او شبیه نامش است؛ نگران مان نمی کنی

 وحید امیری از آن فوتبالیست های کمیاب روزگار است. از آن ها که اگر کسی او را نشناسد و در خیابان و با لباس شخصی ببیندش باورش نمی شود فوتبالیست باشد. آن هم فوتبالیستی به این خوبی. راستش باورش خیلی هم سخت است. بازیکن پرسپولیس و تیم ملی باشی، پول هم داشته باشی و آن وقت اینقدر ساده و بی آلایش باشی؟ مگر می شود؟

ما عادت کرده ایم فوتبالیست های خوب و معروف مان را طور دیگری ببینیم. در کافه ها و مراکز خرید. در لابلای صفحات رنگارنگ اینستاگرام که آن ها را در سفرهای تفریحی شمال و جنوب نشان می دهد. در سینماها و به دعوت بازیگرانی که با آن ها دوست هستند. کنار دست خواننده های زیرزمینی که گلواژه های شان سوژه خنده اهالی فضای مجازی شده است. اما وحید در هیچ کدام از این جاها نیست. در صفحه اینستاگرام وحید امیری جز پست های مربوط به فوتبال چیزی نمی بینید. البته درباره اتفاقات و مسائل اجتماعی هم پست هایی هست اما چیزی که ما را درباره آینده این بازیکن نگران کند وجود ندارد.  

شاید تلخ ترین تصویری که از او در ذهن ها به جا مانده است مربوط به بازی ایران و عراق در جام ملت های آسیای 2015 است. جاییکه ناباورانه پنالتی اش را از دست داد و ایران که به سختی و با یک نفر کمتر بازی را به پنالتی کشانده بود حذف شد. اما حتی همین تصویر هم به سختی به یاد می آید. آن هم به خاطر ذات و گوهری است که این پسر صاف و ساده خرم آبادی دارد. چیزی که باعث می شود حتی مورد احترام طرفداران متعصب تیم حریف هم باشد.

وحید امسال هم مثل هر سال از تیم های عربی پیشنهاد داشت. آن هم نه یکی و دوتا. اما مثل چند نفر از همبازی هایش هیچ وقت بازی درنیاورد و با به رخ کشیدن این پیشنهادها روی اعصاب هواداران پرسپولیس اسکی نرفت. بازی درنیاورد چون بلد نیست. او نه با بازی با اسم هوادار برای خودش محبوبیت خرید نه در صف جلوداران داستان های مسخره ای مثل اعتصاب و «شو»ی مسخرة «مسخره کردن» بقیه افتاد. در اتفاقات بد و تلخ پرسپولیس هیچ اثری از رد پای او نمی بینید. اما برای هوادارانی که هرگز منتی بر سرشان نگذاشت همیشه پیغام آور شادی بوده است. کاش از تو بیشتر داشتیم. اما چه که کنیم که درست شبیه اسمت هستی... فقط یکی...