اشک های مشترک با چشم های مشترک

سازمان لیگ فوتبال ایران به مناسبت درگذشت هادی نوروزی کاپیتان مرحوم پرسپولیس بیانیه ای را صادر کرد.

متن این بیانیه به شرح ذیل است:

فوتبال بار دیگر زبان همدلی بین اقشار جامعه شد تا زیبایی هایش نمود بیشتری پیدا کند.

اگرچه این بار در سایه سوگ کاپیتان فقید پرسپولیس که بازیکنی اخلاق مدارو الگو بود ،این اتفاق رخ داد تا شاهد گردهمایی بزرگ خانواده فوتبال باشیم، اما این ورزش  محبوب نشان داد تا  با وجود همه خبرهای غیرواقعی پیرامون آن، فوتبال باز هم می تواند عاملی باشد تا دوستی ها و مردانگی ها رخنمون شود.

این بار رنگ ها کسی را رنگ نکرد. این بار کسی گرفتار رنگی نشد. این بار نه آبی رنگ آسمان بود و نه قرمز رنگ خون. این بار فقط یک چیز خود را نشان می داد، رنگ واقعی اخلاق، کرامت و انسانیت. هنگامی که انسانیت و مهربانی و همدلی بر رنگ های دست ساخته ما چیره شود، تردید نباید کرد که زندگی زیباترین عرصه هستی برای همه ما خواهد شد.

این بار زمین ورزشی آزادی محل یکدلی و مهر و در عین حال درد توأمان شد. این درد را نمی شد تحمل کرد، مگر همه بار آن را به دوش می کشیدند. در زمین سبز ورزشگاه آزادی همه دیدند که گستره زمین چقدر اندوهناک بود. سکوها چقدر غمگین بودند و سکونشینان چه همدلانه با چشم مشترک اشک مشترک می ریختند. اشک ها اگر چه یادآور اندوه و ماتم اند، اما بارش اشک های مشترک نشان می دهد که دل هایی با دردهایی مشترک گردهم آمده اند تا روزی دیگر و برگی غمگین ولی ویژه را در دفتر ورزش به یادگار بگذارند.

ورزشگاه آزادی در روزی که «نوروزی» روز همه را به داغ رفتنش سیاه کرده بود، روزی دیگری را به چشم دید. روزی که شاهد بود فرزندان این خاک بوم همه از یک پیکره و یک جان اند و آن جان ایران، جان ورزش و جان فوتبال است.

فوتبال عرصه زندگی است و آدم هایی که در این عرصه بازیگرانند، بیش از همه پیشقراول آنند تا به مردمی که به آن عشق می ورزند بگویند که فوتبال فقط عرصه آورد و هماوردی نیست، عرصه دوستی، آزادگی و مهربانی است. 

فوتبال می تواند بگوید در حالی که وارد زمین می شوی می توانی رد و ردای آدمی و انسانیت را به تن داشته باشی و با توپی که زمان در آن گذر می کند و بازی مردانه ای را به نمایش بگذاری. آن روز توپ زمین آزادی نچرخید تا دروازه ای را بلرزاند تا شاید دلی بلرزد. آن روز دل ها بود که در ورزشگاه آزادی می تپید تا مردی از دیار بازیگران زمین فوتبال را به سوی آرامش ابدی هدایت کند.

آن روز همه در پرتو یک رنگی، همدلی مردم فهیم و قدرشناس و علاقه مندان به فوتبال، رنگ های قرمز و آبی را کنار گذاشتند تا در میدان دوستی دست به دست هم دهند و شاهد صحنه های بی بدیل در مستطیل سبز باشند، صحنه هایی به دور از زشتی ها و پلشتی ها.

این بار از دل  شعار ها مفهوم دیگری شنیده می شد  که بیشتر گوش نواز بود تا آزاردهنده. 

موج دوستی این بار به دامن رسانه ها نیز سرایت کرده بود و در یک اقدام مشترک  حتی رسانه های رقیب صفحه نخست خود را  به طور کامل عزادار مردی از تبار فوتبال کرده بودند.

البته این اولین بار نیست که فوتبال ابزاری  می شود تا مردم دل ها را به هم نزدیک کنند. در ادوار گذشته نیز بارها فوتبال شاهد این گونه رخداد های تاثیر گذار در جامعه بوده است. اگر ما یادمان برود، تاریخ به یاد دارد روزی که استرالیا در زمین خود زمین گیر یاران دیروز هادی نوروزی شده بود، ایران یک پارچه تن شد و دل شد و اشک شوق شد و باز چشم و دل مشترک. فوتبال می تواند در شادی ها و غم ها دست های ما را بگیرد و دل های ما را به هم نزدیک کند. 

اگر بگذاریم فوتبال نفس بکشد ذاتش عاری از هرگونه سیاهی وآلودگی است و می تواند با توجه بیشتر بستر مناسبی باشد تا نسل جوان ما از این طریق به خود باوری برسند و در مسیر رشد و شکوفایی قرار بگیرند.

سازمان لیگ فوتبال ایران  وظیفه خود می داند از همه مسئولان، ورزشکاران، اصحاب رسانه و تماشاگرانی که  در خلق صحنه های ماندگار این مراسم حضوری پر شوری داشتند، صمیمانه سپاسگزاری کند.