آزادی آماده احترام به همه

جمعه عصر معمولا برای همه دلگیر است؛ از حوالی ظهر تا غروب شهر خلوت می شود و کمتر کسی حوصله پرسه در خیابان های سوت و کور را دارد. اغلب مغازه ها تعطیل است و انگار شهر بعد از یک هفته تکاپو به خواب عمیقی فرو رفته.

عصر روز گذشته اما با همه جمعه های قبلی فرق داشت؛ از مسیرهای منتهی به ورزشگاه آزادی آهسته آهسته این تفاوت آشکار می شد. هرچه به ورزشگاه نزدیک می شدیم جمعیت بیشتری را در خیابان ها می دیدیم. بیش از 24 ساعت مانده به بازی فینال، مقابل در ورودی استادیوم ولوله ای برپا بود. گزارشگران خارجی و داخلی لابه لای هوادارانی که کلاه و بوق و پرچم به دست داشتند می چرخیدند تا متفاوت ترین گزارش ها را پیش از فینال تهران تهیه کنند. بیرون ورزشگاه مردم چادر زده بودند و بی صبرانه پایان جمعه و روز بازی را لحظه شماری می کردند.

شاید شلوغی بیرون ورزشگاه را قبل از دربی ها هم به شکلی دیده باشیم اما تفاوت اصلی از لحظه ورود به مجموعه ورزشی آزادی آغاز می شد. همه جا تر و تمیز و منظم، ما را با ورزشگاهی که تا امروز ندیده بودیم مواجه می کرد. همه چیز مرتب و هر کس سرجایش بود. ناظران ای اف سی به شدت اوضاع را زیر نظر داشتند و خبرنگاران طبق برنامه ای که کنفدراسیون فوتبال آسیا داده بود به بخش رسانه ای مراجعه می کردند و آی دی کارت ورود به ورزشگاه را می گرفتند.

ناظر رسانه ای که از مالزی آمده بود به شدت بر روند تحویل کارت های ورود به ورزشگاه نظارت داشت و با اینکه سختگیرانه عمل می کرد اما لبخند به چهره، رفتاری محترمانه با خبرنگاران و نمایندگان رسانه ها داشت. چقدر خوب که کسی جلوی کار آدم را نمی گیرد و احترام از در ورودی تا داخل استادیوم که محل برگزاری کنفرانس مطبوعاتی مربیان بود ادامه داشت.

به هر خبرنگار یک برگه تایپ شده از قوانین می دادند که مثلا کسی در میکس زون حق فیلمبرداری با موبایل یا عکس سلفی را ندارد و در صورت تخلف مطابق مقررات با فرد خاطی برخورد می شود. روی برگه زمان تمرین دو تیم نوشته شده و تنها سه دقیقه ابتدایی کنفرانس برای عکاسان آزاد بود تا از مربیان عکاسی کنند. وظایف هیچ کس در این تعریف با دیگری در تداخل نبود. روز قبل از بازی همه چیز قشنگ و زیبا- مثل استادیوم نونوار شده - پیش رفت.

با این وضعیت احتمالا امروز هواداران و علاقه مندان به فوتبال هم روز خوبی را در آزادی تجربه می کنند؛ گیت های الکترونیکی که در هر ثانیه 2 نفر را به داخل ورزشگاه می فرستند و شماره صندلی های از پیش مشخص شده، همه و همه در راستای احترام به هواداران است؛ هواداری که پول می دهد، بلیت می خرد و نقش بسزایی در درآمدزایی باشگاه ها دارد، این هوادار شایسته احترام است. کنفدراسیون آسیا هم برای احترام به افرادی که به ورزشگاه می آیند ایرادهایی از ورزشگاه آزادی گرفته بود که حالا با برطرف شدن آنها، همه و همه، از مربی و بازیکن، از خبرنگار و مسوولانی که به وی آی پی می روند تا تک تک هواداران در امنیت بیشتر و فضایی مناسب تر به تماشای فوتبال می نشینند.

روز گذشته شاید از اندک جمعه هایی بود که احساس شادی داشتیم؛ یک فینال بزرگ، هرکسی را به قاعده خود به تکاپو و شوق واداشته بود. حالا تصور کنید از این دست رویداد ها و میزبانی ها بیشتر و بیشتر در ایران برگزار شود؛ چه شور و شوقی، چه لذتی و عجب شعف غیر قابل وصفی به شهر و مردم تزریق خواهد شد. شاید این جنبه از فینال امروز، مهم تر از خود بازی و برنده و بازنده باشد چون در فوتبال یک طرف بازی را می برد و طرف دیگر بازنده می شود. برزیل دو بار میزبان جام جهانی بود اما قهرمان نشد یا آلمان در سال 2006 میزبان بود ولی ایتالیا جام را بالای سر برد تا آلمان هشت سال بعد در خانه برزیل قهرمان شود. باخت و برد همیشه بوده و هست اما این انتهای دنیا نیست و تا زندگی پابرجاست، ورزش، فوتبال و این رقابت جذاب زنده و پایدار خواهد ماند. امروز به استقبال یک فینال بزرگ می رویم که در آن قرار است همه در احترام کامل از یک نمایش هیجان انگیز لذت ببرند.