویک سال؛ روزی مثل امروز که فکر می کنی عجب دل لامصبی باید داشته باشی که آب تویش تکان نخورد توی آن طوفان.

خلاصه که از مهم ترین فریم های زندگی ما، آن لبخند های آن روز شماست. چیزی که یاد آوردنش نیاز به هیچ عکس و فیلمی ندارد و نشانه ای از کیفیتی که با فاصله از درخشش ستاره ها، هرگز اتفاقی نیست. کیفیتی جاری و ساری و سیال و مدام. مخصوص خودتان؛ آقای شماره یک. آقای احمدرضا عابدزاده! روزتان مبارک.

*عیسی عظیمی