اهمیت آقا کریم بودن

او فراسوی زمان ایستاده است تا مشمول تاریخ مصرف نشود. عکس ها را کنار هم می گذاریم، از گذشته تا به امروز، فقط کمی سفیدی به آن تصویرهای قدیمی اضافه شده است، همه چیز همان است، انگار همان شماره شش است که از میانه زمین توپ را با چنان ضربی به دروازه روانه می کرد که دروازه چاره ای جز تسلیم نداشت. او کریم باقری است و مهم تر اینکه کریم باقری مانده است؛ مردی که هیچ گاه ادعا نداشت اما بیشتر از همه ادعادارها به کار می آمد. او هنوز هم ادعا ندارد اما بیشتر از همه ادعادارها به کار می آید. او نه مدرک مربیگری دهان پرکنی دارد، نه در معروف ترین ورزشگاه های جهان عکس سلفی دارد، نه در مورد تاکتیک های فوتبال مطالب حفظ شده دیشب را به مخاطب با فخر می فروشد. او مثل کریم باقری بازیکن از ژست و ادا دوری می کند و بر تأثیر می افزاید، برای همین مهم است و این روزها هم پرسپولیس او را می خواهد و هم تیم ملی و همه تیم های دیگر هم یکی مثل او را می خواهند؛ یک بزرگتر، یکی مثل آقاکریم.

راز در همین «آقا کریم بودن» است، شاید! در فوتبال انواع و اقسام لقب زیاد داشتیم، تا دل تان بخواهد «خان » داشتیم که بسیاری از آنها محترم، خیلی ها موشک، هلی کوپتر، عقاب، خمپاره انداز و... بودند و بسیار جذاب، بسیاری با مشابه های خارجی قیاس می شدند؛ مالدینی، عبدی پله، زیدان و نیمار و... اما در همه فوتبال فقط و فقط یکی بود که لقبش «آقا» بود و آقا ماند... به همین سادگی، به همین متانت و به همین بزرگی... چرا؟ «آقا کریم» در همه این سال ها دنبال این کری های زمان دار نرفت، انگشتانش از بازی شش و چهار دوری جست، وسوسه لایک و فالوئر را در خودش کشت و نخواست برای محبوبیت های زودگذر حرف های کری آلود بزند، او تا توانست از مصاحبه های جنجالی برای روی جلد رفتن ها دوری کرد، خودش را وارد بازی های توطئه محور نکرد... در همه این سال ها مربیگری فوتبال را برای خودش یک شغل تعریف کرد، بدون همه این جاه طلبی ها و شهرت طلبی هایی که دیگران را ویران می کرد و به آنها نقطه ضعف اضافه می کرد. او در همه این سال ها آقا کریم ماند، یک بزرگتر... چند نفر را در فوتبال ایران می شناسید که اینگونه از جایگاه خودش محافظت کرد و خودش را بزرگتر نگه داشت. هر تیمی یک بزرگتر می خواهد؛ کسی که وجودش برای همه موجب احترام است، همه حرمتش را حفظ کنند و روی حرفش حرف نزنند... این روزها که فوتبال ایران از کمبود بزرگتر رنج می برد، همه می فهمیم بزرگتر چقدر مهم است. همین هاست که اهمیت «آقا کریم بودن» را درک می کنیم.