آنچه برانکو دارد و کی روش ندارد

به تازگی بار دیگر جدل بین کی روش و برانکو بالا گرفته و البته این بار ماجرا جنبه های «فنی» هم پیدا کرده است.

پیش تر دیده نشده بود که این دو مربی بخواهند دستاوردها و توانایی های فنی هم را زیر سوال ببرند، اما این بار چنین اتفاقی رخ داده. برانکو درمورد کی روش جمله ای گفته که حالا به تکیه کلام منتقدان مربی پرتغالی تبدیل شده: «کی روش قهرمانی است که قهرمانی ندارد!» در سمت مقابل اما کارلوس هم با اشاره مکرر به جذب بازیکنان ناکارآمد اوکراینی و البته حضور بازیکنی همچون آدام همتی در پرسپولیس، صلاحیت فنی برانکو را زیر سوال برده است.

 در روزهای اخیر مقایسه های زیادی درمورد کارنامه این دو مربی صورت گرفته تا معلوم شود کدام یک از آنها پرافتخارتر هستند. در این میان به نظر می رسد از یک سو افتخارات برانکو به عنوان سرمربی بیشتر است، اما در عوض کی روش به عنوان مربی و سرمربی در تیم های بزرگتری کار کرده.

 فارغ از اینکه کدام یک از این دو مربی بار فنی بیشتری دارند، به نظر می رسد برانکو حداقل یک حسن استراتژیک نسبت به کی روش دارد؛ اینکه او قادر است به شیوه های مختلف از تیمش بازی بگیرد و با توجه به ابزار و امکاناتی که در اختیار دارد، گاهی فوتبال تهاجمی و گاهی فوتبال تدافعی را به نمایش بگذارد. این فاکتوری است که شاید در کار کی روش کمتر به چشم می خورد.

برانکوی تهاجمی، برانکوی تدافعی
طی سال های حضور برانکو در ایران، ما دو چهره کاملا متفاوت از تیم های او دیده ایم؛ به این ترتیب که او هر وقت لازم بوده به خوبی دفاع کرده و هر وقت لازم بوده به خوبی حمله کرده. زمانی که برانکو با تیم امید راهی بازی های آسیایی بوسان شد، یکی از تدافعی ترین شکل های بازی را با تیمش ارایه داد. ما در نیمه نهایی و فینال نمایش محافظه کارانه ای برابر کره جنوبی و ژاپن ارایه دادیم، اما هر دو را بردیم و قهرمان شدیم. بعدتر برانکو روی نیمکت تیم ملی بزرگسالان هم در مسابقات مقدماتی جام جهانی اغلب از شیوه نتیجه گرایانه استفاده کرد؛ به طوری که ما سخت گل می خوردیم و سپس با تکیه روی ضربات ایستگاهی گلزنی می کردیم.

با همین فرمول هم تیم ایران به راحتی راهی جام جهانی2006 شد و حتی بازی آخر مقدماتی برابر ژاپن هم جنبه تشریفاتی پیدا کرد. در عین حال اما برانکو در جام ملت های آسیا 2004 فوتبالی به شدت تهاجمی از تیمش گرفت؛ طوری که پیروزی 4بر3 ما برابر کره جنوبی در آن بازی ها به یک نمونه کلاسیک در تاریخ فوتبال ایران تبدیل شده است.

 ما در جام جهانی نیز دو سیمای متفاوت داشتیم؛ هجومی برابر مکزیک و دفاعی مقابل پرتغال. شاید اگر اشتباه ابراهیم میرزاپور در بازی با مکزیک نبود، بار آن تیم به مقصد می رسید. در پرسپولیس هم برانکو این انعطاف تاکتیکی را نشان داده. او در لیگ پانزدهم و لیگ شانزدهم زیباترین و تهاجمی ترین فوتبال ممکن را با پرسپولیس ارایه کرد، اما در لیگ هفدهم با توجه به جدایی چند ستاره، برانکو به سبک تدافعی تری روی آورد و موفقیت در لیگ و آسیا را تکرار کرد. برانکو در دوران حضورش روی نیمکت تیم ملی و پرسپولیس از سیستم های متنوعی مثل 1-3-2-4، 3-3-4 و 2-4-4 خطی و لوزی استفاده کرده است.

 یکنواخت مثل کی روش
در نقطه مقابل اما کارلوس کی روش که همیشه به عنوان یک تئوریسین دفاعی برجسته در دنیای فوتبال شناخته شده، عمدتا تیم هایش را در مسیر ارایه همین نوع بازی هدایت می کند. مشهور است که طی دوران حضور او در منچستر، وقتی این تیم در نیمه نهایی لیگ قهرمانان2008 به بارسلونای بسیار آماده برخورد کرد، فرگوسن از بازیکنان خواست در آن بازی به تدابیر کی روش تن بدهند. در نتیجه منچستر دو بازی کاملا تدافعی و بی سابقه در تاریخ معاصر باشگاه را به نمایش گذاشت و در مجموع دو مسابقه رفت و برگشت با تک گل پل اسکولز به پیروزی رسید.

بعدتر همین سبک تدافعی را از کی روش در رئال مادرید و تیم ملی پرتغال هم دیدیم که باعث وقوع مشکلاتی بین او و ستاره های تهاجمی تیم از جمله کریس رونالدو شد.

الان خیلی ها در ایران از کی روش ایراد می گیرند که چرا او در بازی با اسپانیا این همه تدافعی بازی کرد، اما باید بدانید 8سال پیش هم در آفریقای جنوبی کی روش با تیم پرستاره ای مثل پرتغال 90دقیقه مقابل اسپانیا رو به دفاع مطلق آورد و نهایتا با یک گل آفساید شکست خورد؛ تنها گل دریافتی پرتغال در کل جام! در هر صورت شکل بازی تیم های کی روش به این ترتیب است و این از آن چیزهایی نیست که به خصوص در چنین سن و سالی منتظر تغییر یافتن اش باشیم.