اختصاصی؛ سرد، بی روح و منطقی مثل نیمه اول/ گل، مدیریت و برد در نیمه دوم

نفت ابادان همانند اکثر تیم هایی که به مصاف سرخپوشان میروند دل به بازی دفاع ضد حمله بسته بود.

اما چه تفاوتی میان پرسپولیس نیمه اول و پرسپولیس نیمه دوم بود که نیمه دوم دفاع زرد پوشان ابادانی تاب مقاومت در برابر قرمزها رو نداشت؟

برانکو و پرسپولیس قبل از بازی جواب این سوال را داده بودند و شاید صدر نشینی با اختلاف در نیم فصل خود مصداق اینده نگری کادرفنی سرخ ها باشد.

برانکو در نیمه اول اجازه نفوذ رو از عناصر دفاعیش و تا حدودی هافبک های میانیش گرفت و به همین دلیل بازی قرمز ها در نیمه اول فروغ چندانی نداشت اما برانکو برای اینکار خود دلیل محکم و قانع کننده ای داشت اول اینکه مدافعانش مثل بازی با پیکان در دقایق ابتدایی بازی گلی دریافت نکنند که کار برای آن ها سخت بشه و اونا رو از لحاظ روحی تضعیف کنه و دوم اینکه سبک بازی صنعت نفت بر همگان عیان بود اون چیزی که نقطه ی مبهم تیم ابادانی بود چگونگی استفاده از ضد حملات بود که نفت اصلا اوصول اولیه ضد حمله که سرعت بالا و اضافه شدن نفرات بود رو هم رعایت نمیکرد به همین دلیل همین مسئله خیال سرخپوشان و برانکو را رعایت کرد به همین دلیل هر چه از بازی میگذشت فشار سرخپوشان بیشتر شد.

اما این تنها دلیل گل نزدن سرخ ها نبود زیرا سرخ ها در نیمه ی اول بیشتر با پاس های عرضی قصد باز کردن تیم نفت ابادان را داشتند که موفق نشدند موفقیت پرسپولیس در نیمه دوم رو میتوان مدیون حذف همین پاس های عرضی و به جای آن پاس های ریز و متعدد بازیکنان و نزدیکی مهاجمان و هافبکها به یکدیگر دانست که باعث به هم ریختگی، سردرگمی و در نهایت باز شدن دفاع نفت شد.

ضربه تیرک در دقیقه ۶۲ رو به خاطر بیارید دو سه بار رد و بدل شدن توب در فضای کوچک بین انصاری و امیری و باز شدن فضا برای دادن پاس در عمق برای انصاری و در نهایت ضربه ای که با بدشانسی علیپور تیرک دروازه رو بوسه زد و گل نشد.

دقیقه ۶۵ اینبار امیری با منشا بازی دو نفره رو انجام میده و توپ به علیپوری میرسه که حالا تبدیل به مهاجمی باکلاس و تمام کننده شده درست همان چیزی که برانکو دنبالش میگشت.

گل دوم هم تا حدودی به همین شکل به ثمر رسید بازی دو نفره رسن و امیری، رسن رو در شرایط پاس گل قرار داد علیپور باهوش خودش رو به فضای خالی رسوند و توپ رسن رو بدون هیچ ضربه اضافه ای به طاق دروازه ی صوفیانی کوبوند فقط این گل یک تفاوت داشت و اون این بود که دفاع تیم نفت مثل قبل فشردگی نداشت فلذا نیازی به رد و بدل کردن توپ بیشتر از یک بار بین رسن و امیری نبود.

کمالوند چاره ای جز بازی موش و گربه نداشت شاید پرس پرسپولیس از جلو میتونست نحوه ی بازی و شاید نتیجه رو عوض کنه اما اینکار مستلزم قدرت بدنی بالا و تلاش بی اندازه بازیکنان نفت ابادان بود که حداقل در این بازی همچین خصلتی ما در آن ها ندیدیم.

در روزی که نفت لازم داشت تا روی ضد حملات برنامه های بهتری داشته باشه آشفته عمل کرد و بازی رو به سمتی هدایت کرد که پرسپولیس میخواست به همین دلیل برانکو به بازیکنانش دستور داد با تمام توان نیمه دوم را آغاز کنند و این کار باعث بوجود اومدن جبهه های متعدد در پشت خط حمله سرخ ها شد به صورتی که در ۲۵ دقیقه اول نیمه دوم ابادانی ها به زحمت حتی توانایی دفع کردن توپ اونور تر از خط میانی زمین رو داشتند.

برانکو تو این بازی یک بار دیگر نشون داد که پرسپولیس بی دلیل به اینجا نرسیده و این تیم حتی برای بازی با تیم های شهرستانی هم بیگدار به آب نمیزند.

بهترین بازیکن زمین بی شک باید وحید امیری بدونیم که حتی در نیمه اولی که پرسپولیس انسجام آنچنانی نداشت با حرکات انفرادی خودش یکی دو موقیت رو ساخت و رد پاش در تمامی موقعیت های خطرناک و گل ها بود.