اسطوره بی «مشاور»

- علی دایی امروز با علی دایی دیروز تفاوت های بسیاری دارد اما نکته اساسی اینست که خودش هنوز نمی خواهد باور کند این تفاوت وجود دارد. علی دایی «بازیکن» با علی دایی «سرمربی» متفاوت است، دایی بازیکن می توانست همه چیز را به خودش ربط دهد، «انگیزه» شخصی را جایگزین کم کاری های دیگران کند، خودش را در موقعیت مناسب قرار دهد، فکرش را برای خودش به کار بیندازد و گلللللللل! اما دایی مربی نتوانسته با شرایط منطبق شود، او هنوز هم خودخواهی های دوران بازیگری را دارد، فکر می کند با همان اتوریته ودیسپلین می تواند موفق باشد و تصور می کند که هنوز او باید «بهترین» باشد. دایی مربی نمی تواند «ستاره» باشد بلکه باید «ستاره» پرورش دهد، دایی مربی نمی تواند در تیم خودخواه باشد بلکه باید با بازیکنان رفیق و «مربی» باشد، دایی مربی نمی تواند به خودش حساس باشد بلکه حساسیتش باید به تیمش باشد و از همه مهمتر بردهای دایی مربی متعلق به او نیست، متعلق به بازیکنان است ونباید با آنها برای سرکوب منتقدانش استفاده کند. متاسفانه او هنوز شرایط فوتبال ایران را هم نپذیرفته است و در تیمش همچنان جاسوس و نارفیق دیده می شود!

3- دو نکته درباره علی دایی وجود دارد، نکته اول اینست که به نظر می رسد علی دایی با خودش بسیار خوب حرف می زند. موفقیت های دست نایافتنی او نشان می دهد که علی دایی با خودش به خوبی کنار می آید، انگیزه ها را در خود متبلور می کند و بلد است با خودش حرف بزند اما او در حرف زدن با مجموعه تیمش، هواداران و مدیران مشکل دارد. کاملا واضح است که در برقراری ارتباط با محیط بیرون مشکل دارد و برای همین نمی تواند دنیای بیرونش را به خوبی «توجیه» کند. او فن گفتگو را بلد نیست برای همین در محیطی که ابزار مهمش «گفتگو»، جنگ« کلام» و برقراری «ارتباط» است، علی دایی یک بازنده است، برای همین معتقدم اگر دایی می توانست از مهارتهای تأثیر گذار و انتقال مفهوم استفاده کند و روش ارتباطی خود را به ابزاری در راستای تلاشهای خود تبدیل می کرد، هم اکنون شرایط به گونه ای دیگر بود.

4- نکته دوم اینست که علی دایی اعتقادی به مشاور ندارد و کمک ندارد، چراکه وقتی با کفش های او راه میرویم و مسیر پیشرفتش را بررسی می کنیم، می بینیم که علی دایی متکی به خودش بوده است ومطمئنا موفقیت هایش را مرهون «خودش» است. برای همین نه «روته مولر»، نه «هومن افاضلی» ونه «میاچ» برای او مشاوران خوبی نیستند، برای اطلاع بد نیست پای حرف های این مشاوران بنشینید! دایی حتی در محیط بیرون از نیمکت هم مشاوران خوبی ندارد. کدام مشاور حاذقی حاضر می شود به اسطوره ای مثل علی دایی بگوید با حبیب کاشانی کار مشترک کند؟ کدام مشاور با او همراه می شود که دایی تیم کرانچار را از او بدزدد تا اسطوره برگردد؟ کدام عقلی قبول می کند که دایی در همه این سال ها که مربی بوده، هیچ تغییری نکند. دایی مشاور دارد و ندارد، یعنی تفاوتی میان بودن یا نبودن آنها نیست، دایی همچنان سقوط می کند و مشاوران همچنان او را تایید می کنند. کاش او قدر خودش و نماد بودن در فوتبال ایران را بداند، به ذره ذره عشقی که در وجود مردمان به او است و هنوز هم حاضرند که عکس هایش را در منازل و مغازه هایشان نصب کنند. دایی نباید به تاریخ بپیوندد، فوتبال ایران به موجودات «زنده»ای چون او احتیاج دارد.