امید که خوش درخشند

تاریخ فوتبال ما پر از روزهای آزمون است. آنهائی که خوب یا بد بودند. از استعفای 14 نفره ستاره های بازیهای آسیائی 1986 سئول به ناگهان پشت به تیم ملی کردند.

مردان بزرگی چون محمد خانی و عربشاهی و درخشان و باوی وپیوس و حاجیلو و.... و پرویز خان دهداری در اقدامی شجاعانه هیچ گاه آنها را دعوت نکرد و ستاره های جدید متولد شدند. مردان بزرگی چون عابدزاده و محمد تقوی و مجتبی محرمی و... همان هایی که در بازیهای آسیائی دوره بعد استعفا یعنی در سال 1990 پکن تیم ملی را قهرمان بازیهای آسیائی کردند.

بار دیگر این اتفاق رخ داد. روزگاری که اولین دوره بازیهای آسیائی با تیمهای امید در سال 2002 در کره جنوبی برگزار شد. تیمها می توانستند تنها سه بازیکن بالای 23 سال ببرند. در آن سال برانکو جانشین استاد بزرگش چیرو بلاژویچ شد. او توانست آن تیم را قهرمان بازیهای آسیائی کند. بازیکنانی که بعد ها در چین به مقام سوم جام ملتهای آسیا رسیدند و بعد به جام جهانی 2006 رفتند.

برانکو ایوانکوویچ در اوایل فصل در غیاب ملی پوشانش به نیمکت خودش اعتماد کرد اما شاگردانش در جام حذفی در نخستین گام، در ضربات پنالتی بازی را به قشقائی های دلاور باختند. برانکو بعد از آن چشمهایش ترسید. کمتر میل به تغییرات بزرگ داشت اما امروز در مشهد برانکو بار دیگر تیم دوم را به میدان می فرستد. مردانی چون علوان زاده و رضا کرملاچعب و طاهرخانی و البته چند بازیکن اصلی چون محرمی و ماهینی و ربیع خواه.

امیدواریم امروز بارقه های درخشانی از این بازی به چشمهای برانکو و فوتبال ایران بنوازد. پرسپولیس آینده از این بازی می تواند غنی تر باشد. بازیکنانی درخشان که می توانند پرسپولیس را از هزینه های گزاف برای بازیکنان نه چندان کار آمد، رهائی بخشند.

امید که چنین باشد.