اضافه هائی که می توانستند نباشند

دو سال پیش کتاب زندگینامه پپ گواردیولا را می خواندم. در آن کتاب نوشته شده بود که گواردیولا به محض دریافت پیشنهادی از بایرن مونیخ در حالیکه ساکن ایالات متحده آمریکا بود شروع به خواندن زبان آلمانی کرد و وقتی در اولین مصاحبه مطبوعاتیش در آلمان به زبان آلمانی صحبت کرد تحسین روزنامه نگاران را بر انگیخت.  پپ در آن کتاب می گوید برای شناخت و نزدیکی بیشتر با فوتبال یک کشور باید با زبان آنها صحبت کرد و به مرور با فرهنگ آنها آشنا شد.

 اتفاقی که مابین مترجم برانکو و محسن مسلمان افتاده است دقیقا به مشکلی بر می گردد که سالها است با برانکو ایوانکوویچ داریم. برانکو ایوانکوویچ که یک فرد آکادمیک است پس از سالها اقامت در ایران هنوز نمی تواند یک مصاحبه ساده با مطبوعات به زبان فارسی داشته باشد و همواره مجبور است که مترجمینی همراه خودش داشته باشد. شاید این ایراد را دیگر مربیان کرواتی که به ایران آمده بودند هم داشتند و مردانی چون استانکو و بلاژویچ هم با مترجمینی سخن می گفتند اما با توجه به مدت زمانی که آنها در قیاس با برانکو بودند باید ایراد بزرگی به برانکو بگیریم که چرا در طی این سالها همواره با مترجم سخن گفته است.

اشکال دیگر برانکو این است که چون شفر و کارلوس کی روش به زبان انگلیسی هم سخن نمی گوید که تا بتوان حرفهای او را درک کرد و این کار کاملا غیر حرفه ای است زیرا کی روش و شفر هم می توانستند بدون آن که فشاری به خودشان بیاورند به زبان های کشورهای خودشان صحبت کرده و پل ارتباطی انگلیسی را ببندند. البته باید گفت انگلیسی صحبت کردن کی روش هم در بسیاری از مواقع تولید سو تفاهم هائی در هنگام ترجمه کرده که جنجال هائی را ساخته است اما اتفاقی که شب گذشته رخ داد نشان می دهد که نه تنها برانکو با قصور خود در علاقمندی به فرهنگ کشوری که بارها اعلام کرده دومین وطن او است موجب این جنجال رسانه ای شده بلکه بار دیگر این سوال مطرح می شود که ملاک انتخاب مترجم چیست؟ زیرا به یاد داریم بارها حکایت هائی چون قصه مترجم زوبل که داماد علی آقا پروین بود و یا اخراج موقت مترجم کی روش توسط خود ایشان مسائلی را بوجود آورده است.

باری معتقدیم که این موضوع نشان می دهد که مدیریت باشگاه ها می توانستند با اتخاذ روش هائی چون دادن زمانی به برانکو برای صحبت به زبان فارسی و یا حداقل انگلیسی جلوی حضور اضافه های جنجال بر انگیزرا بگیرند. هر چند که معتقدیم مربیان غرب اروپا نظیر شفر و کی روش بی گمان از بعد ارتباط های بین المللی قوی تر از انواع شرقی آنها چون برانکو هستند.