اومانیا: ایرانی ها با هیچ کس دشمن نیستند/ اینجا هم مثل هر جای دنیا باید به قوانین احترام گذاشت

با همه شباهت هایمان به مردمانی که در نیم کره جنوبی زمین به فوتبال دل خوش کرده اند، باز تفاوت هایی هست. آنها با فوتبال زندگی می کنند، ما هم. ما اما به همان اندازه که جنوبی های نیم کره دیگر زمین از فوتبال لذت می برند، با حاشیه های آن درگیریم. جوگیر می شویم از یک پیروزی و هر شکست، می رساندمان به نقطه پایان. کافی است بازیکنی مرزهای سرزمین مان را بشکافد و قدم به لیگی تازه بگذارد. شب و روزمان می شود همان لیگ و تا ته دنیا از پی خودشان و خبرهایشان می دویم.

برای همین است که وقتی یک خارجی به میهمانی فوتبال مان می آید، واژه به واژه روزنامه های کشورش را می خوانیم به این امید که نامی برده باشند از ما. مثلا از پرسپولیس که مایکل اومانیا را با خود دارد اما در دست نوشته های روزنامه لاناسیون کاستاریکا، نامش از قلم افتاده. آن هم در این روزهایی که این باشگاه از همیشه بی سر و سامان تر است و لاناسیون به آشفتگی اش حتی یک بار هم اشاره نکرده.

پرسپولیس برای ما پرسپولیس است و کاستاریکایی ها هم به اندازه ما جوگیر نیستند که به خاطر یک بازیکن- حتی اگر این بازیکن جام جهانی رفته هم باشد- مدام چشم شان از پی پرسپولیس بدود. در نگاه آنها پرسپولیس وقتی اهمیت پیدا کرد که مدافع ملی پوششان آن را برگزید و حالا باز این مایکل اومانیا است که روزنامه هموطنش- لاناسیون- را به تهران کشانده.

این روزنامه متعجب از آنچه مدافع ملی پوش کاستاریکا را تا امروز در ایران نگه داشته و ما- و حتی خود اومانیا آرامش می خوانیمش- با قلمی منفی نوشته: «مایکل اومانیا و خانواده اش بعد از پیوستن این بازیکن به باشگاه پرسپولیس ایران، دچار یک تغییر فرهنگی شده اند و در یک کشور اسلامی باید قوانین سختی را رعایت کنند.»

لاناسیون حتی پا را فراتر گذاشته و با نادیده گرفتن اصل مطلب و آرامشی که اومانیا در ایران آن را پیدا کرده، با لحنی متعجب آورده: «برای مثال در ایران مردان اجازه ندارند با شلوار کوتاه از خانه بیرون بیایند و خانم ها هم باید حجابی داشته باشند که هنوز در ایران مرسوم است.»

مایکل اومانیا اما بر خلاف هموطنانش این تفاوت فرهنگی را به سادگی پذیرفته و می گوید: «ایرانی ها فرهنگ و طرز فکر متفاوتی در مورد مسائل مذهبی شان دارند و تا جایی که من متوجه شدم، کاری که آنها انجام می دهند، برای محافظت از خودشان است. این تغییر شیوه زندگی به خاطر آداب و رسومی است که در ایران وجود دارد و مثل هر جای دیگری در دنیا، شما در ایران هم باید به قوانین احترام بگذارید. بزرگترین تفاوتی که من و خانواده ام در ایران با آن روبه رو شدیم، همین تغییر در طرز لباس پوشیدن است اما هیچ مشکلی با آن نداریم.»

برای دور کردن تلقین های منفی باف ها از ذهن لاناسیون، همین چند جمله کافی بود اما اومانیا آنقدر از زندگی در تهران رضایت دارد که این رضایت را نتواند پشت سکوتش پنهان کند: «تقریبا می توانم بگویم 95 درصد زندگی من در ایران، به زندگی ام در کاستاریکا شبیه است. در مورد غذا و زبان هیچ مشکلی ندارم. بیشتر غذاهایی که در کاستاریکا می خوردم، اینجا هم می خورم و انگلیسی صحبت می کنم که خیلی از ایرانی ها بلدند به این زبان صحبت کنند. رفتن به کلاس های زبان فارسی هم می تواند خیلی جذاب باشد چون فارسی یک زبان کامل است و از طرفی برای ارتباط برقرار کردن با هم تیمی هایم و در کارهای روزانه خیلی به من کمک خواهد کرد اما فارسی واقعا زبان سختی است. با این حال من دارم تمرین می کنم و چند کلمه ای هم یاد گرفته ام.»

مشکل مایکل اومانیا در تهران چیزی است که فقط خود ایرانی ها درکش می کنند؛ رانندگی! و او خوشحال از اینکه مجبور نیست در این ترافیک دیوانه کننده رانندگی کند: «رانندگی کردن در ایران کار بسیار سختی است چون تهران ترافیک بسیار سنگینی دارد. باید از باشگاهم ممنون باشم که در این مورد کمک زیادی به من کرده. آنها یک ماشین با راننده در اختیار من و خانواده ام گذاشته اند که هر روز من را به محل تمرین می برد و برمی گرداند و برای گردش در شهر هم کارم را راحت کرده. این موضوع به من آرامش می دهد و نگرانی هایم را هم از بین برده.»

در آخر، لاناسیون نوشته که بازیکن تیم ملی کاستاریکا در جام های جهانی 2006 آلمان و 2014 برزیل همه آنچه را که در دنیای غرب درباره ایران گفته می شود، رد کرده: «خبرهایی که در غرب در مورد ایران منتشر می شود، باعث می شود برخی افراد فکر کنند که ایران یک کشور خطرناک و با همه دشمن است اما مطمئن باشید که چنین نیست. نمی دانم چرا فکر می کنند که مردم ایران با همه دشمن هستند و رفتار خشنی دارند چون در واقع آنها آدم های بسیار مهربانی هستند. ایرانی ها دوست دارند خارجی هایی که به کشورشان می آیند، احساس کنند که در خانه خو دشان هستند و با خونگرمی و مهربانی با آنها رفتار می کنند. ما اینجا خیلی خوب و راحت زندگی می کنیم. ایران مردم بسیار مهربانی دارد که با ما بسیار خوب رفتار می کنند و من فکر می کنم که آنها همیشه سعی می کنند بهترین باشند. یکسری قانون هم هست که خب مثل هر کشور دیگری در دنیا باید به آنها احترام گذاشت.»

اومانیا: دوباره به تیم ملی برمی گردم

مایکل اومانیا را خیلی وقت است در تیم ملی کاستاریکا ندیده ایم. درست از وقتی پیراهن پرسپولیس را پوشید. این همان موضوعی است که از نگاه رسانه های هموطن او هم دور نمانده و لاناسیون درباره اش نوشته: اومانیا می داند که بازیکن جوانی نیست اما به همان اندازه پوشیدن پیراهن تیم ملی برایش مهم است. این مدافع که حضور در جام جهانی 2014 برزیل را هم تجربه کرده، تاکید می کند که هنوز برای بازی در تیم ملی انگیزه دارد: «احساس می کنم هنوز برای بازی در تیم ملی آمادگی دارم. انتخاب شدن برای تیم ملی هنوز من را خوشحال می کند اما کسانی که درباره حضور من تصمیم نهایی را می گیرند، مربیان تیم ملی هستند.»

این روزنامه کاستاریکایی در ادامه به سن مایکل اومانیا اشاره کرده: در مورد اومانیای 32 ساله یک مشکل وجود دارد و آن، سن اوست اما این بازیکن معتقد است که هر کسی حق دارد ارزیابی شود، هم جوان ها و هم با تجربه ها: «من حواسم هست که دیگر یک جوان 22 یا 25 ساله نیستم. این واقعیت را قبول دارم اما من هنوز کارآیی کافی دارم. در فوتبال همانطور که همیشه گفته می شود، هم نیرو و انگیزه جوانی لازم است و هم تجربه و همه ما به طور مساوی ارزیابی می شویم.»

اومانیا البته معتقد است که فاصله گرفتن از کاستاریکا و بازی کردنش در یک کشور دیگر می تواند دلیلی باشد برای دور ماندن او از تیم ملی: «این دور بودن از کاستاریکا بی تاثیر نیست و این را خود آدم به خوبی متوجه می شود. سفر من به کاستاریکا 32 ساعت طول می کشد و نمی توانید بگویید که این فاکتور مهمی نیست. هر چند من می دانم که اگر آماده باشم، دعوت می شوم و هر وقت دعوتم کنند، با کمال میل به کشورم می روم تا برای تیم ملی بازی کنم.»

او آخرین بار در اکتبر 2014 برای کاستاریکا بازی کرد اما خودش می گوید که هم به لحاظ روحی و هم بدنی کاملا برای بازگشت به تیم ملی آماده است: «من الان در سطح خوبی فوتبال بازی می کنم. در لیگ قهرمانان آسیا بازی می کنم که یک تورنمنت خیلی فشرده و سنگین است و در نهایت باید بگویم که از بودن در اینجا حس خوبی دارم.»