اینطوری با کی روش رفاقت نکنید!

نتیجه گیری های ناقص و قضاوت های شتابزده؛ بی گمان یکی از آفت های جامعه ایرانی به شمار می آید که در حوزه ورزش هم کاملا چشمگیر و محسوس است. بعد از آنکه در مسابقات هفته اول لیگ هجدهم تنها 10 توپ از خط دروازه ها گذشت و با ثبت 4 نتیجه صفر- صفر شاهد هفته ای به شدت کم گل بودیم، مرثیه سرایی های عجولانه در مورد کیفیت نازل لیگ حرفه ای ایران آغاز شد. بر این اساس بسیاری از تحلیل گران و کارشناسان از نتایج رقم خورده در همین یک هفته به این نتیجه رسیدند که مسابقات باشگاهی کشورمان از سطح کیفی اسفباری برخوردار است! این قضاوت ها عمدتا از سوی حامیان افراطی کارلوس کی روش و در واکنش به انتقادها از عملکرد تدافعی تیم ملی در جام جهانی صورت می گرفت. با این وجود عمر این قبیل تحلیل های عجولانه چندان به درازا نکشید؛ چه اینکه مسابقات لیگ برتر بلافاصله در ایستگاه دوم رکورد قابل توجه 26 گل زده را به جا گذاشت و چشم ها را خیره کرد. حتی از نظر کیفی هم مسابقاتی مثل پرسپولیس- فولاد و ذوب آهن- استقلال بسیار مهیج و تماشایی از آب در آمد و هواداران فوتبال را سیراب کرد؛ خب این یعنی لیگ ما ناگهان ظرف یک هفته از سطح گوام و مالدیو به سطح لالیگا و بوندس لیگا رسیده است؟ مطمئنا چنین تحولی غیرممکن است، بنابراین روشن می شود اشکال از تحلیل های نادرست و فرصت طلبانه هفته اول بوده؛ جایی که برخی دوستان قصد داشتند به جامعه فوتبال القا کنند اگر تیم ملی اتوبوسی بازی می کند، لیگ برتر ایران کلا پارکینگ اتوبوس هاست و کسی حق انتقاد از کی روش را ندارد!

واقعیت آن است که نه از کم گل بودن مسابقات هفته اول می شود به این نتیجه رسید که ما خیلی ضعیفیم و نه پرگل بودن بازی های هفته دوم نشان می دهد لیگ ایران در مسیر پیشرفت محیرالعقول قرار دارد. اساسا گاهی رد و بدل شدن گل های پرتعداد در یک بازی نه تنها نشانه رشد کیفی نیست، بلکه علامت ضعف سیستم محسوب می شود. مثلا حدود 28 درصد کل گل های لیگ هجدهم در مسابقات سپیدرود به ثمر رسیده و این اتفاق فقط به دلیل حال خراب تیم رشتی رخ داده است. مطمئنا اگر لیگ ایران ساختار درستی داشت، این تیم نمی توانست با آن شرایط عجیب مالکیتی، در رقابت های فصل جدید حاضر باشد و به زنگ تفریح رقبا تبدیل شود. خب الان آیا عاقلانه است که ما به کمک گل های دریافتی یک تیم غیراستاندارد مثل سپیدرود، پز کیفیت بالای لیگ مان را بدهیم؟ مسلما گاهی یک مسابقه بدون گل، به مراتب باکیفیت تر از دیداری است که 5 یا 6 گل داشته است.

اگر قرار است قد بکشیم، یک روز باید این عادت شوم، یعنی قضاوت های شتابزده را کنار بگذاریم. به ویژه در این مصداق خاص، شمردن گل های لیگ کمک چندانی به توجیه عملکرد کارلوس کی روش نمی کند. حتی اگر در هر 8 مسابقه یک هفته لیگ ایران یک گل هم به ثمر نرسد، باز این مسأله ارتباطی ندارد به آنکه تیم ملی ایران در روسیه یک مهاجم 22 میلیون یورویی به اسم علیرضا جهانبخش در اختیار داشت که حتی 2 شوت هم به سمت دروازه رقبا نزد! این مدل دوستی کردن با کی روش، از خیانت به او بدتر است. تحلیل هایی که عمرشان به یک هفته هم نمی رسد، تنها جایگاه مربی پرتغالی را از آنچه هست، سست تر می کند. نمی شود بعد از پیروزی ناپلئونی پرسپولیس در مشهد از «برد کی روشی برانکو» حرف زد، اما پس از نمایش مقتدرانه همین تیم مقابل فولاد ناگهان مقایسه را ترک کرد و کنار گذاشت! بیایید منصف تر باشیم.