آلترناتیو تاکتیکی، دستاورد بازی با گوام

وقتی کی روش در غیاب قوچان نژاد و جهانبخش مصدوم، مسعود شجاعی را هم دعوت نکرد، مشخص بود که روی مهاجمان جوان تیمش خیلی حساب کرده. بازیکنانی که زمان زیادی از ورودشان به چرخه تیم ملی نمی گذرد، ولی در همین زمان کم در باشگاه و تیم ملی چنان نمایشی داشته اند که خیال سرمربی بابت گلزنی راحت باشد.

قبل از بازی گوام، پیش بینی کرده بودیم که آزمون آماده اجازه نمی دهد جای خالی گوچی احساس شود و طارمی هم می تواند گزینه مطمئنی برای خط حمله تیم ملی باشد. کی روش هم با قرار دادن هر دو در ترکیب اصلی اش نشان داد که اعتماد خیلی زیادی به این دو جوان دارد. مربی پرتغالی که همیشه پای آرایش 3-3-4 ایستاده، در تصمیمی نادر حاضر شد از چیدمان مورد علاقه اش دست بردارد و با اعتقادی که به این دو گلزن باهوش داشت، تیمش را با دو مهاجم نوک به زمین فرستاد.

چرخش تاکتیکی کی روش را می توان مهم ترین دستاورد این بازی دانست. مردی که در 4 سال گذشته، پای یک سیستم ایستاده، حالا تصمیم گرفته به خاطر مهاجمان آماده ای که در اختیار دارد، در ایده تاکتیکی اش تجدید نظر کند و تیم ملی را با برنامه جدیدی به زمین بفرستد. کی روش می داند که در صورت اصرار روی آرایش 3-3-4، مجبور است دو نفر از سه مهاجم آماده اش یعنی گوچی، آزمون و طارمی را نیمکت نشین کند، پس تصمیم گرفته با تغییر آرایش بیشترین بهره را از پتانسیل آنها ببرد.

البته انتظار نمی رود کی روش در همه بازی ها تیم ملی را با همین سیستم بچیند. او قطعا برای بازی های سخت تر مرحله مقدماتی و در برابر مدعیان آسیایی مثل ژاپن و کره، احتمالا به آرایش مورد علاقه اش برمی گردد، ولی با حضور این مهاجمان آماده، او حالا می تواند روی یک آلترناتیو تاکتیکی حساب کند. این ترکیب هجومی تر می تواند در برخی بازی ها که خط میانی حریف ضعیف تر است یا دقایقی از بازی که نیاز مبرم به گل داریم، به کمک کادر فنی بیاید. با این مهاجمان دست کی روش باز است تا هر لحظه بخواهد، مربیان حریف را غافلگیر کند و ضربه نهایی را بزند.

داشتن مهاجمان آماده، اتفاقی نیست که همیشه تکرار شود و مربیان بزرگ خوب می دانند از این پتانسیل چطور استفاده کنند. شاید بهترین مثال در مقیاس جهانی، اروگوئه باشد که با ظهور همزمان فورلان، سوارز و کاوانی توانست خودش را به رده تیم های طراز اول جهان برساند و در جام جهانی 2010 چهارم شود.