از برانکو ایوانکوویچ تا وینفرد شفر/ این پیرمردهای جذاب!

وقتی برانکو ایوانکوویچ را برای دریافت جایزه اش در مراسم دوشنبه شب بهترین های فصل گذشته لیگ برتر به روی «سن» دعوت کردند، وینفرد شفر همتای استقلالی او بدون هیچ غروری و بدون اینکه کسی از او خواسته باشد در بین راه از جایش برخاست و سرمربی کروات پرسپولیس را که به طرف سن می رفت در آغوش کشید و به رسم ایرانی ها دو سه بار بوسید و موفقیتش به عنوان مربی برتر سال را به وی تبریک گفت.

چند دقیقه بعد هم که به درخواست نه چندان منطقی مجریان تلویزیونی مراسم شفر مجبور شد از جایش بلند شود و باز به روی سن برود باز هم هیچ اجبار و اکراهی در حرکات وی رویت نشد. سرمربی آبی های تهران که در مرز 69 سالگی است با اجابت درخواست غریب مجریان مذکور به روی سن رفت تا با برانکو عکس یادگاری بگیرد و آنجا هم دوباره با وی دیده بوسی کرد. مرد پخته ژرمن نیک می داند اگر هم امسال یک مربی سر راه اولین قهرمانی وی در لیگ برتر شود همین سرمربی قرمزهای پایتخت خواهد بود، اما جذابیت ماجرا در این است که هر دو با پذیرش این واقعیت نه تنها قصد تضعیف غیراصولی حریف در میدان های جنبی و گردهمایی هایی حاشیه ای را ندارند بلکه به جز ادای احترام به طرف مقابل دست به هیچ کاری نمی زنند و این برای برخی مربیان ما که در این زمینه قدری از اصول ضروری عدول می کنند، درس آموز است.

فوتبال فقط میدان بازی و رقابت نیست بلکه مکانی است که حرفه ای گری ها و نگاه اصولی به مسائل نمود پیدا می کند. حسن کارکشته ها و «پیردیر»هایی مانند برانکو که 64 ساله شده و شفر که سابقه سال ها کار در بوندس لیگا را دارد، تسری ندادن تنش های داخل میدان به میهمانی ها و ضیافت ها است. همگی به یاد داریم که 10 اسفندسال پیش در دربی برگشت در چارچوب لیگ برتر کشور چطور این دو مربی در لب خط شاخ به شاخ شدند و شفر چند بار به وضوح به برانکو اعتراض کرد و سرمربی قرمزها هم حرف های او را بی جواب نگذاشت اما هیچ اثری از آن تشنج ها در گردهمایی ها و موارد بعدی رویت نشده است.

لیگ هجدهم تضمینی در مورد قهرمان شدن یکی از دو تیم سرخابی نداده است و برخی تیم های دیگر لیگ نیز به سوی این عنوان دورخیز خواهند کرد و سپاهان تجدید سازمان یافته توسط امیر قلعه نویی، سایپای «پرقدرت مانده» به وسیله علی دایی و ذوب آهنی که همچنان تیم کارآمدی است شاید بتوانند معادلات لیگ هجدهم را تغییر بدهند اما آشکارترین و بارزترین وجه ماجرای رقابت و آنچه بر نیمکت ها شکل می گیرد تقابل مجدد سرمربیان خارجی سرخابی ها است. مردان پخته ای که پریشب نشان دادند پرنسیپ را حفظ می کنند و بردن را آنقدر دوست ندارند که ادب را به طور تام و تمام قربانی آن سازند.