ارتش سرخ دات کام

اخبار

ایرادی که پشت ناکامی مهاجمان تیم پن ...

نویسنده : ارتش سرخ

-

نظرات : 0 اظهار نظر

-

6 سال پیش

ایرادی که پشت ناکامی مهاجمان تیم پنهان مانده است

ارتش سرخ دات کام :

ضعف مهاجمان پرسپولیس که یکی از دیگری بدتر و کم اثرتر ظاهر شده اند، باعث شده برخی ایرادات عمده دیگر این تیم در لیگ بیستم پنهان بماند.

درست است که خط دفاعی این تیم همچنان نقطه قوت اصلی آن است و به نشانه آن دروازه قرمزها در هفت بازی فقط دوبار فروریخته، اما خط میانی سرخ ها نتوانسته پرورش دهنده و مجری نمایش هایی باشد که آنها برای فتح دروازه رقبا و کسب پیروزی ها به آن نیاز دارند. مهاجمان پرسپولیس البته این پتانسیل و ویژگی را دارند که در صورت تغذیه شدن بیشتر و بهتر نیز فرصت ها را به در و دیوار بزنند، اما واقعیت امر این است که نه هافبک های سرد و گرم چشیده ای در حد و اندازه های کمال کامیابی نیا، احمد نوراللهی و وحید امیری توانسته اند گره گشای بازی تهاجمی عقیم شده تیم شان باشند و نه هافبک آزادهای خلاقی مثل امید عالیشاه و احسان پهلوان کار بزرگی صورت داده اند. رفتن بشار رسن قطعاً در ایجاد خلل فوق نقش داشته ولی نه میلاد سرلک که بازیکن محبوب گل محمدی است و نه علی شجاعی که معلوم نیست چرا مربیان تیم فوتبال پرسپولیس بیش از این از او استفاده نمی کنند، نفراتی نیستند که بتوانند خلاقیت و فرصت سازی های لازم را به خط میانی خود تزریق و اضافه کنند و اینها هنرهایی است که باید از هافبکی بسیار تهاجمی تر و فنی تر از سرلک انتظارش را داشت.

 

*وقتی مهدی ترابی در صحنه بود

پرسپولیس فصل پیش هم این ایراد را داشت و به گونه ای نبود که بتوان گفت از در و دیوار برای مهاجمانش فرصت های گلزنی ایجاد می کند، اما هافبک آزادی را داشت که یک تنه مشکلاتی را که برشمردیم، حل می کرد. آن بازیکن مهدی ترابی بود که در سایپا چهره شد و کار سختی همچون تطابق سریع با نحوه بازی پرسپولیس را هم به خوبی انجام داد. اینچنین بود که ترابی بلندبالا و تکنیکی و شوت زن که می توانست یک تنه به قلب دفاع حریفان بزند و سپس شوت زنی و به تنهایی کار حریفان را تمام کند، صحنه گردان بازی های پرسپولیس شد. او با تک گل های سرنوشت سازش بردهای حساس متعددی را به نام قرمزها نوشت و اگر آنها چهار هفته زودتر از پایان فصل قهرمانی خود را محرز کردند، بر پایه همین خصلت و در سایه گل های ارزشمندی بود که او اینجا و آنجا و به این حریف و آن حریف زد و فقط زمانی از تکاپو افتاد که قهرمانی قرمزها قطعی شد و خود وی نیز آسیب دید و به همین سبب در سه چهار هفته پایانی فصل کجدار و مریز زمان را سپری کرد تا سلامتی اش را بازیابد.

 

*فقدان شوت زنی به حد کفایت

اینک که ترابی هم جزو ارتش سرخ نیست و در لیگ قطر روزگار می گذراند (و البته چندان هم در آنجا موفق نیست) ضعف سایر هافبک های سرخ برای اینکه تعیین کننده خط و روند تهاجمی تیم باشند، جلوه گری بیشتری یافته است. اگر تلاش های گاه به گاه احمد نوراللهی را که شوت زنی هایی طی اکثر مسابقات قرمزها به سمت دروازه رقبا دارد نادیده بگیریم، سایر هافبک های پرسپولیس یا به کلی شوت نمی زنند و یا اگر هم می زنند به حد کفایت نیست و بیشتر اسباب تأسف بینندگان می شوند. اضافه بر این، قدرت مانور و حرکات فنی رو به جلوی این هافبک ها نیز به اندازه های لازم نمی رسد و وحید امیری، بال چپ قرمزها هم که از معدود هافبک های فنی و خلاق آنهاست، به سبب کمبود مهاجمان فنی و موفق در پرسپولیس به خط حمله گسیل شده و این انتقال با دو وجه از ناکامی همراه بوده است؛ یکی اینکه خلاقیت و قوای او در سانتر کردن و ایجاد گشایش در بازی تهاجمی پرسپولیس کمتر از گذشته شده و در محیط های شلوغ تر و تنگ تری در پشت و درون هجده قدم رقبا فعالیت می کند و دیگری اینکه خط میانی پرسپولیس در غیاب او خشک تر و کم انعطاف تر از همیشه شده و اصولاً توپ های عمقی به سمت جلو و پاس های «تودر» چندانی صادر نمی شود تا مهاجمان تنبل و «گل نزن» قرمزها از آن بهره مثبت یا منفی ببرند. به واقع با مهاجم شدن امیری هم خط میانی قرمزها بشدت کم تکنیک تر شده و هم مهاجمانش دچار سرگردانی بیشتر، زیرا عبدی، رمضانی و مهدیخانی نشان داده اند هنر و صرافت لازم برای بهره گیری سریع از حضور و پاس های امیری در خط حمله را ندارند و راه مختص خود را می روند که راهی کم ثمر و فاقد عاقبت برای گشودن دروازه رقباست. ناگفته نماند که سوق یافتن فزاینده سیامک نعمتی به پست مدافع راست نیز که با هدف پرکردن جای خالی مهدی شیری در برخی روزها صورت می گیرد، مثل انتقال امیری از خط میانی به خط حمله اقدام نسبتاً مضری بوده که نه فقط دفاع سرخ ها را از هر جهت بیمه و مطمئن نساخته، بلکه هافبک های تیم را از داشتن یک بازیکن سریع و اهل مانور و فرصت ساز که توان گلزنی اش هم بالاست، محروم کرده است.

 

*نقصانی که پابرجاست

مجموعه فرآیندهای فوق سبب شده در این فصل پرسپولیسی را ببینیم که کاملاً دور از روزهای اوجش نشان می دهد و نه تنها آبی از مهاجمانش گرم نمی شود، بلکه هافبک هایی را هم ندارد که با تکنیکی بالا و به طور دائمی مهاجمان را به راه بیندازند و فرصت گلزنی های مکرر را خلق کنند. گلزنی های مدافعان پیش تاخته و هافبک های رو به جلوی این تیم البته باعث و بانی تمامی گل های زده اندک قرمزها بوده، اما نقصان اصلی این هافبک ها را رفع نکرده است؛ این نقصان را که آنان به اندازه کافی خلاق و اهل مانور و بازی پردازانی درجه یک به سمت جلو نیستند.

لینک کوتاه : https://arteshesorkh.com/p/137619

نظرت رو بنویس

از حروف انگلیسی استفاده نکن

ورود به حساب کاربری

در حال حاضر فقط کاربرانی که در سایت ثبت نام کرده باشند میتوانند نظر ثبت کنند.
جهت ثبت نام میتوانید اینجا کلیک نمایید.

اولین نفری باشید که نظرش را ثبت می کند.