آنکه دست به تطاول خویشتن گشود

بسیار کوشیدم پیرامون پیام صادقیان چیزی ننویسم و نشد. تلاش برای ننوشتن از بازیکن متاسفانه تمام شده فوتبال ایران البته توجیهی ندارد غیر از اینکه دلم نمی خواهد مرثیه خوان مرگ یک استعداد زنده باشم.

پیام صادقیان حق دارد با زندگی خود هرچه می خواهد انجام بدهد. حق دارد هرکاری دلش می خواهد پیش بگیرد. به هرجای دنیا که دوست دارد سفر کند و هر سایتی که دلش خواست، باز کند. پیام صادقیان حق دارد برود ترکیه، از فوتبال خداحافظی کند و به اعتبار آخرین ته مانده های اسمش، سایت شرط بندی باز کند. بشود ستاره قلیانی ها و شرط بندها و آدم هایی که دوست دارند یک شبه ره صدساله بروند. چه باک! تا وقتی آخرین ذره های آن اعتبار رو به پایان و درحال تمام شدن، برای سکه روی سکه گذاشتن خرج شود، چه ایرادی دارد که او هم بکوشد «تا سود و سرمایه بسوزد و محابا نکند»؟ چه ایرادی دارد اگر او تبدیل شود به ستاره قماربازانی که دوست دارند روی برد تیم های فوتبال شرط ببندند بلکه به یکباره سری بین سرها در بیاورند، پولی به جیب بزنند و از مصیبت های درآوردن نان حالا روزانه سبک شوند؟

چه ایرادی دارد اگر او ستاره سکوها باشد تا ستاره زمین؟ که آنها که روی سکوها درد بی درمان عاشقی توپ را درمانی می جویند، «توتو»های او را بزنند بلکه پولی از راه برسد و آنها هم عین او زندگی کنند. ماهی 10 میلیون پول کفش و لباس بدهند و ماشین های گرانقیمت داشته باشند.  آنچه پیام صادقیان به عنوان پیشه این سال های زندگی خود برگزیده، فروش رویا به بازنده ها و ورشکسته هاست؛ که بیایید تا من زندگی تان را سروسامانی بدهم؛ که بیایید در رشته ای که من در آن به یک صدم جایگاه خودم نرسیده ام، بخت خود را بیازمایید بلکه چیزی نصیب تان شود؛ که تلاش کنید از فوتبال مثل من پول دربیاورید. 

امر کوچک کردن فوتبال به یک محل کسب درآمد -و نه فضایی برای به سامان رسیدن آرزوها و توانایی ها- وقتی پیشه پیام صادقیان شده، چرا محل کسب درآمدش نشود؟ حالا تو بگو شرط بندی غیرقانونی است و سایتش را فیلتر می کنیم. در سالروز درگذشت احمد شاملو، به پیام صادقیان به مثابه بیتی از بیت های ماندگارش بیندیشم:  «آنکه دست تطاول به خود گشوده» بی گمان خود اوست!