ارث های دست به دست؛ سرخابی ها؛ مالکان بی تضمین

میراثی که محمد دادکان سال ها پیش برای باشگاه های پرسپولیس و استقلال به جا گذاشت، ظاهراً هنوز مورد تملک کامل آنها قرار ندارد و لا اقل این استنباطی است که از حرف های تازه امیرحسین فتحی می توان داشت.

مدیرعامل هشت ماه اخیر استقلال می گوید از آنجا که معارضانی در ارتباط با تکامل این ساختمان ها وجود داشته اند، برای رسیدن به یک تملک کامل باید قدم هایی بیشتر و تازه تر برداشته شود و با همت وزارت ورزش این امر نهایی شود. اگر دایره شمول این حرف ها را به پرسپولیس نیز بسط دهیم، باید پرسید چرا سال ها پس از واگذاری ساختمان های فوق هنوز بحث تملک آنها ناکامل و نیازمند بررسی مجدد است و اگر کار تا حد زیادی نهایی و قطعی شود و نگرانی ها و اظهارات فتحی بیشتر از سر دلسوزی و کمال طلبی است، چرا او و همتاهای پرسپولیسی اش برای کامل شدن کارها و تحقق یک ملکیت کامل بسیار زودتر و بیشتر از این دست به کار نشده اند.

فراموش نکرده ایم که حتی زمین های تمرینی در اختیار سرخابی ها طی سال های اخیر هدایای وزارت ورزش به آنها بوده است و آنها به رغم داشتن خیل حمایت مردمی و انبوه بودجه ای که سایر باشگاه ها خواب آن را هم نمی دیده اند، هرگز چیزی قابل ذکر را از جیب خود و به واقع ا ز محل بودجه خویش و کمک های شایان توجه و مکرر وزارت ورزش خریداری و به متعلقات باشگاه نیفزوده اند. کمپ مرحوم حجازی البته سرمایه ارزشمندی است اما در مورد تملک آن توسط آبی ها نیز حرف و سخن فراوان است و در نگاهی بسیط تر در حالی که از محل ترانسفرهای بی شمار خارجی و سرمایه عظیم اسپانسرها ارقامی نجومی به شریان های حیاتی دو باشگاه پرطرفدار تزریق شده، این پول هیچ گاه یک چیز ثابت بزرگ را برای آنان به ارمغان نیاورده است و اگر کمک هایی که برشمردیم در کار نبود، پرسپولیس و استقلال همین امروز هم ورزشگاه های شهید کاظمی و امام رضا(ع) و مرغوبکار را در اختیار نداشتند و راهی به ساختمان هایی نظیر عمارات اهدا شده توسط دادکان نمی یافتند.

دلیل را در سیستم زندگی روزمره و ارتزاق قدم به قدم دو باشگاه جست و جو کنید و در اینکه آنها به قدری در مخارج جاری خود سطحی بین اند و به «لحظه» اکتفا می ورزند که هرگز یک افق طولانی پیش رو را مبنای اقدام خود قرار نمی دهند. از آنجا که عمر رؤسای سرخابی و طول مدت خدمت اعضای هیأت مدیره دو باشگاه نیز معمولاً کوتاه است و به ندرت از دو سه سال فراتر می رود و در شش هفت سال اخیر این معدل گاه تا شش هفت ماه نیز پایین آمده، آن مسوولان نیز از دلسوزی لازم دلسرد شده و به زعم خویش و همفکران خود سبب های کافی برای عدم انجام کارهای بنیادین داشته اند. به واقع در طول مدت چنین حضورهایی سران دو باشگاه بیشتر با کارهای معمولی و متداول سرگرم و روز به روز جلو رفته اند و حتی اگر درآمدزایی کرده باشند، نه با هدف ساختن آینده باشگاه و خریداری عمارات و تأسیس ورزشگاه ها بلکه فقط رتق و فتق امور جاری و داشتن اعتبارات کافی برای پرداخت های مرتبط با ادامه حیات و استمرار فعالیت های تیم بوده است.

مدیران آمده و رفته اند و چیزی که توسط آنها به یک یادگار برجسته و یک موجودی ماندگار تبدیل شده باشد، به کمترین میزان و در نازل ترین سطح است. همین امروز هم کوششی برای عدول از این وضعیت و ورود به جایگاهی رفیع تر و در رفتار و حرکات و گزینش های مدیران سرخابی مشاهده نمی شود زیرا استمراری بر حضور خودشان هم مترتب و حتمی نیست و این مدیران حالت مسافرانی را داشته اند که لختی در جایی آسوده اند و امرار معاش کرده و در حیات باشگاه ارجاع شده به آنها سهیم شده و سرانجام بار سفر را از نو به سمت و سویی دیگر بسته اند.

اینچنین است که حتی بحث واگذاری سرخابی ها به بخش خصوصی نیز که یک بحث داغ در سال های اخیر بوده ، هرگز به بار ننشسته زیرا طبایع و روند کار مدیران و برنامه کار باشگاه ها و نوع مشارکت مقام های ارشد ورزش در امور آنها اموری صریح و دقیق نیست که بر پایه آنها بتوان به نتایج مشخصی رسید و با آن کارهای بزرگ در حال حاضر و آینده انجام داد.

اینها ارث هایی هستند که دست به دست می شوند بدون اینکه به اندازه کافی مولد باشند و ثروت هایی هستند که مسوولان بسط آنها حتی در حفظ موجودیت کامل شان موفق نبوده اند. بله، آنها باشگاه هایی هستند که به اعتراف فتحی سال ها پس از دریافت ساختمان هایی از سوی رییس وقت فدراسیون فوتبال، هنوز نمی دانند که مالک آنها هستند یا خیر.