از آن 20 دقیقه جهنمی چگونه به بهشت نیمه دوم رسیدیم؟

یک ساعت قبل از بازی با مراکش ترکیب تیم ملی اعلام شده بود. چیزی که نزدیک به یک ماه درباره اش بحث می کردیم و هیچ کدام مان نمی توانستیم قطعا بگوییم آنچه ما فکر می کنیم شبیه آن چیزی است که در ذهن کی روش نقش بسته. حتی ماجرا آنقدر پیچیده بود که وقتی دقایقی قبل از شروع مسابقه ترکیب را خواندند جواد نکونام با سابقه چند سال حضور در تیم ملی به عنوان بازیکن و مربی و البته دوستی با بیشتر بازیکنان تیم ملی تصور می کرد وحید امیری در دفاع چپ بازی خواهد کرد! چیدمان تلویزیون فیفا از ترکیب ایران تا ثانیه هایی قبل از شروع مسابقه به سردرگمی ها اضافه می کرد؛ دفاع سه نفره و رامین رضاییان به عنوان  استاپر راست؟

 در چیدمان تلویزیونی فیفا سیستم ایران 3-4- 3 بود که کریم انصاری فرد را در مثلث خط حمله می دیدیم اما واقعیت فقط چند ثانیه بعد از شروع مسابقه عیان شد. احسان مثل سال های ابتدایی حضورش در تیم ملی به دفاع چپ رفته بود، امیری به جای طارمی مصدوم در بال چپ بازی می کرد و امید ابراهیمی مطابق پیش بینی ها هافبک دفاعی مان بود. کمی عقب تر از کریم و مسعود.

آنچه در ترکیب اولیه تیم ملی شگفت زده مان می کرد بیرون ماندن میلاد محمدی بود. بازیکنی که تصور می کردیم وقتی ترکیب اعلام می شود نخستین نفری است که از حضورش در ترکیب تیم ملی اطمینان داریم. نمی دانیم در ذهن کی روش چه می گذشت که بعد از مدت ها حاج صفی را به دفاع چپ برد و میلاد را روی نیمکت نشاند اما هر چه که بود آخرش ختم به خیر شد و شاید هم این بخش از آن پاتکی بوده که رنار و تیمش را به صلیب کشده است.
به ترکیب که نگاه می کردیم مشخص می شد 7 نفر از ارنج اصلی نخستین بار است که جام جهانی را تجربه می کنند و نشانه های استرس و شوریدگی از چهره تا لرزش پاهایشان مشهود بود. فقط حاجی صفی، جهانبخش، کریم و مسعود قبل از این در جام جهانی بازی کرده بودند اما تجربه های اندک سه نفر اول به کارشان نیامد و شجاعی که رکورد هم شکسته بود با وجود خونسردی اش مدام توپ لو می داد و حتی تا آستانه اخراج هم رفت.

جدا از استرس عجیب تیم جوان کی روش که هر لحظه حریف را برای گل زدن جری می کرد دقیقه به دقیقه به این نتیجه می رسیدیم که مراکش درست به اندازه تعریف هایی که از آن می شود خوب است. دقایقی که از بازی گذشت می توانستیم به صراحت بگوییم آمرابات بازیکن شماره 7 مراکش و وینگر راست شان که در لگانس بازی می کند بهترین بازیکن حریف است که بارها از فضای پشت حاجی صفی استفاده کرد و در بیست دقیقه ابتدایی تیم ایران را به مسلخ برد. شاید کی روش تصور می کرده حاجی صفی بهتر از میلاد می تواند آمرابات را کنترل کند اما حداقل در آن دقایق وحشتناک که خیلی سخت می گذشت چپ ایران فشار بی سابقه ای را تجربه کرد که با کمی خوش شانسی ختم به خیر شد.

بیست دقیقه اول همه چیز وحشتناک بود. تعداد لمس توپ بازیکنان زیر 10 بود و تعداد پاس های متوالی به دو نمی رسید. در واقع توپی از حریف گرفته نمی شد که پاسی بین خودی ها رد و بدل شود تا کمی از فشار بیرون بیاییم. انگار تکل های بازیکنان ما به جایی بند نمی شد و توپ به پای بازیکنان مراکش چسبیده بود. در آن دقایق وحشتناک شاید فقط یک بار جهانبخش فرصت این را پیدا کرد که برخلاف منش فوتبالش زیر توپ بزند و سردار با دفع اشتباه نزدیک بود خاطره علی دایی جام ملت های 2000 لبنان را زنده کند.

بعد از آن 20 دقیقه، تیم مان بهتر شد اما آمار آن 20 دقیقه آزارمان می داد؛ مالکیت توپ 82 به 18 بود و حریف 6-5 موقعیت گل داشت که برخی با خوش شانسی و برخی دیگر با فداکاری بازیکنان مان گل نشد. تا پایان نیمه اول چند تا موقعیت ساختیم که بهترینش را سردار خراب کرد. موقعیت ها همانطور ساخته شد که در آن تخصص داریم. وسط زمین توپ را بگیر، ضدحمله بزن و با سه تا پاس سریع موقعیت بساز. اولی را کریم با یک ضربه ضعیف هدر داد و دومی با حرکت عالی امید ابراهیمی و پاس دقیق امیری برای سردار ساخته شد که گلر حریف زوج سردار- جهانبخش را ناکام گذاشت.

نیمه دوم که شروع شد همه چیز بهتر شد. بازی متعادل شروع شد و متعادل ادامه پیدا کرد. اینجا بود که هنر تیم کی روش تبلور یافت و مراکش مثل اسب رامی بود که کاملا در کنترل مان قرار داشت و نمی توانست جلو بیاید. بازی کنترلی ایران، قهرمان آفریقا را بیچاره کرده بود و انگار آنها هیچ روزنه ای برای حمله پیدا نمی کردند. این بار برخلاف نیمه نخست هر چه از زمان بازی می گذشت به این فکر می کردیم که گرفتن حداقل امتیاز از مراکش چیزی نیست که برای آن دست به دعا شویم و می توانیم آرزوهای بزرگتر را در لابه لای تک موقعیت ها جست و جو کنیم. این حاصل نمایش موفق تیم ملی در نیمه دوم بود که حریف تنها در یک صحنه و از یک شوت از راه دور موقعیت ساخت.

هر چه از زمان بازی نیمه دوم می گذشت دنبال تعویض های تهاجمی و حضور بازیکنانی بودیم که آن اندک امیدهایمان برای برد را زنده نگه دارد اما مصدومیت ها داشت همه چیز را خراب می کرد. ابراهیمی بهترین بازیکن مان مصدوم شد و از بازی بیرون رفت و سر بهترین لژیونرمان هم همین بلا آمد اما مثل تمام محدویت هایی که طی یک ماه اخیر دست و پای مان را برای بازی های تدارکاتی بیشتر بست و حتی ماجرا به تحریم کفش بازیکنان هم کشید، در اوج محدودیت ها برنده شدیم.

برد تیم ملی با کمی خوش اقبالی و گل به خودی بازیکن حریف به دست آمد اما حتی اگر اینگونه باشد نمی شود شیرینی و احساس فوق العاده این پیروزی را حس نکرد. عزیز بوهدوز در ربع پایانی مسابقه آمده بود که بازی را برای مراکش در بیاورد اما انگار طرف زمین را اشتباه گرفته بود. حالا می شود از او تشکر کرد و به صفحه اجتماعی اش هجوم برد که بهترین تعویض کی روش بوده اما حتما تک تک بازیکنان مان شایسته تقدیر و ستایش اند که با وجود ترس و استرس عجیب بیست دقیقه ابتدایی در طول زمان مسابقه پیشرفت محسوسی داشتند و شاید آن گل به خودی مهاجم حریف مزد تلاش شان باشد.