امامی فر: قهرمان هم می شدیم، چیزی عوض نمی شد

مثل همه روزهای پیش از این، حرف مان هنوز هم تیم ملی است. تیمی که اول امیدوارمان کرد و بعد دست در دست خودمان زمین خورد. این زمین خوردن البته لبخند را بر لب خیلی ها نشاند. همان هایی که از روز اول کروش را نمی خواستند و حالا از همه اشتباه ها آویزی ساخته و آن را بر گردن این مربی پرتغالی انداخته اند. بر خلاف آنها اما علیرضا امامی فر هیچ تقصیری را متوجه کارلوس کروش نمی داند و ناکامی امروز را به مشکلات ساختاری فوتبال ایران گره می زند.
 
هنوز یک ساعت از حذف تیم ملی نگذشته، همه شروع کرده اند به انتقاد.
 واقعیت این است که ما هر موقع و در هر تورنمنتی که نتیجه نمی گیریم، این بحث ها هم مطرح می شود. ما یکسری مشکلات همیشگی داریم که وقتی می بازیم، رو می شوند.

شما با این انتقادها موافق نیستید؟
 من می گویم اگر نتیجه هم می گرفتیم، حاصل خصوصیت ذاتی بازیکنان مان بود وگرنه تغییر آنچنانی نمی توانست در تیم ملی شکل بگیرد. اصلا این طوری نیست که فکر کنیم قرار بوده کروش تیم ملی را متحول کند. مشکلات زیادی وجود دارد که هم به ساختار فوتبال ما مربوط می شود و هم به آگاهی ما مربیان و نوع تمرین هایمان در باشگاه ها. ما با توجه به بازی هایی که در لیگ مان برگزار می شود و بی توجهی مان به فوتبال پایه، اگر عراق را می بردیم یا حتی قهرمان هم می شدیم، چیزی عوض نمی شد.

چطور؟
 شما ببینید مگر برای هر بازی باشگاهی ما چند تا تماشاگر می آید؟ خب این به سطح پایین فوتبال مان برمی گردد دیگر. در حالی که شما رشد امارات و ژاپن را می بینید. همین عراق با آن همه مشکلی که در کشورش دارد، خیلی پیشرفت کرده. ما پتانسیل خوبی داریم. وقتی باخته ایم و 10 نفره در چنین بازی حساسی گل می زنیم، یعنی پتانسیل داریم اما اصول فوتبال را که بازیکنان باید در تیم های پایه یاد بگیرند و آن را تا رده بزرگسالان حفظ کنند، بلد نیستیم. وقتی یک بازیکن ده دقیقه عالی بازی می کند اما در یک نیمه اصلا او را در زمین نمی بینی یعنی غیرحرفه ای هستیم. اگر یک گروه کارشناسی قوی داشته باشیم که به تیم های باشگاهی سر بزنند و ببینند بازیکنان چطور تمرین می کنند و چه چیزهایی یاد می گیرند، راحت می شود مشکلات را حل کرد. تیم ملی فقط هماهنگی می خواهد، نه اینکه مربی مجبور باشد اصول فوتبال را یاد بدهد و مثل همین بازی با عراق، مثلا به پولادی بگوید که جایش کجای زمین است.

اخراج او را در باخت تیم ملی چقدر موثر می دانید؟
 پولادی یک سال فوتبال بازی نکرده و بعد از آن مشکلاتی هم که بر سر سربازی اش پیش آمد و ممنوع الخروج و دستگیر و ممنوع الورود شد، معلوم است که از نظر روانی افت می کند. این مسائل بالاخره در ناخودآگاه بازیکن تاثیر منفی می گذارد. من فکر می کردم او در بازی با امارات اخراج شود! اینها مشکلات امروز فوتبال ما نیستند و منشا آنها خودمان هستیم. چنین مشکلاتی به این برمی گردد که من به عنوان مربی چقدر روی رفتار بازیکنانم نقش دارم.

پس کروش را هم مقصر می دانید؟
 من دنبال مقصر نمی گردم و اتفاقا کروش را هم مقصر نمی دانم. شاید اگر قرار باشد فنی حرف بزنیم، در مورد ارنج تیم و تعویض ها بحث داشته باشیم و من به نکاتی اشاره کنم که کروش نظر متفاوتی در مورد آنها دارد که این هم طبیعی است چون هر مربی دیدگاه متفاوتی نسبت به بقیه مربیان دارد. اصل موضوع این است که ما در ساختار و اجرای فوتبال مشکل داریم وگرنه حذف شدنمان دور از ذهن نبود! کروش هم متوجه شد که ما فوتبال پویایی نداریم. برای همین دفاع تیم ملی را مستحکم کرد و برای گل زدن روی خلاقیت بازیکنانی مثل سردار آزمون و قوچان نژاد و جهانبخش حساب کرد. وقتی هر بار عقب می افتیم، می توانیم گل بزنیم و به بازی برگردیم یعنی پتانسیل داریم اما در اصول فوتبال درست پیش نرفته ایم. مشکل ما دقیقا همین است.

اما حل شدنی به نظر نمی رسد؛ اینطور نیست؟
 باید کمیته ای از پیشکسوتان تشکیل شود و کار را بررسی کنند. البته اگر این کمیته ایرانی باشد به خاطر پنهان کاری های همیشگی کاری از پیش نمی بریم. همین الان کانون مربیان به مربیان نمره می دهد اما واقعا کسی نمی داند بر چه اساسی. آیا تمرین های همه تیم ها را دیده اند؟ شیوه بازی و برنامه های تاکتیکی تیم ها را بررسی کرده اند؟ تغییرهایشان را در نظر گرفته اند؟ باید اینها را مد نظر قرار داده و نمره بدهند اما در واقع چنین اتفاقی نمی افتد.

در صحبت های تان به شیوه بازی تیم ملی اشاره کردید که اتفاقا یکی از انتقادهای مخالفان کروش هم به آن مربوط است؛ آنها می گفتند ما با توجه به اختلاف سطح فوتبال مان با فوتبال دنیا طبیعی است که در جام جهانی بیشتر دفاع کنیم اما این شیوه در بازی با حریفان آسیایی جالب نیست.
 دقیقا مشکل این است که ما داریم با توهمات مان زندگی می کنیم. چرا فکر می کنیم هنوز قدرت اول آسیا هستیم؟ به خاطر نتایج تیم های باشگاهی مان در لیگ قهرمانان خودمان را بهتر از آسیایی ها می دانیم یا تیم ملی مان هر دوره قهرمان می شود؟ بر چه اساسی باید خودمان را قدرت اول آسیا بدانیم؟ اتفاقا کروش درست متوجه شده و بهترین شیوه را هم برای تیم ملی انتخاب کرده است. دیدید که امارات، ژاپن را حذف کرد اما اگر ما با ژاپن بازی می کردیم چه نتیجه ای می گرفتیم؟

با این وضعیت باید به خاطر صعودمان از گروه خوشحال هم باشیم!
 قطعا همه ما از حذف تیم ملی ناراحتیم اما به نظر من این اتفاق اصلا غیر قابل پیش بینی نبود. حذف ما در صورتی بی اشکال است که بدانیم نسبت به دوره های قبلی صعود فنی و تاکتیکی داشته ایم اما وقتی چشم اندازی نیست، هر توقعی می تواند نابجا باشد. چند وقت پیش یکی از مربیان تیم نونهالان ما گفت می خواهند با ژاپن بازی کنند. برای انجام یک بازی دوستانه مذاکره هم کردند که ژاپنی ها گفتند برنامه تیم ما تا چهار سال آینده پر است اما اگر مایل به بازی باشید، حاضریم برای این بازی در سال های آینده برنامه ریزی کنیم. آنوقت ما حتی برای برگزاری اردوهای تیم ملی مان هم مشکل داریم و تازه روز آخر بازیکنان می فهمند که ممنوع الخروجند. وقتی برنامه نداریم، کاری هم از پیش نمی بریم. ساختارمان مشکل دارد. ثبات نداریم. الان دیگر فوتبال یک علم است اما ما با وجود پتانسیلی که داریم، نمی توانیم از توانایی هایمان استفاده کنیم. تازه هنوز پیامدهای تعطیلی 50 روزه لیگ هم آشکار نشده و باید منتظر آن هم باشیم. کلا من فکر نمی کنم چیزی عوض شود. نمی دانم بگویم یک اتفاق، یک جرقه، یک نبوغ آنی اما هر چه که هست، هر چند وقت یک بار پیدا می شود و ما را امیدوار می کند اما چون ساختار فوتبال مان مشکل دارد، کاری از پیش نمی بریم. ما حتی یک برنامه 6 ماهه هم نمی توانیم برای فوتبال مان تنظیم کنیم. البته هنوز می توانیم به آینده امیدوار باشیم اما به شرطی که مشکلات را کارشناسی و برطرف کنیم و با یک برنامه ریزی درست قدم برداریم.

این مشکل بی ثباتی یک جورهایی عادتِ پرسپولیس هم شده؛ با آن چطور کنار آمده اید؟
 ما در پرسپولیس چند بخش داریم که یکی به بازیکنان مربوط می شود، یکی به کادر فنی و بخش دیگر هم مدیریت است. آن چیزی که به ما برمی گردد و من اجازه دارم که درباره اش صحبت کنم، به مسائل تیم برمی گردد. البته طبیعی است که وقتی برای بزرگتر یک خانواده مشکلی پیش می آید، همه را تحت تاثیر قرار می دهد اما الان همه برای موفقیت تیم تلاش می کنند.

اما در یارگیری خیلی موفق نبودید.
 متاسفانه به دلیل شرایط نامناسب مالی نتوانستیم آن بازیکنانی را که مد نظرمان بودند، جذب کنیم اما با توجه به شرایط، سعی کردیم بهترین عملکرد را داشته باشیم. به طور کلی می توانم بگویم شرایط تیمی مان بهتر شده و اختلاف فاحشی با بقیه تیم ها نداریم.

البته در بحث نتیجه گیری این اختلاف خیلی به چشم می آید!
 متاسفانه همینطور است. ما در امتیاز گرفتن ضعیف عمل کرده ایم اما داریم روی این موضوع هم کار می کنیم و تمرین های ویژه ای را برای گلرها و مدافعان تیم در نظر گرفته ایم.

خلا هافبک دفاعی را چطور پر می کنید؟
 یکی از اهداف بازی های دوستانه ای که انجام می دهیم، همین است که ببینیم بازیکنان را به چه شیوه ای به بازی بگیریم. همانطور که گفتم ما با در نظر گرفتن شرایط موجود یارگیری کردیم و الان هم طبق همان اصل باید برنامه های آماده سازی تیم را ادامه بدهیم و با یکسری جابه جایی، فضاهای خالی را پر کنیم.

پس به نیم فصل دوم امیدوارید!
 صد درصد. امید که همیشه باید داشته باشیم. من معتقدم یک گروه اگر تا سر حد توانش تلاش کند و البته برنامه مشخصی هم داشته باشد، می تواند نتیجه بگیرد. وقتی عراق با آن همه مشکل تیم ملی ما را برد، قهرمانی پرسپولیس هم دور از انتظار نیست.