آیا ترازوی عدالت صاف است؟

در راستای تغییرات دامنه دار و قابل بحث فدراسیون فوتبال، اسماعیل حسن زاده هم کمیته انضباطی را رها کرد و رفت. درست مثل جدایی سعید فتاحی از کمیته برگزاری مسابقات سازمان لیگ و البته کوچ قریب الوقوع تورک از کمیته اخلاق. آخرین حکم حسن زاده در کمیته انضباطی اما به شدت بحث برانگیز شده و شاید تبدیل به تصویری ماندگار از تمام دوران حضور او در این مجموعه شود؛ جایی که رئیس مستعفی کمیته انضباطی، سرمربی پرسپولیس را به خاطر استفاده از جمله «امیدوارم نتایج لیگ صرفا در زمین بازی مشخص شود» یک جلسه از همراهی پرسپولیس محروم کرد.

گابریل کالدرون این حرف ها را بعد از آن زد که در بازی استقلال و پارس جنوبی، یک گل سالم و یک پنالتی نماینده جم نادیده گرفته شد. کمیته انضباطی این جملات را مصداق اتهام زنی دانسته و با وجود نقص در پرونده شکایت استقلال، سرمربی سرخپوشان را محروم کرده است. اختلاف از جایی آغاز می شود که نوعی دوگانگی در اجرای قوانین به چشم می خورد. به طور مشخص بعد از اعلام حکم کمیته انضباطی در مورد کالدرون، فضای رسانه های رسمی و مجازی در تسخیر نمونه های متعدد دیگری از اتهام زنی های مشابه قرار گرفته که همگی بی پاسخ مانده بودند. مهم ترین مثال، مربوط به امیر قلعه نویی می شود که در هفته های پایانی فصل گذشته به دفعات از «مهندسی» نتایج در فوتبال ایران سخن گفت اما هرگز هیچ برخوردی با او صورت نگرفت. البته دیروز حسن زاده به یکی از رسانه ها گفته او حکم محرومیت کالدرون را امضا نکرده؛ آن چه به ابهامات موجود هم دامن می زند. در عین حال به نظر می رسد لیست بلندبالای تناقض ها مخصوصا در حوزه احکام تنبیهی باعث سردرگمی مردم شده باشد.

یک بام و دو هوا
غیر از امیر قلعه نویی که کلکسیونی از اتهام زنی های بی سند و مغفول مانده در کارنامه دارد، فرهاد مجیدی هم در دوره کوتاه سرمربیگری اش در استقلال، بعد از مردود شدن گل این تیم برابر نفت آبادان اظهارات بسیار تندی در مورد «کثیف» بودن این قبیل اشتباهات به زبان آورد. او حتی بعدتر در پستی اینستاگرامی از آرزوی فدراسیون فوتبال و وزارتخانه برای قهرمانی پرسپولیس خبر داد، اما نه تنها محروم نشد، بلکه چندی بعد از طرف همین فدراسیون به عنوان سرمربی تیم امید انتخاب شد! طبیعتا هر آدم آزاده ای فارغ از بازی رنگ ها خواهد پذیرفت که این تناقض ها صحیح نیست و افکار عمومی را گیج می کند. در مثالی دیگر هواداران نفت مسجدسلیمان در همین فصل و بعد از بازی هفته سوم با استقلال به خاطر آن چه «سر دادن شعارهای موهن و فحاشی به مقام رسمی مسابقه» عنوان شد یک جلسه محروم شدند؛ در حالی که طی چند سال و مخصوصا چند ماه گذشته تخلفات جدی و متعدد برخی از تماشاگران تراکتورسازی که مستند به فیلم و تصاویر بی شمار است، مستوجب هیچ برخوردی تشخیص داده نشده است.
حتی رفتارهای خارج از عرف و بسیار عجیب رسول خطیبی در حاشیه بازی حذفی ماشین سازی با پرسپولیس که با حمله به داور همراه بود و به وقفه ای 10 دقیقه ای در جریان بازی منجر شد، فقط با یک جلسه محرومیت رسول توام شد، در حالی که مثلا اقدام به درگیری فرشاد احمدزاده در داربی تهران با شدت بسیار کمتر محرومیتی سه جلسه ای را به دنبال آورد. کافی است فقط چند لحظه از پیله تعصب به رنگ ها خارج شویم و این مثال ها را بدون در نظر گرفتن رنگ لباس افراد خاطی با هم مقایسه کنیم؛ در این صورت به وضوح پی خواهیم برد ساختار قضایی فوتبال ایران پر از حفره و چندگانگی است.

به کلمه «قانون» رحم کنید
بی تردید یکی از بدترین بلاهایی که می شود سر «قانون» آورد، اجرای سلیقه ای و شلخته آن است که این مورد، در حد کمال در فوتبال ایران به چشم می خورد. اجرای بد قانون، شاید در برخی موارد حتی از «بی قانونی» هم بدتر باشد؛ چون فقدان مقررات، صرفا ناشی از آنارشیسم و هرج ومرج تلقی می شود اما این که قانون داشته باشیم و آن را فقط در مورد بعضی ها اجرا کنیم، نشانه تبعیض و موجب دلسردی جامعه است. با اتفاقات اخیر، خیلی ها نگران صاف بودن ترازوی عدالت در فدراسیون فوتبال شده اند؛ ابهامی که امیدواریم با اصلاح رویه از بین برود.»