آشوبی: پرسپولیس مدافع بازیساز می خواهد

پرسپولیس برابر الشارجه شروع خوبی در بازی داشت اما در ادامه آنقدر برنامه های تاکتیکی این تیم برای سرمربی حریف واضح بود که دیدیم هر چه از زمان بازی گذشت، پرسپولیس نتوانست از برتری کیفی خود بهره ای ببرد. حرف من به کادرفنی پرسپولیس این است که اگر آنها به بازی مالکانه علاقه مند هستند، این شکل بازی باید به سمت زمین و دروازه حریف باشد. ضمن اینکه باید نفراتی در خط دفاع به کار گرفته شوند که قدرت بازیسازی بالایی داشته باشند و بتوانند فضا ها و روزنه های ایجاد شده در خط جلو را   خوب ببینند.

اشکال دیگری که در پرسپولیس به خوبی دیده می شود، همگون بازی کردن مهاجمان این تیم است. هر سه مهاجم پرسپولیس تقریباً به یک شکل بازی می کنند و به نوعی بازی یکدیگر را تکمیل نمی کنند. به خاطر همین است که هیچ یک از آنها تا الان نتوانسته اند، زوج های خوبی برای یکدیگر باشند. این مسأله کار حریفان را برای مهار و خنثی کردن خط حمله پرسپولیس به مراتب آسان تر کرده است.

چرا باید مهدی ترابی دور از دروازه حریفان باشد؟ واقعاً این سؤال ذهن مرا مشغول کرده، در حالی که ترابی بازیکنی است که نزدیک به دروازه به مراتب خطرناک تر است. وحید امیری هم دور از دروازه حریفان دیده می شود و در دو بازی اخیر پرسپولیس این مسأله مشهود بوده است. اگر قرار باشد این دو بازیکن از کناره ها روی دروازه حریفان خطرساز شوند، خیلی راحت توسط بازیکنان حریف پوشش داده می شوند. اتفاقی که در بازی با الشارجه بارها اتفاق افتاد. شاید بهتر باشد پرسپولیس برای رسیدن به گل راه های دیگری را هم انتخاب کند و صرفاً دلخوش به حرکت از کناره ها نباشد. اگر قرار باشد پرسپولیس همین روند را در آسیا ادامه دهد، خیلی راحت تاکتیک هایش توسط رقبا خنثی می شود.

با توجه به روند تیم های ایرانی در آسیا و شرایط موجود، قطعاً تا سال های سال تیم های ما با مربیان ایرانی در لیگ قهرمانان ناکام خواهند ماند و هر نتیجه مثبتی که اتفاق بیفتد، به صورت اتفاقی و مقطعی خواهد بود. ساختار فوتبال ایران به شکلی است که بازیکنان و مربیان مان در پایین ترین سطح آموزش می بینند و با استانداردهای بین المللی فاصله زیادی دارند. با فضای حاکم در فوتبال کشورمان هم نباید به آینده امیدوار بود. به خاطر همین است که برانکو ایوانکوویچ خیلی راحت می تواند با پرسپولیس چند سال پیاپی حتی با مشکلات فراوان قهرمان شود یا استراماچونی با چند ماه کار کردن تیمش را متحول کرده و به صدر جدول می رساند. کالدرون نیز خیلی زود توانست در فوتبال کشورمان جا افتاده و نتایج خوبی با پرسپولیس بگیرد. این مسأله نشان می دهد که سطح دانش مربیان ایرانی پایین است و هر مربی خارجی راحت می تواند در این سطح موفق باشد.