السد - پرسپولیس، نبرد نابرابر

شاگردان فریرا برای اینکه به سرنوشت الدحیل دچار نشوند، با نهایت قدرت به زمین می آیند و تجربه شان هم می چربد به تیم نصفه و نیمه برانکو که تنها برگ برنده اش «امید» است، نه بازیکنان گران قیمت خارجی. همین تیم اما شب ها با رویای فینالیست شدن و قهرمانی آسیا چشم هایش را می بندد و صبح ها را به امید رسیدن به این هدف به شب می رساند. ما می گوییم معجزه اما درست تر شاید این باشد که نباختن پرسپولیس در این بازی و یا حتی باخت با حداقل گل را به حساب اتفاقات فوتبال بگذاریم و ناامید نشویم. درست مثل آنچه در یک چهارم نهایی اتفاق افتاد و همین پرسپولیس خسته و بدون مهره، الدحیل قدرتمند را شکست داد. حالا هم نوبت السد است؛ تیمی که شاید قدرتش با الدحیل برابری نکند اما  تجربه اش را نمی شود نادیده گرفت

دربی آسیایی را همین السد از فوتبال ایران گرفت و حالا پرسپولیس را مقابل خود می بیند. تیمی که اگر چه نیمی از بازیکنانش را در اختیار ندارد اما به قول برانکو همه سختی ها و نداری ها را به جان خریده و تا فینال، دو قدم بیشتر راه ندارد. قدم اول همین بازی سه شنبه است که میزبانی اش به السد رسیده و بهترین توصیف از آن شاید «نبرد نابرابر» باشد. به قول خودمان نبرد دارا و ندار. نه فقط به لحاظ مالی، بلکه السد از نظر بازیکن هم غنی است و بهترین ها را در خود جمع کرده. از ستاره های پیشین بارسا و اتلتیکو گرفته تا بونجاح الجزایری که همین الان هم آقای گل لیگ قهرمانان است و اتفاقا دو تا از گل های بازی رفت مرحله گروهی را هم او به بیرانوند زده بود.

حالا اما پرسپولیس تیم دیگری است. تیمی پر از محروم و مصدوم که برای پر کردن پست های خالی اش به سراغ نیمکت نشینان رفته و با تیمی ناشناخته مقابل حریف قطری خواهد ایستاد اما این مورد به همان اندازه که می تواند السد را به اشتباه بیندازد، برای خود پرسپولیس خطرناک است چرا که تجربه اش را پایین می آورد. آنهم در این بازی مهم که قرمزها برای امیدوار ماندن، بیش از هر چیز به گل نخوردن نیاز دارند و این کم تجربگی می تواند دردسرساز شود.

البته قرار نیست همه استرس های این بازی سهم پرسپولیس باشد و السد هم با استرس و ترس از برنده نشدن و یا حتی پیروزی با حداقل اختلاف پا به میدان می گذارد. این ترس را هم هموطنش الدحیل به جان این تیم انداخت که در دوحه یک گل به پرسپولیس زده بود اما آن گل هم در تهران به کارش نیامد و بلیت نیمه نهایی را به تیم برانکو تقدیم کرد.

البته درسی که الدحیل به السد داد، دو بُعد دارد؛ یکی همین ترس و استرس پیروز نشدن و یا کم گل زدن است و دیگری، جدی گرفتن بیش از حد بازی و گرفتار کردن پرسپولیس. شاگردان فریرا برای اینکه به سرنوشت قهرمان سه گانه فوتبال قطر دچار نشوند، با نهایت قدرت به زمین می آیند و تجربه شان هم می چربد به تیم نصفه و نیمه برانکو که برگ برنده اش تعصب و امید است، نه بازیکنان گران قیمت خارجی. همین تیم اما شب ها با رویای فینالیست شدن و قهرمانی آسیا چشم هایش را می بندد و صبح ها را به امید رسیدن به این هدف به شب می رساند.

ما می گوییم معجزه اما درست تر شاید این باشد که نباختن پرسپولیس در این بازی و یا حتی باخت با حداقل گل را به حساب اتفاقات فوتبال بگذاریم و امیدمان را از دست ندهیم. درست مثل آنچه در یک چهارم نهایی اتفاق افتاد و همین پرسپولیس خسته و بدون مهره، الدحیل قدرتمند را شکست داد. حالا هم نوبت السد است. تیمی که شاید قدرتش با الدحیل برابری نکند اما نه تجربه اش را می شود نادیده گرفت و نه سرعت ویرانگر این تیم را که باید ببینیم از پس پرسپولیس هم برمی آید یا نه.