التماس تفکر/ جشن، بدون لهجه ی اصفهانی

پرسپولیس قهرمان لیگ برتر شد، آن هم برای سومین دوره ی متوالی. این قهرمانی را سرخ ها در جم جشن گرفتند، مقابل تیمی که پرسپولیسی های بسیاری در ترکیب خود داشت. یک جشن ویژه بدون حضور مدیران رده بالای فدراسیون فوتبال. مهدی تاج به جم نرفت و کنار مارک ویلموتس حضور داشت. انگار که او را غل و زنجیر کرده بود تا از دست تیم ملی فرار نکند. تاج به جای سفر به جم ترجیح داد بازی های لیگ را در هتل و کنار مرد بلژیکی ببیند اما سایر مشاوران او کجا بودند؟ در اصفهان؟ یا منزل شان در تهران؟

جام قهرمانی را ایرج عرب همراه با حیدر بهاروند در اختیار برانکو و جلال حسینی قرار داد. شاید بهتر بود و می شد مهدی تاج، ابراهیم شکوری یا محمدرضا ساکت را  مأمور مهار مارک ویلموتس کند و خودش در سفری یک روزه به جم برود و جام را به بازیکنان پرسپولیس بدهد. این اتفاق عجیبی نبود، البته اگر رخ می داد. جام قهرمانی آنقدر ارزشمند است که می توانست از سوی رییس فدراسیون فوتبال اهدا شود و نه نایب رییس دومی که کمتر بیننده ای او را می شناخت.

جشن های قبلی را مرور می کنیم. بخصوص برای سپاهان که در دهه ی اخیر 3 بار به این موفقیت چنگ زده. در تمام قهرمانی ها رییس فدراسیون فوتبال به عنوان تصمیم گیرنده ی نخست حضور داشت و گاهی هم وزیر ورزش همراهش بود. علی کفاشیان را بارها در تصاویر قهرمانی سپاهان دیده ایم. رییس سابق فدراسیون فوتبال که اصالتا اهل نائین در استان اصفهان است.

در جشن قهرمانی سپاهان، تصویر علی سعیدلو را هم مشاهده کرده ایم. وزیر ورزش سابق که زمانی رییس هیات مدیره ی پرسپولیس هم بود. سعیدلو در یکی از قهرمانی های سپاهان، جام را در اختیار بازیکنان این تیم قرار داد. جامی را که برای قهرمانی سپاهان تدارک دیده بودند. نکته ی جالب اینکه همزمان رییس فدراسیون فوتبال هم در این جشن حضور داشت. آن زمان این پست در اختیار علی کفاشیان بود.

نخستین قهرمانی پرسپولیس در 3 سال اخیر در تهران برگزار شد. جایی که مهدی تاج حضور داشت و البته مسعود سلطانی فر. از این جشن استقبال ویژه ای صورت گرفت و البته طبق معمول روسا هم حاضر بودند و جام و مدال ها را به بازیکنان پرسپولیس اهدا کردند. این فصل اما در جم، نه خبری از وزیر بود و نه رییس فدراسیون فوتبال. این تناقض، همان پرسشی است که مخاطبش می تواند مهدی تاج باشد.

حالا چند پرسش از فدراسیون فوتبال. آیا اگر سپاهان بخت اصلی کسب عنوان قهرمانی بود و به جام هم می رسید، آیا باز هم حیدر بهاروند به این شهر می رفت تا جوایز بازیکنان را در اختیار آن ها قرار بدهد؟ آیا آن زمان هم تاج، کنار ویلموتس می نشست و فقط بازی های لیگ را از طریق تلویزیون می دید؟ محمدرضا ساکت چطور؟ او که مسئولیت اجرایی ندارد و همه جا هم هست- از استقبال ویلموتس تا مذاکره با او- چطور به جم نرفت تا به عنوان دست راست تاج، جای خالی او را در جشن قهرمانی پرسپولیس پر کند؟ جشن در اصفهان بود، ساکت به شهر خودش نمی رفت؟

محمود اسلامیان چطور؟ او در تمام مصاحبه های اخیر خود طوری صحبت می کرد که انگار فقط خودش و تاج می دانند که نام مربی خارجی تیم ملی کیست و قرار است چه زمانی به ایران بیاید. عضو هیات رییسه ی فدراسیون فوتبال، وقتی اینقدر در تصمیم ها اثرگذار است، آیا نمی توانست به جم برود و در جشن قهرمانی پرسپولیس شرکت کند؟ سوال تکراری، یعنی اگر جشن متعلق به سپاهان بود،  اسلامیان را در اصفهان نمی دیدیم؟

همه ی این ها ابهام هایی است که پیرامون جشن قهرمانی پرسپولیس وجود دارد. هر چند جام در غیاب مهدی تاج، محمود اسلامیان و محمدرضا ساکت هم در اختیار پرسپولیس قرار گرفت اما بهتر نبود فردی بزرگ تر و مشهورتر از حیدر بهاروند به جم می رفت؟ حداقل برای رفع حساسیت های تهران- اصفهان هم می شد چنین تصمیمی گرفت و یک مدیر اصفهانی را مجبور کرد تا به این جشن برود. آنوقت نه هواداران پرسپولیس مقابل فدراسیون فوتبال و روسایش جبهه می گرفتند و نه انتقادی متوجه مهدی تاج می شد.