احسنت و مرحبا به مدیریت 5 ستاره

روز افتتاح ساختمان pec، کی روش از سردبیران رسانه های ورزشی دعوت کرده بود تا ثمره کارش را ببینند. سرمربی تیم ملی آن روز توضیح می داد که در این ساختمان برای تمام تیم های ملی یک اتاق مجهز و با امکانات در نظر گرفته شده تا مربیان در آن مستقر شوند و با هم تبادل اطلاعات داشته باشند. کی روش از عدم تعامل و ارتباط مربیان تیم های پایه گلایه داشت که چرا مربی تیم جوانان، مربی تیم نوجوانان را نمی شناسد و هیچ ارتباطی بین این تیم ها نیست. قرار شد در مرکز پزشکی ورزشی (pec) انسداد میان مربیان و تیم ها برطرف شود اما واقعا در عمل این اتفاق رخ داده است؟

تیم امید که خود را برای مسابقات مقدماتی المپیک توکیو آماده می کند، پس از مراجعه به ساختمان پک با قفل بزرگی بر در آن مواجه می شود و مسوول این ساختمان به تیم امید مجوز ورود نمی دهد؛ این اتفاق در حالی که دو تیم زیر مجموعه یک فدراسیون هستند، حیرت انگیز و عجیب نیست؟ بر اساس تعریف کی روش قرار بود در این ساختمان یک اتاق برای تیم امید در نظر گرفته شود و مربیان این تیم هم با کی روش و دستیارانش تبادل نظر و بحث های فنی فوتبالی داشته باشند اما در عمل این اتفاق رخ نداده و دعوا و اختلاف کهنه کرانچار و کی روش باعث شده تا تیم امید ایران- که حکم تیم ملی را دارد- پشت در این ساختمان بمانند و سرانجام آنها را به داخل راه ندهند. بازیکنان جوان این تیم پس از مواجهه با چنین اتفاقی چه تصوری از فدراسیون و تیم ملی پیدا می کنند؟ وقتی وحدت و اتحاد در داخل فدراسیون دیده نمی شود، از بازیکن جوانی که زیر 20 سال سن دارد چه انتظاری هست؟

مقصر همه این اتفاقات فدراسیون فوتبال است که با بی تفاوتی موضوعات را جلو می برد و هیچ گاه به فکر درست کردن مشکلات از ریشه و اساس نیست. اینکه میان تیم ملی و تیم امید تعامل و ارتباط برقرار شود، اگر وظیفه فدراسیون فوتبال نیست، پس وظیفه کیست؟ مهدی تاج که به اختلافات کهنه کرانچار و کی روش از زمان سرمربیگری کرانچار در سپاهان آگاه است و در جریان جزییات این مشکل قرار دارد، چرا هنگام انتخاب مربی پیش بینی این روزها را نمی کرد یا بعد از انتخاب مربی امید به فکر حل مشکل نیفتاد تا امروز اختلاف آنها علنی شود، جنگ لفظی بالا بگیرد و دو تیم که زیر نظر یک مدیر هستند، اینگونه در رسانه ها به جان هم افتاده و مدام علیه یکدیگر مصاحبه کنند؛ درحالی که قرار بود ساختمان پک بهانه ای برای تبادل نظر و نزدیکی فکر و اندیشه مربیان به هم باشد اما معکوس این اتفاق رخ داده که بی تردید فدراسیون فوتبال مقصر فضای به وجود آمده است که هر روز بر کینه و کدورت ها افزوده می شود.

ساختمان پک امکانات ویژه ای برای یک تیم فوتبال دارد و حتی کی روش معتقد بود که باشگاه ها هم در صورت نیاز می توانند از امکانات این مرکز بهره بگیرند اما امروز به تیم امید که پشتوانه تیم ملی بزرگسالان است اجازه ورود به این ساختمان داده نمی شود. اگر امکانات موجود نبود و مربیان از بی امکاناتی می نالیدند، به فدراسیون این انتقاد وارد بود که چرا برای تیم های ملی مرکز مجهزی نمی سازد اما حالا که ساختمان پک با الگوبرداری از رئال مادرید ساخته شده و آماده بهره برداری و استفاده است، اختلافات بچگانه اجازه استفاده از این مرکز را به تیم امید نمی هد و ظاهرا آنجا به ملک خصوصی تبدیل شده است که اداره آن از اختیار حتی رییس فدراسیون هم خارج شده.

تیم امید هم تیم ملی ماست؛ تیمی که برای شکستن طلسم ناکامی ما در صعود به المپیک باید از بهترین و کامل ترین امکانات ورزشی کشور برخوردار باشد اما از داشتن حداقل ها هم محروم است؛ یک روز در مجموعه ورزشی خیریه عمل تمرین می کند و روز بعد به دلیل خراب بودن زمین که به آسیب دیدگی بازیکن ها منجر می شود، تصمیم می گیرند که به ورزشگاه پیکانشهر بروند با این شرط که اگر بعدازظهر باران ببارد به آنها اجازه تمرین نمی دهند، چون چمن ورزشگاه آسیب می بیند؛ اگرچه باران نبارید و تیم امید در زمین تمرینی تیم پیکان تمرین کرد. تیم امید هم با مشکل زمین مواجه است و در شرایطی که تیم ملی به اردوگاه تیم های ملی بازگشته و علاوه بر اینها حق تمرین در پژوهشگاه نفت و زمین ورزشگاه یکصد هزار نفری آزادی را هم دارد، تیم امید چاره ای جز بازگشت به زمین پر از چاله خیریه عمل را ندارد؛ اگر فدراسیون نگاه برابر و درستی به تیم امید داشت، با آماده شدن چمن اردوگاه تیم های ملی، می توانست با هماهنگی و برنامه ریزی تیم امید را به مجموعه پژوهشگاه نفت بفرستد که از امکانات نسبتا خوبی برخوردار است.

اینکه چرا فدراسیون هیچ واکنشی به جدال مربیان تیم ملی و تیم امید نشان نمی دهد، لابد تصمیمی مدبرانه و همراه با دوراندیشی است که فعلا هر دو طرف عصبانی هستند و باید اجازه داد تا آتش خشم نزد آنها فروکش کند و بعد به مساله ورود کرد. مشابه توجیهی که در جدال کی روش و برانکو شاهد بودیم و فدراسیون خودش را عقب کشیده بود تا دو مربی خارجی هرچه دل تنگ شان می خواهد نثار هم کنند و سرانجام خودشان خسته می شوند و آن وقت فدراسیون با آنها وارد گفت وگو می شود. در موضوع دعوای کی روش و برانکو، یکی از طرفین دعوا خارج از فدراسیون بود و رییس فدراسیون نمی توانست سرمربی تیم پرسپولیس را به آرامش و خویشتنداری دعوت کند چرا که مسوولیتی در قبال او نداشت؛ از طرفی همه می دانیم که سرمربی تیم ملی هم از رییس فدراسیون حرف شنوی ندارد و کار خودش را دنبال می کند. در نتیجه آن دعوا آنقدر کش پیدا کرد تا حوصله خود مربیان را هم سر برد و خودشان دست از مصاحبه و جنجال برداشتند و الا فدراسیون و باشگاه پرسپولیس نقشی در اتمام آن ماجرا نداشتند، که اگر داشتند، موضوع به تلویزیون و شعار هواداران در ورزشگاه کشیده نمی شد اما امروز وضعیت متفاوت است و هر دو تیم زیر مجموعه فدراسیون هستند و مسوول رسیدگی به این اختلاف رییس فدراسیون است که تا امروز قدمی پیش نگذاشته که اگر گذاشته بود، دیروز شاهد پیغام و پسغام و مصاحبه های یکی درمیان، میان کی روش و کادرفنی تیم امید نبودیم.

این شیوه از مدیریت در فوتبال اگر نگوییم بی سابقه، کم سابقه است. معمولا تیم های ملی و باشگاه ها با هم بر سر بازیکن به اختلاف و کشمکش می رسیدند اما در نتیجه مدیریت نادرست تیم ملی که آتش اختلاف دامن فدراسیون را گرفته احتمالا با سیاست سکوت و خسته شدن دو طرف، این جدل هم در ظاهر فرو می نشیند اما آتش زیر خاکستر همچنان پابرجاست و یک بهانه جدید می خواهد که در آتش خشم آنها دمیده شود. با نزدیک شدن به جام ملت های آسیا که باید در حمایت از تیم ملی گام بردارند و انتظار از رسانه ها و منتقدان حمایت از تیم ملی است، اختلافی از داخل فدراسیون به تیم های ملی ضربه می زند و تمرکز و فکر مربیان را به خود مشغول می کند. این دعوا و کشمکش درحالی است که همین چند روز پیش رقبای ما با برزیل و آرژانتین و اروگوئه بازی تدارکاتی انجام دادند ولی تیم ملی ما که هدفش قهرمانی جام ملت هاست در خانه مشغول جنگی فرسایشی و رقیب شادکن است؛ احسنت و مرحبا به این مدیریت 5 ستاره!