استقلال و پرسپولیس؛ میلیاردرهای زاغه نشین!

از زمانی که دولت محمود احمدی نژاد وعده خصوصی سازی دو باشگاه پرسپولیس و استقلال در مدت یکی دو ماه را داد سال ها می گذرد! این دو باشگاه پرطرفدار و مردمی هم همچنان در بلاتکلیفی به سر می برند. نه دولتی هستند که ردیف بودجه مشخص و معینی داشته باشند نه توسط بخش خصوصی اداره می شوند که راه های قانونی درآمدزایی را بلد باشند.

صحبت های معاون پشتیبانی و منابع انسانی وزارت ورزش دولت حسن روحانی هم آتش زیر خاکستر را شلعه ور کرد. او گفت پولی به دو باشگاه استقلال و پرسپولیس داده نمی شود و همین مسئله باعث شد که محمد رویانیان و علی فتح الله زاده صحبت از جدایی از پرسپولیس و استقلال بکنند.

فتح الله ازده صراحتا گفت اگر وزارت ورزش 50 درصد از هزینه های باشگاه را ندهد از استقلال می رود.

محمد رویانیان هم در جمله ای شعر گونه گفت یا بکش یا دانه ده یا از قفس آزاد کن! مدیرعامل سرخ پوشان تهرانی هم از یک بام و دو هوای وضعیت پرسپولیس گلایه کرد؛ اینکه این باشگاه دولتی است اما بودجه ای به آن تعلق نمی گیرد؟!

اگرچه بسیاری از کارشناسان علم اقتصاد و ورزش معتقدند که فوتبال یک صنعت- ورزش است و قدرت درآمدزایی دارد اما این صحبت ها زمانی درست است که همه چیز مهیا باشد.

حق پخش تلویزیونی باشگاه های پرطرفدار به میزان واقعی پرداخت شود، قانون کپی رایت برای فروش پیراهن و البسه ورزشی وجود داشته باشد، بلیت فروشی در اختیار باشگاه ها باشد و... از همه مهم تر اینکه تمام باشگاه های ما خصوصی باشند و دست شان در جیب دولت نباشد!

در فوتبال دولتی و شبه خصوصی ایران اما وضعیت به گونه ای دیگر است. از 16 باشگاه لیگ برتری شاید دو یا سه تیم باشند که روی کاغذ خصوصی باشند و سایر تیم ها به نوعی از دولت پول می گیرند.

آن هم در حالی که برخی از این باشگاه ها حتی یک صدم پرسپولیس و استقلال حامی و هوادار هم ندارند(حتی در همین روزهایی که تماشاگران با فوتبال قهرند بازهم تعداد تماشاگران این دو تیم چند برابر آنهاست)

مشخص نیست تیمی مثل نفت تهران که شاید کل تماشاگران یک فصل آن در دیدارهای خانگی به 10 هزار نفر هم نرسد چگونه باشگاه خصوصی است که هیچ مشکل مالی ندارد؟ آیا باید باور کنیم که مدیران این باشگاه ها واقعا از منابع خصوصی و جیب شخصی خود و نه دولت و بیت المال درآمد دارند و هزینه می کنند؟ اگر اینگونه است چرا پرسپولیس و استقلال چنین توانایی هایی ندارند؟

آیا باید باور کنیم مس کرمان، ذوب آهن و سپاهان اصفهان و فولاد خوزستان خصوصی اند و هیچ بودجه ای از دولت برای اداره باشگاه هایشان دریافت نمی کنند؟!

بعید است چنین باشد و حتی آنهایی هم که با ورزش و فوتبال بیگانه اند این حرف را به سختی باور می کنند. پس چگونه است که استقلال و پرسپولیس با این همه علاقمندی که در کشور دارند برای تامین هزینه هایشان با مشکل مواجه هستند؟!

دولت تدبیر و امید باید در این مسئله هم قاطعانه تصمیم بگیرد اینکه بالاخره می خواهد این دو باشگاه را به بخش خصوصی واگذار کند یا اینکه هزینه هایش را تقبل کند و بپردازد. یک بام و دو هوا نمی شود؟!

 اینکه این دو باشگاه در اختیار دولت باشد تا هر زمانی که خواست بتواند بهره برداری های خاص از آنها انجام دهد وهر زمانی که نیازی به آنها نداشت توجهی به آنها نشود نشان از بی تدبیری در دولت تدبیر است.

شرایط دو باشگاه استقلال و پرسپولیس بغرنج است. استقلال که باید در لیگ قهرمانان آسیا و با تیم های متمول کشورهای حوزه خلیج فارس هم رقابت کند شرایطش سخت تر است و دولت باید هرچه سریعتر فکری به حال این میلیاردرهای زاغه نشین بکند.

استقلال و پرسپولیس دو برند درآمدزا  و میلیاردر هستند که می توانند خودکفا باشند به شرطی که شرایط درآمدزایی برایشان فراهم باشد. این دو از سرمایه های بی بدیل فوتبال و ورزش کشورند اما راه های درآمدزایی شان بسته است. حق و حقوق قانونی شان هم پرداخت نمی شود تا آنها در برزخ بمانند.

حرف های معاون پشتیبانی وزارت ورزش آنقدر تبعات داشت که حتی او روز گذشته حاضر به پاسخگویی به رسانه هایی مثل رادیو ورزش هم نشد.

اکنون دولتمردان باید تدبیری بیاندیشند با انتخاب هیئت مدیره قرمز و آبی که عابربانکی هم رئیس آن باشد چاره کار نیست. دولت های گذشته این راه را رفتند و به نتیجه نرسیدند و دولت تدبیر و امید نباید آزموده را بیازماید. بهتر است فکری اساسی برای آنها کرد و در این راه از نظر دلسوزان و پیشکسوتان و مدیران دو باشگاه کمک بگیرد. شاید در این مسیر حتی توجه به  نظرات هواداران دو باشگاه هم بتواند راهگشای دولتمردانی باشد که بی تدبیر سخن می گویند و میلیون ها هوادار این دو تیم را نگران می کنند.

البته نباید فراموش کنیم در سال های اخیر مدیران عامل این باشگاه های مختلف با شعار اینکه می توانند این باشگاه را از هزینه بر بودن به درآمدزا شدن سوق دهند، اما روز به روز به رقم بدهی آنها افزوده شده و همه چیز در حد شعار باقی مانده است.

به نظر می رسد در این شرایط حساس و در روزهایی که فوتبال داخلی نزد علاقمندانش کم کم رو به زوال می رود باید مسئولان وزارت ورزش از مدیران عامل این دو باشگاه برنامه های مالی کوتاه مدت و بلند مدت بگیرند و آنها را متعهد سازند که با اجرای این برنامه ها و با ترازهای مالی شفاف سرخابی ها را به سوددهی برسانند.