از ایسلندی کالدرون تا افق دربی

یک- پرسپولیس برد، اما زیاد خوب نبود. در این تیم فعلا خلاقیت های فردی تعیین کننده است. طبیعتا زمان لازم است تا ایده های تاکتیکی مربی جدید جا بیفند و هیچ چیز مثل «بردن» این فرصت را برای کادرفنی تضمین نمی کند. بنابراین پیروزی برابر نفت آبادان بسیار مهم بود؛ مهم تر از چیزی که بتوانید فکرش را بکنید.

دو- صدای اولین ایسلندی با نام کالدرون در تهران طنین انداز شد. هوادار باید بداند راه نجاتش همین بود. این جایگاه حقوقی برانکو و کالدرون است که ارزش دارد و باید حمایت شود، نه خود آنها.

سه- علیپور فعلی احتمالا بدترین علیپور تاریخ فوتبال جهان است. پاس آخر ترابی را حتی حجت الاسلام علیپور کمیته اخلاق هم می توانست گل کند!

چهار- بختیار رحمانی گفته بود: «اگر به پرسپولیس گل بزنم حتما خوشحالی می کنم.» شما همین الان هم خوشحالی، فقط حواست نیست. اصلا خوشحال تر از شما نداریم اخوی!

پنج- همه ما در زندگی یک رادوشوویچ لازم داریم؛ دوست وفاداری که حسود نباشد و هر وقت به او نیاز داشتی، با بالاترین کیفیت کنارت حاضر شود.

شش- کالدرون آنقدر ترکیب تیمش را مچاله کرده که استراماچونی این هفته روزی بیست ساعت با خودش زمزمه خواهد کرد: «یعنی کیو می ذاره تو ارنج؟»

هفت- در این قحطی گزارشگر می ترسیم از پیمان یوسفی بد بنویسیم و او هم برود پناهنده ای چیزی شود، اما خداوکیلی اگر از مساله «ساعت داربی به افق تهران» که توسط او به طور مبسوط توضیح داده شد چیزی فهمیدید، به ما هم خبر بدهید. به قول خودش طرفی نبستیم، اما علی ایحال کجدار و مریز کنار می آییم. چاره چیست؟