آنالیز بازی وحید امیری؛ هنر بازی در چند پست

فقط چندین بازیکنان در تیم ملی و لیگ ایران قادر به بازی در چندین پست هستند اما مطمئنا هیچ یک از این بازیکنان نتوانستند مانند وحید امیری در پست های غیرتخصصی عرض اندام کنند.

وجود بازیکنی با قابلیت بازی در چندین پست، یک موهبت بزرگ برای همه مربیان است. این بازیکن ها علاوه بر انعطلاف پذیری لازم برای تغییر تاکتیک در حین بازی، برای روزهای سخت و دشوار مانند فرارسیدن محرومیت های و مصدومیت های غیرمترقبه یک سلاح پنهان هستند.

شاید بازیکنانی وجود داشته باشند که بتوانند در اطراف پست تخصصی خود جا به جا شوند. مثلا یک مدافع چپ تخصصی گاها به عنوان وینگر و یا مدافع وسط هم به میدان می رود اما بازیکنی که بتواند مدافع راست و چپ، وینگر راست و چپ و مهاجم کاذب و هدف بازی کنند، یک آچار فرانسه به تمام معنی است.

این بازیکن ها نه تنها در حین تغییر پست، دچار سردرگمی و افت فنی نمی شوند بلکه معمولا تحسین مربیان خودی و کارشناسان را هم به دنبال دارند و نشان می دهند که نه تنها از نظر بدنی، بلکه از نظر ذهنی کاملا آماده بازی در پست های مختلف هستند.

وحید امیری یکی از این بازیکنان است. او در لیگ قهرمانان آسیا، به مدافع چپ پرسپولیس تبدیل شده و تقریبا به جز یکی، دو اشتباه که معمولا از بازیکنان تخصصی هم سر می زند، عملکرد خوبی را ارائه کرد. او در حالی در این پست ایفای نقش می کند که تا دو ماه قبل و در نبود یک مهاجم حاضر و آماده در ترکیب پرسپولیس، مهاجم هدف پرسپولیس بود.

رفته رفته او یک پست عقب تر آمد و به عنوان وینگر راست به بازی پرداخت. کمی قبل تر و در بازی ایران و سوریه، پشت سر علی قلی زاده و تقریبا به عنوان یک هافبک راست متمایل به مرکز زمین بازی می کرد. در دوران کارلوس کی روش، او به همراه مهدی طارمی وینگر چپ تیم ملی بود و در جام جهانی از همین نقطه از زمین بود که جرارد پیکه را محو کرد.

تقریبا وحید امیری به جز پست دفاع وسط و شاید هافبک دفاعی، در هر پستی بازی کرده و هیچ گاه تبدیل به نقطه ضعفی برای نفوذ حریفان نشده است. هوش بالای امیری همراه با دوندگی خستگی ناپذیر این بازیکن، او را تبدیل به بازیکنی با مهارت بازی در چندین پست مختلف کرده که هیچ گاه از ترکیب تیمش بیرون نمی ماند و حتی مربیان برای داشتن او سر و دست می شکنند.

او در ضمن عملکرد عالی در پست وینگر راست، در پست های دیگر هم تبدیل به آلترناتیوی برای هم تیمی های خود شده است. تقریبا کم تر زمانی پیش آمده که امیری پرنوسان ظاهر شود و مربی یا هواداران پرسپولیس از او به علت افت فنی انتقاد کنند اما حیف که این بازیکن خیلی دیرتر از آن چه معمول است، به فوتبال معرفی شد.

شاید بیش از این که امیری از حضور در بالاترین سطح فوتبال ضرر کند، این فوتبال ایران از کشف دیرهنگام این بازیکن با استعداد ضرر کرده است ولی هنوز برای دیدن کیفیت بالای امیری در پرسپولیس و تیم ملی دیر نیست.