این است قطح الرجال؛ از کجا به کجا رسیدیم

پیگیری اخبار نقل وانتقالاتی همیشه اعصاب پولادین می خواهد؛ بس که بازیکنان متوسط الحال برای خودشان بازارگرمی می کنند و قیمت شان را بالا می رود. زالوها و دلال ها هم که گنجشک را رنگ می کنند و جای قناری می فروشند.

باز تا همین چند سال پیش چنین هیاهویی بر سر جذب بازیکنان به درد بخور و ملی پوش به وجود می آمد، اما حالا قحط الرجال چنان شدت پیدا کرده که یکی مثل رضا اسدی بدون حتی یک بازی ملی، نصف مملکت را سر کار گذاشته است.

هر صفحه و سایتی را باز می کنی چهل تا خبر ضد و نقیض در مورد اسدی منتشر کرده و ناز و کرشمه های خودش هم ادامه دارد. لیونل مسی ظرف چهل وهشت ساعت از بارسا به پاریس منتقل شد، اما اینجا معمای عالیجناب اسدی همچنان ادامه دارد!

می گویند طرف برای یک فصل، دستمزد بیست میلیاردی خواسته؛ آن هم در حالی که بعید است حتی یک فوتبال دوست ایرانی یک دقیقه از بازی های او را طی یک سال گذشته تماشا کرده باشد. پارسال کلاس گذاشته بود که «به فوتبال ایران حتی فکر هم نمی کنم»، اما بعد از یک فصل نمایش درخشان در بزرگترین تیم اروپا یعنی سنت پولتن اتریش به مام میهن برگشته و با نصف تیم های لیگ برتر در حال مذاکره است.

صد البته حق پرسپولیس است که بازیکن خوب بخرد. اصلا اگر حق واقعی این تیم داده می شد، باید بهترین های آسیا را می خریدیم. در عین حال اما مراقب باشید شأن باشگاه پای اصرار بیش از حد به هیچ بازیکنی از بین نرود. هر فوتبالیستی باید افتحار کند که پیراهن ارتش سرخ را بپوشد. امروز اگر پرسپولیسی ها حق انتخاب داشتند که بین نوراللهی یا اسدی یک نفر را در تیم شان داشته باشند، احتمالا اغلب آنها نوراللهی را برمی گزیدند؛ بازیکنی که بدون هیچ کدام از این ناز و اداها از لیگ یک آمد و فرزند پرسپولیس شد.

معدن جواهر همچنان بیخ گوش شماست؛ پس گاهی به جای التماس به تازه به دوران رسیده ها، به جوانان اعتماد کنید. شاید عشق، علاقه و استعداد آنها بیشتر به کار بیاید. شاید در پرسپولیس سعید حسین پور می توانست همان کار امثال اسدی را انجام بدهد، اما در هیاهوی تلاش برای جذب اسم ها، جایی برای او باقی نماند. مراقب باشید. شأن تیم های بزرگ پرسپولیس نزد شما امانت است؛ مبادا چوب حراج به آن بزنید.