اگر برانکو همان برانکو باشد

بازیهای مقدماتی جام جهانی 2002 تمام شد و تیم ملی ایران نتوانست معجزه جام جهانی 1998 را تکرار کند و حذف شد. آن روزها در تیم ملی یک سرمربی پر سر و صدا و صد البته فهیم به نام چیرو بلاژویچ کار می کرد. مردی که تحت مدیریت یک رئیس فدراسیون بی نظیر یعنی محسن صفائی فراهانی امیدهای زیادی برای اولین صعود در دو دوره متوالی را برایمان تداعی کرد اما این اتفاق نیافتاد و فوتبال ایران دو مهره بزرگش یعنی صفائی فراهانی و بلاژویچ را از دست داد. اما فوتبال ایران خوش شانس بود که جانشینان خوبی در فوتبال ایران وجود داشت. دکتر محمد دادکان که به جای صفائی فراهانی آمد و او بود که از برانکو ایوانکوویچ مغز متفکر چیرو خواست که هدایت تیم ملی امید ایران در بازیهای آسیائی 2002 بر عهده گیرد روزهای سختی بود کسی از پرفسور لقبی که چیرو به برانکو داده بود چیزی نمی دانست. برانکو رسانه ای نبود، کاریزماتیک نبود اما او توانست موفق شود و تیم ملی امید ایران را قهرمان بازیهای آسیائی در خاک کره جنوبی کند. روزی که او قهرمان شد حکایت چیرو برای او هم تکرار شد او از فوتبال ما جدا شد اما سرانجام بعد از وقفه ای برانکو با آن کت خردلی جادوئی اش روی نیمکت تیم ملی نشست. او تیم ملی ما را به مقام سوم جام ملتهای آسیا رساند و به جام جهانی 2006 به آسانی برد. برانکو مرد آمار و تحلیل بود. بخوبی به یاد داریم در روزگاری که برومند و داوود فنائی در تیم ملی بودند چیرو در بازی در برابر عربستان سعودی در راه جام جهانی 2002 میرزاپور را در درون دروازه گذاشت. او به جوانانی چون رحمان رضائی و نکونام و ... هم اعتماد کرد و وقتی علت از او پرسیده شد چیرو به برانکو اشاره کرد و گفت مغز متفکر این افراد را با آمارها و چارتها این مسئله را تایید کرده است.