از امیری و بیرانوند تا ابراهیمی و حسینی/ لژیونرهای «آینده نزدیک» ایران

یکی از بهره های بزرگ فردی در جام های جهانی فوتبال برای بازیکنانی شکل می گیرد که با ارائه نمایش های عالی برای خود مشتریانی تازه را فراهم می آورند و با اینکه هر دوره این مسابقات در درجه اول یک نمایشگاه هنرهای گروهی است اما امکان ندارد که ملی پوشان کشورهای مختلف پس از شروع این رقابت ها به صعودها و ارتقاهای فردی فکر نکنند که در صورت ارائه نمایش هایی کلاس بالا در جام جهانی شامل حال شان خواهد شد.

این امر برای تیم تلاشگر ایران نیز مستقر و موجود بوده و شماری از نفرات تیم ما از حالا روی این وجه از ماجرا حساب های جداگانه ای باز کرده اند.

سرآمد آنها می تواند وحید امیری باشد که بستن قرارداد تازه اش با پرسپولیس را منوط به پایان جام جهانی بیست و یکم کرده تا اگر فرصت ها و موقعیت ها به وی مجال داد و در این رقابت ها چیزی را ارائه کرد که دنیای فوتبال و ایجنت های آن در پی آن هستند، از این فرصت و امکان بی نصیب نماند و همه کسانی که دو بازی نخست ایران در آوردگاه روسیه را دیده اند، معتقدند که این چپ پای تکنیکی از بهترین های ایران در این مسابقات بوده و بازی های چشمگیری را ارائه داده است.

این اتفاق تازه ای نیست
اخبار و شایعات مقصد احتمالی امیری را هر جا و مکانی جلوه می دهد و صحبت از چند تیم اروپایی و چند باشگاه عربی منطقه به عنوان خواستاران وی امر تازه ای نیست ولی به نظر می رسد نمایش های فنی هافبک سابق نفت تهران بخت وی را برای گسیل به یک تیم اروپایی بیشتر از گذشته ساخته و او که از مرز 30 سال سن عبور کرده و به تبع آن فرصتی طولانی برای انعقاد قراردادهای نان و آب دار ندارد به لطف نمایشش در جام جهانی امسال می تواند چنین چیزی را برای خود تحقق بخشد. این وصف و حال علیرضا بیرانوند هم هست که حضورش در دروازه تیم ملی برابر مراکش و اسپانیا چیزی در  حد نمایش های قهرمانانه بوده و تنها چیزی که بین او و امیری فرق به وجود می آورد، این است که امیری به سبب اتمام قرارداد قبلی اش با پرسپولیس اینک بازیکن آزاد محسوب می شود و منعی برای انتقال به یک تیم اروپایی ندارد اما بیرانوند یک سال و نیم پیش با سرخ های تهرانی قراردادی پنج ساله بست که طبعا دست های او را برای انتقال به خواستاران اروپایی احتمالی وی کمی تا قسمتی خواهد بست.

آبی های مسافر؟
دو بازیکن دیگر تیم ملی که می توانند لژیونرهای احتمالی بعدی تیم ملی به لطف نمایش های متهورانه در خاک روسیه باشند، هر دو استقلالی اند و امید ابراهیمی و سیدمجید حسینی نام دارند. علاقه مند بودن حسینی به انتقال به تیمی خارجی موضوع تازه ای نیست و او از هر فرصتی در این زمینه استقبال می کند و مدیران استقلال که استاد در بستن قراردادهای آپشن دار با نفرات شاخص خود هستند شاید با انعقاد چیزی از همان دست با حسینی دست های او را هم برای انتقال به تیمی خارجی در عین قرارداد داشتن با استقلال باز گذاشته باشند.

امید ابراهیمی هم پس از نمایش های محکمش در مرکز خط میانی در خاک روسیه حق دارد فکر کند که خواستاران خارجی اش افزایش یافته اند و در بورس قرار دارد که طی عمر 29 ساله اش هرگز نظیر آن را ندیده بود. به واقع هافبک سابق سپاهان با ترکیبی از بازی های تدافعی و تهاجمی اش ثابت کرده که به هر تیمی در قاره اروپا و یا منطقه خاورمیانه و حتی شرق آسیا برود این توان را دارد که گلیمش را از آب بیرون بکشد و کاری کند که باشگاه هزینه کرده در راه تصاحب وی احساس غبن و ضرر نکند و به این نتیجه برسد که پولش را خوب جایی خرج کرده است.

سایرین هم هستند
اینها بدین معنا نیست که سایر اعضای گروه 23 نفره ایران در روسیه برای لژیونر شدن بی اقبال اند و تعداد قابل توجهی از آنها همین حالا نیز بازیکن تیم های خارجی هستند و شاید نمایش خوب شان در روسیه پایه گذار «تبدیل به احسن شدن» وضعیت شان و انتقال از تیم های فعلی شان به باشگاه هایی بزرگتر شود. هر چه هست جام جهانی از عنوان ویترینی باز و چشمگیر خدمتی به فوتبال جهان و بازیکنان حاضر در آن می کند که هیچ تورنمنت دیگری قادر به تامین و ارائه آن نیست و فهرست قطور افرادی که در ادوار گذشته این جام از این موهبت بهره مند شده اند، نشانگر همین واقعیت است.